Bergara

Bergara

Vergara (es) Bergara (eu)
Alcume	mokoluak e sagarerriak
Localización
43°07′03″N 2°24′48″O
Estado	España
Comunidade autónoma	País Vasco
Provincia	Guipúscoa
Comarca	Debagoiena
Capital	Bergara (en)
Poboación
Poboación	14.404 (2025) (189,6 hab./km²)
Lingua oficial	lingua éuscara (lingua predominante) lingua castelá
Xeografía
Parte de	Mancomunidad do Alto Deba UEMA - Udalerri Euskaldunen Mankumunitatea
Superficie	75,97 km²
Altitude	110 m
Comparte fronteira con	Eibar Oñati Mondragón Elorrio Antzuola Elgóibar Azkoitia Soraluze Elgeta
Creación	1268
Santo padrón	Roque de Montpellier
Identificador descritivo
Código postal	20570/20578/20579/20580
Fuso horario	UTC+01:00, horario estándar UTC+02:00, horario de verán
Código INE	20074
Sitio web	bergara.eus

Vista de Bergara.

Bergara (en castelán Vergara) é un concello da provincia de Guipúscoa, País Vasco, pertencente á comarca de Debagoiena. Conta cunha poboación de 14.853 habitantes (2006). A extensión do termo municipal é de 75,97 km², cunha densidade de poboación de 195,52 hab./km². A súa altitude é de 110 msnm.

Historia e características

Bergara considerouse historicamente como a capital de Debagoiena. A súa situación no cruzamento de camiños entre a vía de comunicación da costa cantábrica coa meseta castelá, pola que se exportaba a la, e as rotas que se internaban en Guipúscoa, por Oñati, Elgeta e Zumarraga, e en Biscaia, por Elorrio, favoreceu o seu crecemento e a súa riqueza económica. Coa irrupción da industria a finais do século XIX e principios do XX, Bergara converteuse nun importante centro fabril centrado nas industrias téxtil e metalúrxica. A produción téxtil chegou a ser tan importante e característica que ao azul mahón se lle chamou "azul bergara".

Nos libros escolares de Historia de España, o nome da vila aparece na expresión o abrazo de Bergara. No século XIX Bergara aparece nas turbulencias das dúas primeiras Guerras Carlistas, onde se chegou a loitar nas súas rúas. O 31 de agosto de 1839 asínase en Bergara o tratado de paz que poría fin á Primeira Guerra Carlista no norte. O tratado foi asinado polos xenerais Rafael Maroto e Baldomero Espartero, os cales se abrazaron, polo que dito feito coñécese como o abrazo de Bergara. O lugar, que se chamaba Aseurrunz-bide azpiko soluase, pasou a denominarse Campo del Abrazo ou Campo del Convenio.