Basiluzzo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Basiluzzo
Basiluzzo, Isole Eolie.jpg
Vista da illa desde o mar
Aeolian Islands german map.png
Localización da illa
Situación
País Italia Italia
Arquipélago Illas Eolias
Mar mar Mediterráneo
Coordenadas 38°39′48″N 15°06′50″L / 38.66333, -15.11389Coordenadas: 38°39′48″N 15°06′50″L / 38.66333, -15.11389
Xeografía
Superficie 0,29 km²
Longura máxima 856 m
Largura máxima 511 m
Punto máis alto 165 m
Demografía
Poboación Deshabitada

Basiluzzo é unha illa de Italia que pertence ao arquipélago das Illas Eolias, en Sicilia.

Situada aproximadamente a 3´5 km ao nordés de Panarea, ten unha superficie de 0,29 km², trátase, polo tanto, da maior das illas e arrecifes das illas deshabitadas. A costa da illa caracterízase por cantís sobre o mar, mentres que no centro hai unha gran meseta que ao longo dos séculos se utilizou como un lugar de cultivo, pastos e vivendas de tempada. A unhas poucas decenas de metros da illa atópase a gran rocha Spinazzola, de 5,5 metros cadrados (0,0055 quilómetros cadrados) e 79 metros de alto.[1][2]

Características xeolóxicas[editar | editar a fonte]

Basiluzzo é unha illa de orixe volcánica (como de feito todas as illas Eolias), que, xunto coas illas próximas, é o que queda dos antigos episodios eruptivos agora erosionada polos axentes e os fenómenos atmosféricos. Basiluzzo foi o máis novo destes volcáns, formado fai só 50.000 anos, comparado cos 150.000 a 130.000 de Panarea e as outras illas.[3][4]

A illa componse de capas sucesivas de fluxos de lava, visibles en diversas zonas da illa, onde ás veces se alternan capas negras de obsidiana con capas lixeiras de pedra pómez. A illa componse sobre todo de riolita.[5] Tamén vense notables columnas de basalto verticais observables ao longo dos cantís.[6]

Historia[editar | editar a fonte]

Os achados de fragmentos de cerámica e ferramentas de obsidiana suxiren que Basiluzzo foi visitada desde o neo-neolítico e talvez permanentemente habitada na Idade de Bronce.[7] Tamén son moi evidentes na illa os restos dunha vila romana que data das últimas décadas do século primeiro antes de Cristo e a primeira metade do primeiro século d.C., probablemente utilizado como residencia de tempada e un estanque de peixes que data da mesma época, situado nas proximidades do único porto da illa e mergullado por mor de movementos sísmicos.[2][8] Ata principios do século XX Basiluzzo utilizouse como terra de pastoreo e cultivo, en particular, das alcaparras (Capparis spinosa), de modo que en 1784 deu lugar a unha disputa entre o bispo de Lipari, que administraba a illa, e algúns campesiños ocupantes.[9] Finalmente, en 1991 Basiluzzo, xunto coas outras illas máis pequenas de Panarea, foi declarado reserva natural integral, coa prohibición de desembarque, agás para fins científicos.[10]

Basiluzzo, a rocha Spinazzola á esquerda. No fondo, Stromboli.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Lo Cascio, p. 15.
  2. 2,0 2,1 Medaglia, introduzione.
  3. Conseguenza di ciò, è che Basiluzzo con ogni probabilità non è mai stato collegato a Panarea tramite terre emerse, come invece è probabilmente avvenuto in tempi antichi per gli altri isolotti.
  4. Lo Cascio, p. 23.
  5. Racheli, ediz. 1986, p. 134.
  6. Racheli, ediz. 1986, p. 94.
  7. Medaglia, p. 172-173.
  8. Racheli, ediz. 1986, p. 55.
  9. Lo Cascio, p. 27.
  10. Lo Cascio, p. 208.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Pietro Lo Cascio ed Enrico Navarra, Guida naturalistica alle Isole Eolie, L’Epos, 2003. ISBN 978-88-8302-213-5
  • Gin Racheli, Eolie di vento e di fuoco. Natura, storia, arte, turismo, Mursia, 1999. ISBN 978-88-4252-328-4
  • Salvatore Medaglia, Carta archeologica dell'isola di Basiluzzo (arcipelago delle Eolie), in «Sicilia Antiqua» V, 2008, pp. 167–196.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]