Fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfato

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fosfatidilinositol (4,5)-bisfosfato
Identificadores
Número CAS 245126-95-8
PubChem 5497157
ChemSpider 21169207
Imaxes 3D Jmol Image 1
Propiedades
Fórmula molecular C47H80O19P3
Masa molecular 1042,05 g/mol

Se non se indica outra cousa, os datos están tomados en condicións estándar de 25 °C e 100 kPa.
A clivaxe do PIP2 a IP3 e DAG inicia a liberación de calcio intracelular e a activación da PKC.

O fosfatidilinositol 4,5-bisfosfato (PtdIns(4,5)P2 ou PI(4,5)P2) é un fosfolípido que é un compoñente menor das membranas celulares. Ás veces chámaselle simplemente PIP2, aínda que non é o único fosfatidilinositol bisfosfato que hai. O PtdIns(4,5)P2 está enriquecido na membrana plasmática onde é o substrato para varias importantes proteínas sinalizadoras.[1]

O PtdIns(4,5)P2 fórmase principalmente pola acción das fosfatidilinositol 4 fosfato 5 quinases de tipo I a partir do fosfatidilinositol 4-fosfato (PI(4)P).

Os ácidos graxos do PtdIns(4,5)P2 son variables en diferentes especies e tecidos, pero os estudos realizados mostran que os ácidos graxos máis comúns son o esteárico en posición 1 e o araquidónico na 2.[2]

Funcións[editar | editar a fonte]

Vía IP3/DAG[editar | editar a fonte]

O PtdIns(4,5)P2 funciona como un intermediario na vía IP3/DAG, que se inicia pola unión de ligandos a receptores acoplados á proteína G que activan a subunidade Gq alfa. O PtdIns(4,5)P2 é un substrato que é hidrolizado pola fosfolipase C (PLC), que é un encima unido a membranas activado por medio de receptores proteicos como os receptores adrenérxicos α1. O PtdIns(4,5)P2 regula o funcionamento de moitas proteínas de membrana e de canais iónicos, como o canal M. Os produtos da catálise da PLC sobre o PtdIns(4,5)P2 son o inositol 1,4,5-trisfosfato (InsP3; IP3) e o diacilglicerol (DAG), que funcionan ambos como segundos mensaxeiros. Nesta fervenza, o DAG permanece na membrana plasmática e activa a fervenza sinalizadora ao activar a proteína quinase C (PKC). A PKC á súa vez activa outras proteínas citosólicas ao fosforilalas. O efecto da PKC pode ser revertido por fosfatases. O IP3 entra no citoplasma e activa os receptores IP3 do retículo endoplasmático liso (REL), que abren canais de calcio no REL, e mobilizan o Ca2+ cara ao citosol. O calcio participa na fervenza activando outras proteínas.

Fosfolípidos de atraque[editar | editar a fonte]

As PI 3-quinases de clase I fosforilan o PtdIns(4,5)P2 formando o fosfatidilinositol (3,4,5)-trisfosfato (PtdIns(3,4,5)P3). Tanto a PtdIns(3,4,5)P3 coma a PtdIns(4,5)P2 non só actúan como substratos para encimas senón que serven como fosfolípidos de atraque que se unen a dominios específicos que promoven o recrutamento de proteínas na membrana plasmática e a subseguinte activación de fervenzas de sinalización.

Canais de potasio[editar | editar a fonte]

Os canais de potasio rectificantes entrantes requiren o atraque de PtdIns(4,5)P2 para a actividade do canal.[4][5]

Regulación[editar | editar a fonte]

O PtdIns(4,5)Pasub>2 (ou PIP2) é regulado por medio de diferentes compoñentes. Unha hipótese emerxente é que a concentración de PIP2 é mantida localmente. Algúns dos factores implicados na regulación de PIP2 son:[6]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Strachan T, Read AP (1999). Leptospira. In: Human Molecular Genetics (2nd ed. ed.). Wiley-Liss. (via NCBI Bookshelf) ISBN 0-471-33061-2. 
  2. Tanaka T, Iwawaki D, Sakamoto M, Takai Y, Morishige J, Murakami K, Satouchi K. (April 2003). "Mechanisms of accumulation of arachidonate in phosphatidylinositol in yellowtail. A comparative study of acylation systems of phospholipids in rat and the fish species Seriola quinqueradiata". Eur J Biochem 270 (7): 1466–73. PMID 12654002. doi:10.1046/j.1432-1033.2003.03512.x. 
  3. GeneGlobe -> GHRH Signaling Retrieved on May 31, 2009
  4. Soom, M. "Multiple PIP2 binding sites in Kir2.1 inwardly rectifying potassium channels". FEBS letters 490 (1-2): 49. doi:10.1016/S0014-5793(01)02136-6. 
  5. [5]
  6. Hilgemann, D. W. "The Complex and Intriguing Lives of PIP2 with Ion Channels and Transporters". Science's STKE 2001 (111): 19re–19. doi:10.1126/stke.2001.111.re19. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]