Grand Place

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Grand Place
Grand place brussels WQ3.jpg
Imaxe da Grand Place; o concello está na esquerda.
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
País Bélxica Bélxica
Localización 50°50′48″N 4°21′09″L / 50.8467, 4.3525
Tipo Cultural
Criterios (ii, iv)
Inscrición 1998 (XXII sesión)
Rexión da UNESCO Europa e América do Norte
Identificador 857

A Grand Place en francés, ou Grote Markt en holandés, é a praza central de Bruxelas. Está rodeada de opulentas casas gremiais e dous edificios máis grandes, o Concello da cidade, e a Casa do Rei (francés: Maison du Roi, holandés: Broodhuis) edificio que contén o Museo da Cidade de Bruxelas. A praza é o destino turístico máis importante e o punto de referencia máis importante de Bruxelas. Mide 68 por 110 m., e forma parte do Patrimonio da Humanidade da UNESCO.[1]

Historia[editar | editar a fonte]

Plano da praza

Historia temperá[editar | editar a fonte]

No século X, Carlos, duque da Baixa Lorena construíu unha fortaleza na Illa de Saint-Géry, o punto máis afastado cara ao interior no que o río Senne era navegable. Esta foi a semente do que se convertería en Bruxelas. A finais do século XI, creouse un mercado ao aire libre nun pantano desecado, preto da fortaleza, que estaba rodeado de bancos de area. O mercado foi chamado o Nedermerckt ou Mercado Baixo.[2]

O mercado probablemente desenvolveuse ao mesmo tempo que o desenvolvemento comercial de Bruxelas. Un documento de 1174 menciona un mercado máis baixo (latín forum inferius) non lonxe do porto no río Senne. O mercado estaba ben situado ao longo do Steenweg (camiño pavimentado), unha importante estrada comercial que conectaba as prósperas rexións de Renania e o Condado de Flandres.

A principios do século XIII, foron construídos tres mercados interiores no extremo norte da Grand Place; un mercado de carne, un mercado de pan e un mercado de roupa.[2] Estes edificios, que pertencían ao duque de Brabante, non só permitían mostrar ás mercancías ata con mal tempo, senón que tamén permitía aos duques realizar un seguimento do almacenamento e venda de bens, co fin de recadar impostos. Outros edificios, feitos de madeira ou de pedra, cerraban a Grand Place.

A casa do concello de Bruxelas que ten 96 m. de altura está coroada por unha estatua de San Miguel, duns 4 metros, matando a un demo

Aumento de importancia[editar | editar a fonte]

O Museo da Cidade de Bruxelas situado na Maison du Roi (Casa do Rei), ou Broodhuis (Casa do pan).

As melloras na Grand Place do século XIV en diante marcarían o aumento da importancia dos comerciantes locais e dos comerciantes en relación coa nobreza. Curto de diñeiro, o duque transferiu o control dos muíños e o comercio ás autoridades locais. A cidade de Bruxelas, do mesmo xeito que as cidades veciñas de Mechelen e Lovaina construíron un gran mercado interior de roupa, ao sur da praza. Neste punto, a praza estaba aínda deseñada sen orde nin concerto, e os edificios ao longo dos bordos eran unha maraña multicolor de xardíns e alpendres.[2] A cidade expropiou e demoleu unha serie de edificios que obstruían a Grand Place, e definiron definitivamente os bordos da praza.

A Casa do concello de Bruxelas foi construída no lado sur da praza por etapas entre 1401 e 1455, e fixo da Grand Place a sé do poder municipal. Elévase a 96 m. de altura, e está coroada por unha estatua de 3´66 metros de San Miguel matando a un demo ou diaño. Para contrarrestar este símbolo do poder municipal, entre 1504 a 1536 o duque de Brabante construíu un gran edificio en fronte da casa do concello da cidade como símbolo do poder ducal. Foi construído no emprazamento dos primeiros mercados de tea e pan, que xa non estaban en uso, e coñeceuse como a Casa do Rei (holandés medio: 's Conincxhuys), aínda que ningún rei viviu alí. É coñecido na actualidade como a Maison du roi (Casa do Rei) en francés, aínda que en holandés continúa a ser chamado o Broodhuis (casa do pan), logo de ocupar o lugar do mercado. Os comerciantes ricos e os cada vez máis poderosos gremios de Bruxelas construíron casas ao redor do bordo da praza.

