Eino Leino

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Eino Leino
Eino Leino.jpg
Nome completoArmas Einar Leopold Lönnbohm
AlcumeEino Leino
Nacemento6 de xullo de 1878
 Paltamo
Falecemento10 de xaneiro de 1926
 Tuusula
Soterradocemiterio de Hietaniemi
NacionalidadeFinlandia
EtniaPobo finlandés
Alma máterUniversidade de Helsinki
Ocupaciónlingüista, poeta, xornalista, tradutor, dramaturgo e escritor
CónxuxeAino Kajanus, sen etiquetar e Freya Schoultz
Fillossen etiquetar
editar datos en Wikidata ]

Eino Leino, nado en Paltamo o 6 de xullo de 1878 e finado en Tuusula o 10 de xaneiro de 1926 foi un poeta e xornalista finlandés, considerado un dos pioneiros da poesía finesa. Os seus poemas combinas a modernidade con elementos do folclore finés. O estilo de gran parte da súa obra é similar ao Kalevala e a cancións tradicionais. A natureza, o amor e a desesperación son temas frecuentes na súa obra.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Eino Leino naceu como Armas Einar Leopold Lönnbohm en Paltamo, sétimo e máis novo fillo dunha familia de dez nenos. O pai de Leino cambiara o seu apelido de Mustonen a Lönnbohm para avanzar na súa carreira. Kasimir Leino, irmán de Eino foi unha importante figura da cultura finlandesa, como poeta, crítico e director teatral. Eino e Kasimir Leino fundaron un xornal literario xuntos en 1898.[1]

Leino publicou o seu primeiro poema aos doce anos, e aos 18 unha colección de poemas, Maaliskuun lauluja.[1]

Os pais de Leino faleceron mentres el estaba aínda na escola. Comezou a súa educación en Kajaani e continuouna en Oulu e Hämeenlinna onde foi acollido por uns parentes. Leino graduouse na Escola de Gramática de Hämeenlinna e comezou na universidade en Helsinqui.[1]

Carreira literaria[editar | editar a fonte]

No principio da súa carreira Eino Leino foi moi adorado e eloxiado polos críticos. Uniuse aos círculos literarios e xornalistas e fíxose membro dos Mozos Fineses. Entre os seus amigos estaban o artista Pekka Halonen e Otto Manninen, que gañou fama como poeta e tradutor.[2]

Trala Guerra Civil Finlandesa, a fe idealista de Leino na unidade nacional colapsou e a súa influencia como xornalista e polemista debilitouse. Garantíuselle unha pensión estatal como escritor en 1918 aos corenta anos. Aínda que publicou prolificamente, tivo problemas financeiros e a súa saúde deteriorouse. "A vida é sempre unha loita coas forzas eternas", escribiu Leino nunca carta de 1925 ao seu amigo Bertel Gripenberg.[2]

Leino publicou máis de setenta libros de poemas e contos. Os máis famosos foron as dúas coleccións de poemas Helkavirsiä (1903 e 1916), en que emprega extensamente a mitoloxía e o folclore fineses.[2]

Ademais de escribir poesía, Eino Leino escribiu en xornais sobre teatro e cultura en xeral, e traduciu obras de importantes escritores como Runeberg e Goethe.[1] Fixo a primeira tradución da Divina Comedia de Dante ao finés.[2]

Leino casou tres veces e tivo unha filla, Helka. Morreu en 1926 aos 47 anos e foi enterrado no cemiterio Hietaniemi de Helsinqui.[3]

A biografía máis detallada de Leino foi escrita na década de 1930 pola súa amante e colega L. Onerva. Na dramática historia, Onerva tamén escribe sobre a súa propia vida.[1]

Estilo literario e importancia[editar | editar a fonte]

Leino é recoñecido como o primeiro e máis importante formador do romanticismo nacional na literatura finlandesa.[4] Realmente, Leino cuñou a expresión neorromanticismo nacional para caracterizar as obras de mozos finlandeses con talento como o compositor Jean Sibelius, o pintor Akseli Gallen-Kallela e o arquitecto Eliel Saarinen.[5]

O estilo de Leino desenvolveuse durante os 35 anos da súa carrira. Nos seus primeiro traballos, incluída a célebre colección Helkavirsiä (1903), é visible a influencia do épico Kalevala.[4]

Na metade da súa carreira, Leino traduciu os clásicos da literatura mundial ao finés. Na mesma época escribiu a súa propia obra en varios xéneros: poesía, teatro, ensaios, críticas e outras pezas de xornalismo. A súa obra abrangue un amplo rango emoconal, dende o amor profundo ata á misantropía e a crítica mordaz.[4]

Nos seus últimos anos, logo de problemas na súa vida persoal, Leino volveu aos temas nacionais románticos da súa mocidade.[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 Nevala, Maria-Liisa. "Leino, Eino (1878–1926)". Kansallisbiografia – The National Biography of Finland. Biografiakeskus, Suomalaisen Kirjallisuuden Seura. Consultado o 16 de xaneiro de 2016. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Liukkonen, Petri. "Eino Leino". Books and Writers (kirjasto.sci.fi). Finland: Kuusankoski Public Library. Arquivado dende o orixinal o 5 de marzo de 2007. 
  3. "Hietaniemen hautausmaa– merkittäviä vainajia" (PDF). Kirkko Helsingissä. Consultado o 30 de novembro de 2017. 
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Sjöblom, Tomas. "Eight times state prizewinner". 375 humanists. Universidade de Helsinqui. Consultado o 5 de maio de 2016. 
  5. Greene R. et al (eds.): The Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics, p. 489. Princeton University Press, 2012. ISBN 9780691154916.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]