Explorer 14

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Explorer 14
Explorer 14 mock-up.jpg
Maqueta do Explorer 14.
Tipo Científico
Organización NASA
Destino actual Reentrado na atmosfera.[1]
Data de lanzamento 2 de outubro de 1962, 22:11 GMT[1][2][3][4]
Foguete portador Delta A[2][5]
Sitio de lanzamento Cabo Cañaveral[2]
Obxectivo da misión Estudo dos raios cósmicos, o vento solar e o campo magnético terrestre e interplanetario.[2]
Decaemento 28 de maio de 1988[1]
NSSDC ID 1962-051A
Masa 40 kg[6]

Explorer 14, tamén denominado EPE-B, foi un satélite artificial estadounidense lanzado o 2 de outubro de 1962 mediante un foguete Delta A desde Cabo Cañaveral.[2][5][7]

Características[editar | editar a fonte]

Explorer 14 foi o segundo membro do modelo de satélites EPE (Energetic Particles Explorer). Estaba adicado a facer observacións dos raios cósmicos, o vento solar e o campo magnético terrestre e interplanetario.[6][5][2]

O satélite usaba un telémetro de 16 canais con multiplexación por división de tempo cunha velocidade de mostraxe de 0,324 s. Oito dos canais usábanse para procesar información de xeito dixital, e os outros oito para facelo analoxicamente. Explorer 14 estabilizábase mediante xiro, usando un sensor solar para medir a velocidade de rotación e a fase. O satélite funcionou sen problemas excepto no período do 10 ao 24 de xaneiro de 1963 e despois do 11 de agosto dese mesmo ano debido a un problema co codificador de datos, que provou a finalización da recollida de datos usables. Obtivéronse datos útiles durante o 85% da vida do satélite. A velocidade de xiro inicial tras o lanzamento foi de 10 r.p.m., disminuindo ata 1 r.p.m. o 8 de xullo de 1963.[5][2][8]

Explorer 14 foi inxectado nunha órbita inicial de 98.533 km de apoxeo e 281 km de perixeo, cunha inclinación orbital de 32,95 graos e un período de 2185 minutos. Reentrou na atmosfera o 28 de maio de 1988.[6][3][1]

Instrumentos[editar | editar a fonte]

Explorer 14 levaba os seguintes instrumentos a bordo:

  • Analizador de protóns.
  • Magnetómetros de porta de fluxo.
  • Trampa para partículas ionizadas.
  • Detector de raios cósmicos.
  • Sensor de aspecto solar.
  • Experimento de temporización electrolítica.
  • Experimento de dano a células solares.
  • Detector de centeleo de protóns-electróns.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 N2YO (2011). Real Time Satellite Tracking, ed. «EXPLORER 14 (SERB 53A)» (en inglés). Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 2,6 NASA (14 de maio de 2012). «Explorer 14» (en inglés). Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  3. 3,0 3,1 «Letter dated 7 December 1962 from the Permanent Representative of the United States of America addressed to the Acting Secretary-General» (PDF) (62-28941). 11 de decembro de 1962. p. 2. Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  4. Claude Lafleur (2010). «Explorer 14 / EPE B» (en inglés). Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  5. 5,0 5,1 5,2 5,3 Gunter Dirk Krebs (2011). Gunter's Space Page, ed. «Explorer: EPE A, B, C, D (S 3)» (en inglés). Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  6. 6,0 6,1 6,2 Mark Wade (2011). «EPE» (en inglés). Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  7. «Explorer 14 Satellite Does Its Job Well». Lakeland Ledger: 14. 10 de outubro de 1962. Consultado o 29 de decembro de 2012. 
  8. «EXPLORER 14 SILENT» (PDF). FLIGHT International: 701. 24 de outubro de 1963. Consultado o 29 de decembro de 2012. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Explorer 14

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]