André Masséna

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
André Masséna
Renault - André Masséna, duc de Rivoli, prince d'Essling, maréchal de France (1756-1817).jpg
Nome completo Andrea Massena
Nacemento 6 de maio de 1758
  Niza
Falecemento 4 de abril de 1817
  París
Causa tuberculose
Soterrado Cemiterio do Père-Lachaise
Nacionalidade Francia
Ocupación político e militar
Fillos Victoire Thècle Masséna e Francois Victor Massena, 2nd Duke of Rivoli
Premios Grand Cross of the Legion of Honour, Marshal of the Empire, Commandeur of the Royal and Military Order of Saint Louis, Marechal de França, Nomes inscritos no Arco do Triunfo e Grand Cross of the Order of Saint Stephen of Hungary
editar datos en Wikidata ]
André Masséna

André Masséna, nado o 6 de maio de 1758 en Niza e finado o 4 de abril de 1817 en París, foi un militar francés, duque de Rivoli, príncipe de Essling e mariscal do Imperio Francés.

Nomeado xeneral en 1793, co exército de Italia participou nas batallas de Millesimo, Montenotte, Dego, Castiglione e da ponte de Arcola, e a súa intervención decidiu as batallas de Lodi e de Rivoli. En setembro de 1799 derrotou o exército ruso do xeneral Alexander Korsakov na segunda batalla de Zúric[1] e o ano seguinte defendeu a cidade de Xénova durante un longo asedio. A súa resistencia permitiulle a Napoleón Bonaparte facer chegar a Italia as tropas coas que venceu na batalla de Marengo. En 1804 rebiciu o cargo de mariscal do Imperio. Participou nas campañas de Polonia en 1807, e en 1809 combateu as tropas da quinta coalición, distinguíndose na batalla de Aspern-Essling, na de Wagram e na de Znaim.

En 1810, foi destinado á península Ibérica, onde comezou capturando Ciudad Rodrigo despois dun asedio. Xa dentro de Portugal foi derrotado por Wellington na batalla de Buçaco o 27 de setembro, ao non poder romper as liñas anglo-portuguesas en Torres Vedras, e as súas tropas van quedaron inmobilizadas durante meses. Foi vencido novamente en Sabugal o 3 de abril de 1811. Retirouse e entregou ao inimigo a batalla de Fuentes de Oñoro, preto de Salamanca. Finalmente caeu en desgraza e tivo que ceder o mando do exército ao xeneral Marmont e acabar aceptando un cargo local en Marsella.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Nafziger, George F. Historical Dictionary of the Napoleonic Era (en inglés).