Destrución e reconstrución[editar | editar a fonte]

O 13 de agosto 1695, uns 70.000 soldados do exército francés baixo o mando do mariscal François de Neufville, duque de Villeroi comezaron o bombardeo de Bruxelas nun esforzo por atraer ás forzas da Gran alianza para que abandonaran o sitio da cidade de Namur, ocupada polos franceses, no que hoxe é o sur de Bélxica. O francés lanzou un bombardeo masivo principalmente sobre o centro da indefensa cidade con canóns e morteiros, prendéndolle lume e arrasando a maioría da Grand Place e a cidade que a rodeaba. Só a fachada de pedra do concello e algúns fragmentos doutros edificios permaneceron en pé. Foi irónico que o concello quedara en pé, xa que era o obxectivo principal do fogo de artillería.

casas gremiais na Grand Place
Detalle de casas gremiais

A praza foi reconstruída nos catro anos seguintes polos clans da cidade. Os seus esforzos reguláronse polos concelleiros da cidade e o Gobernador de Bruxelas, que obrigaron a que os seus plans presentáranse ás autoridades para a súa aprobación. Isto axudou a entregar un deseño moi armonioso para a reconstrución da Grand Place, malia ao ostensiblemente choque da combinación dos estilos [[Arte gótica| gótico], barroco e estilo Luís XIV.

No século XVIII, os revolucionarios saquearon a Grand Place, destruíndo as estatuas da nobreza e os símbolos do cristianismo.[1] As casas gremiais foron incautadas polo Estado e vendéronse. Os edificios foron abandonados e quedaron en mal estado, cás pinturas e estucados das fachadas danados pola contaminación. A finais do século XIX, o alcalde Charles Buls devolveu á Grand Place ao seu antigo esplendor, con edificios en proceso de reconstrución ou restauración.

Século XX[editar | editar a fonte]

En 1885, o Partido do Traballo de Bélxica (POB-BWP), o primeiro partido socialista de Bélxica, fundouse durante unha reunión na Grand-Place. A Grand Place continuou servindo como un mercado ata o 19 de novembro 1959, e aínda se chama o Gran Mercado ou Grote Markt en holandés. As rúas veciñas seguen reflectindo as orixes da zona, e leván o nome dos vendedores de manteiga, queixo, arenques, carbón etc. A Grand Place foi nomeada pola UNESCO como Patrimonio da Humanidade en 1998. Unha das casas propiedade do gremio cervexeiro, e agora a sé do museo da cervexa.

A Grand Place votouse como a praza máis bela de Europa en 2010. A enquisa do sitio web holandés (stedentripper.com[3]) pediu aos seus usuarios valorar diferentes prazas de toda Europa. A Praza Vermella de Moscova e a Praza Stanislas de Nancy, Francia, ocuparon o segundo e terceiro lugar.

Alfombra de flores[editar | editar a fonte]

A alfombra de flores de 2008

Cada dous anos en agosto, crease unha enorme "alfombra de flores" na Grand Place durante uns días. Créanse modelos cun millón de begonias de cores, e unha pantalla de 24 por 77 m. cobre a praza, cun área total de 1800 m2. A primeira alfombra de flores fíxose en 1971, e debido á súa popularidade, a tradición continuou, a alfombra de flores atrae a un gran número de turistas.[4]

Referencias[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 "La Grande-Place de Bruxelles" (en francés). bruNET. May 17, 2007. Consultado o October 9, 2009. 
  2. 2,0 2,1 2,2 "History of the Grand Place of Brussels". Commune Libre de l'Îlot Sacré. Consultado o August 25, 2009. 
  3. "Most Beautiful Squares in Europe". stedentripper.com. Consultado o 2010-11-23. 
  4. "Tourist Attractions in Brussels". trabel.com. Consultado o 2008-06-04. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Coordenadas: 50°50′48″N 4°21′09″L / 50.8467, 4.3525