Saltar ao contido

Abadía territorial de Santa María de Grottaferrata

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Abadía territorial de Santa María de Grottaferrata
Imaxe
 Instancia de
 Parte de
 Cargo dirixente
Características
 Lingua usada
 Relixión
 Rito litúrxico
 Situación patrimonial
Implicados
 Presidente/a
Datas
 Fundación / creación
26 de setembro de 1937 Editar o valor en Wikidata
Localización
 Situado en
 Sede
 Enderezo
Corso del Popolo 128, 00046 Grottaferrata Editar o valor en Wikidata
 Comparte fronteira con
 Catedral
 OpenStreetMap
Mapa
 Coordenadas
Cifras e dimensións
 Poboación
95 (1948)
85 (1970)
103 (1980)
102 (1990)
98 (1999)
98 (2000)
98 (2001)
98 (2002)
98 (2003)
98 (2004)
87 (2009)
12 (2013)
12 (2016)
6 (2019) Editar o valor en Wikidata
 Número de visitantes anuais
630 (2020)
2.271 (2019) Editar o valor en Wikidata
 Número de membros
6 (2019)
95 (1948)
85 (1970)
103 (1980)
95 (1990)
98 (1999)
98 (2000)
98 (2001)
98 (2002)
98 (2003)
98 (2004)
87 (2009)
12 (2013)
12 (2016) Editar o valor en Wikidata
 Cadro de persoal
   1 (2019) Editar o valor en Wikidata
 Superficie
   1 km² Editar o valor en Wikidata
Códigos e identificadores
Código postal00046 Editar o valor en Wikidata
VIAF244733204 Editar o valor en Wikidata
Fontes e ligazóns
 Código do catálogo
DBUnico.20743 Editar o valor en Wikidata
 Páxina WEB
 Teléfono
+39-06-945-9309 Editar o valor en Wikidata
 Correo
 Descrito pola fonte
Youtube: UCt5-zK5CottmIcKhqMjV6IQ Editar o valor en Wikidata
Wikidata C:Commons

A abadía territorial de Santa María de Grottaferrata (en latín: abbatia territorialis Batae Mariae Cryptaeferratae), coñecida tamén co nome de Abadía de San Nilo (dedicada a Nilo de Rossano),[1] é a única abadía territorial da Igrexa católica italo-albanesa, tratándose dunha sé eclesiástica inmediatamente suxeita á Santa Sé e pertencente á rexión eclesiástica do Lacio. Actualmente a sé está vacante, dende a renuncia do arquimandrita Emiliano Fabbricatore, sendo o administrador apostólico o bispo de Albano, Marcello Semeraro.

A abadía foi fundada en 1004 polo santo ao que está dedicada, cincuenta anos antes do Gran Cisma entre a Igrexa católica e a Igrexa ortodoxa. O abade Nilo, nado na Calabria bizantina e, xa que logo, de orixe e rito bizantino, decidiu fundar un mosteiro nos outeiros de Tuscolo, sobre unhas ruínas romanas, onde supostamente se lle aparecera a Virxe María. Porén, a abadía non foi completada na vida de Nilo, morto ao ano seguinte de chegar a Grottaferrata. Os traballos foron rematados baixo a dirección de Bertomeu o novo, cofundador da abadía.

Os primeiros arquimandritas logo de san Nilo foron Paulo, Cirilo e Bertomeu o novo:[2][3] baixo a súa guía a abadía medrou en posesións e riquezas, e ao pouco tempo dependían dela unha vintena de igrexas sucursais por toda a Italia centro-meridional.[2] Poucos anos logo da súa fundación o mosteiro contaba con arredor de 200 monxes basilianos e as continuas doazóns levaron a que o arquimandrita controlase vastos territorios no Lacio e no sur de Italia: o feudo Rofrano en Campania, na diocese de Policastro e da Conca della Campania na diocese de Caserta, e os castelos de Castel de' Paolis na diocese suburbicaria de Albano e de Borghetto di Grottaferrata na diocese suburbicaria de Frascati, así como outras posesións nas dioceses de Cosenza, Capaccio, Albano, Velletri e Venosa.[2] A abadía obtivo tamén de moitos papas o recoñecemento da súa independencia respecto do cardeal bispo da diocese suburbicaria de Frascati.[2]

O ano 1937 foi de grande importancia para a abadía, xa que o papa Pío XI, coa bula Pervetustum Cryptae-Ferratae Coenobium do 16 de setembro, elevouna a mosteiro exárquico, baixo a autoridade directa da Santa Sé.[4]

Lista de arquimandritas

[editar | editar a fonte]

Notas e referencias

[editar | editar a fonte]
  1. "Origini dell'abbazia su abbaziagreca.it". Arquivado dende o orixinal o 23 de agosto de 2020. Consultado o 11 de agosto de 2013.
  2. 1 2 3 4 Moroni, Gaetano (1845). Tipografia Emiliana, ed. Dizionario di erudizione storico-ecclesiastica da s. Pietro sino ai nostri giorni specialmente intorno ai principali santi. pp. 50–51.
  3. Devoti, Luigi (1999). Itinerari nella campagna romana: Cryptaferrata - Grottaferrata; archeologia, storia, storie, arte (en italiano). pp. 83–84.
  4. Murzaku, Ines Angjeli (2009). Analekta Kryptoferris, ed. Returning Home to Rome: The Basilian Monks of Grottaferrata in Albania. p. 174. ISBN 9788889345047.
  5. Grottaferrata: l'Archimandrita dell'Abbazia, Padre Emiliano Fabbricatore, rinuncia all'incarico, ilmamilio.it, 4 de novembro de 2013 (en italiano)

Véxase tamén

[editar | editar a fonte]

Bibliografía

[editar | editar a fonte]
  • MURZAKU, Ines Angjeli (2009). Returning Home to Rome: The Basilian Monks of Grottaferrata in Albania. Analekta Kryptoferris. ISBN 9788889345047. 

Ligazóns externas

[editar | editar a fonte]