Con saias e a rachar

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Con saias e a rachar
Ficha técnica
Título orixinal Some Like It Hot
Director Billy Wilder
Produtor Billy Wilder
Guión Billy Wilder, I.A.L. Diamond (adaptación), Robert Thoeren, Michael Logan (libreto orixinal)
Intérpretes Marilyn Monroe
Tony Curtis
Jack Lemmon
George Raft
Pat O'Brien
Joe E. Brown
Nehemiah Persoff
Música Adolph Deutsch
Fotografía Charles Lang
Distribuidora United Artists
Estrea 1959
Duración 120 minutos
Orixe Estados Unidos
Xénero Comedia

Con saias e a rachar (en inglés: Some Like It Hot) é unha comedia de 1959 de Billy Wilder protagonizada por Marilyn Monroe, Tony Curtis, Jack Lemmon, George Raft, Pat O'Brien, Joe E. Brown e Nehemiah Persoff. A película foi adaptada por Billy Wilder e I.A.L. Diamond partindo dunha historia de Robert Thoeren e Michael Logan. Logan escribira a historia (sen gánsteres) para unha película alemá, Fanfaren der Liebe (dirixida por Kurt Hoffmann en 1951), así que a película de Wilder é considerada por algúns como un remake. Foi lanzada o 29 de marzo de 1959, distribuída por United Artists (comprada en 1981 por MGM) e custou pouco máis de 2'8 millóns de dólares.

Sinopse[editar | editar a fonte]

Dous músicos, Joe e Jerry, presencian o Masacre de San Valentín en Chicago en 1929, feito pola Mafia. Son perseguidos polos gánsteres, que queren desfacerse destas incómodas testemuñas e ao non ter diñeiro e para fuxir de Chicago, disfrázanse de mulleres e ingresan nunha banda de mozas, pasando a chamarse Josephine e Daphne. A banda diríxese a Florida. Joe e Jerry namóranse da cantante e intérprete de ukelele, Sugar, e compiten por chamar a súa atención, á vez que loitan por que non se descubra que son homes. En Florida, o millonario Osgood namórase de Daphne/Jerry, mentres Joe adopta unha dobre personalidade masculina/feminina e vístese imitando a Cary Grant, finxe ser millonario para conquistar a Sugar. A Mafia chega a Miami finalmente e descobre ás testemuñas.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Durante a rodaxe, dise que Marilyn Monroe tivo serios problemas para recordar o seu texto. Había que ir colocando o seu texto por distintos lugares do estudo.
  • Di a lenda que Tony Curtis dixo que "bicar a Marilyn Monroe é como bicar a Hitler". En 2001, negou que tal dixera.
  • A película contén "homenaxes" a diversas películas de gánsteres dos anos 1930 e unha serie de "ironías" acerca da vida e cultura estadounidense en 1929: divorcios de famosos, a seguridade da bolsa (ese mesmo ano derrúbase) e a morte de Valentino.

Premios[editar | editar a fonte]

Gañou un Oscar por Mellor vestiario en branco e negro (Orry-Kelly) e foi nomeada para Mellor actor (Jack Lemmon), Mellor dirección de arte-set branco e negro, Mellor fotografía en branco e negro, Mellor director e mellor guión.

A película foi aclamada mundialmente como unha das mellores comedias xamais feitas (n.º 1 na Lista das grandes comedias da American Filme Institute e 14.º na Lista das 100 mellores películas americanas). A película foi considerada de "significado cultural" pola Biblioteca do Congreso de Washington e seleccionada para a súa preservación na National Filme Registry.

Frases famosas[editar | editar a fonte]

  • Jerry (como Daphne): Xa o fixeches! / Joe (como Josephine): Fixen que?? / Jerry (como Daphne): Arrincaches un dos meus peitos!
  • Sugar: Verdadeiros diamantes! ¡Deben valer o seu peso en ouro!
  • Jerry (como Daphne): Non me comprendes Osgood! Aaah... ¡Son un home!" / Osgood: "Bo, ninguén é perfecto.
  • Sugar: É a historia da miña vida, sempre me toca o lado sucio da paleta.
  • Sugar: Como? Non importa onde vaia, sempre haberá unha estación Shell en cada esquina.