Ángel Herrera Oria

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ángel Herrera Oria
Ángel Herrera Oria.png
Nacemento19 de decembro de 1886
 Santander
Falecemento28 de xullo de 1968
 Madrid
NacionalidadeEspaña
RelixiónIgrexa católica
Alma máterUniversidade de Salamanca e Universidade de Deusto
Ocupaciónpolítico, xornalista, avogado e sacerdote católico
PremiosGran Cruz da Orde de Isabel a Católica e Gran Cruz da Orde de San Raimundo de Peñafort
editar datos en Wikidata ]

Ángel Herrera Oria, nado en Santander o 19 de decembro de 1886 e finado en Madrid o 28 de xullo de 1968)[1][2] foi un xornalista, xurista, político e sacerdote español, que foi cardenal da Igrexa católica. Fundador con Ángel Ayala da Asociación Católica Nacional de Propagandistas, foi director do xornal El Debate e partidario dunha postura accidentalista ante a II República. Foi un dos representantes do que se deu en chamar "doutrina social da Igrexa".[3]

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fixo o bacharelato no colexio dos xesuítas de Valladolid e estudou Dereito na Universidade de Deusto.[4] En 1907 aprobou a oposición ao corpo de Avogados do Estado e foi destinado a Burgos. Aos sete meses pediu excedencia e trasladouse a Madrid para facer o doutoramento en Dereito en 1908.

Fundou, con sacerdote Ángel Ayala, a Asociación Católica Nacional de Propagandistas (ACNP) en 1910. En 1911 fundou a Editorial Católica,[4] editora do xornal El Debate na súa segunda época, do que foi director durante vinte e dous anos -entre 1911 e 1933-,[4] e doutros diarios rexionais.

Durante os anos vinte desenvolveu unha labor de proselitismo e organización das xuventudes católicas, creando diversas organizacións xuvenís e estudantís. En 1926 creou a Escola de Xornalismo de El Debate. Dende as súas páxinas defendeu o dereito a voto da muller convencido de que

Cando se proclamou a II República en 1931 adoptou como táctica ante o novo réxime a súa teoría do accidentalismo, unha adaptación prudente ante unhas circunstancias adversas, afirmando que o importante era o contido e a orientación do réxime e non a forma de goberno. Esta postura creou polémicas con outros medios como o diario ABC, defensor radical da institución monárquica.

Cando se creou Acción Nacional, intentou formar unha poderosa forza de dereita, despois denominada Acción Popular (por no estar autorizado o emprego do termo nacional para designar institucións ou organismos non estatais), sendo designado o primeiro presidente da súa xunta directiva. Presentado como candidato ás eleccións a Cortes Constituíntes por Madrid, non resultou elixido. Tamén foi o creador da Biblioteca de Autores Cristianos (BAC).[4][5]

Carreira eclesiástica[editar | editar a fonte]

Estatua de Herrera Oria en Santander.

Seminario e presbiterado[editar | editar a fonte]

En 1933 abandonou a dirección de El Debate e foi nomeado presidente da Xunta Central de Acción Católica, fundando tamén o Centro de Estudos Universitarios (CEU)[5] e o Instituto Social Obrero. En 1935 dimitiu da presidencia da Asociación de Propagandistas e da dirección da Escola de Xornalismo de El Debate e en 1936, antes do golpe de Estado do 18 de xullo de 1936, marchou á cidade suíza de Friburgo,[4] onde comezou a carreira eclesiástica no seminario de San Carlos, sendo ordenado sacerdote o 28 de xullo de 1940.

Volveu a España en 1943, cando foi designado coadxutor da parroquia de Santa Lucía en Santander. Nesta cidade creou un centro de estudo para sacerdotes mozos, do que saíron varios futuros bispos. Desde unha posición indirecta e de forma vocacional non abandonou a política e en 1945 foi enviado a Roma e Lausana polo ministro de Asuntos Exteriores, Alberto Martín-Artajo, para sondar a actitude da Santa Sede sobre un hipotético acordo entre o ditador Franco e Juan de Borbón. A Asociación Católica Nacional de Propagandistas colaborou activamente co réxime franquista.

Episcopado[editar | editar a fonte]

En 1947 foi nomeado bispo de Málaga. Nesta diocese, a través das súas homilías dominicais, quedou reflectido o seu pensamento social, moi influído pola doutrina de León XIII. Nesta provincia creou unhas duascenta cincuentas escolas rurais nas que se alfabetizou a máis de 25.000 persoas.[3]

Asistiu ao Concilio Vaticano II participando nos debates sobre O esquema da Igrexa e o mundo moderno. Ao facer os setenta e cinco anos dimitiu da sede malagueña a petición do papa Paulo VI e o 25 de xaneiro de 1965 foi nomeado cardeal[4]. Foi soterrado na catedral de Málaga.

Vida persoal[editar | editar a fonte]

Era irmán do escritor e xesuíta Enrique Herrera Oria (1885-1951).

Recoñecementos[editar | editar a fonte]

  • Periodista de Honor, pola Escola de Xornalismo da Igrexa en 1955.
  • A Asociación Católica de Propagandistas (ACdP) dedicoulle a exposición "Herrera Oria, su tiempo y su obra. Una vida al servicio del bien común" itinerante por varios episcopados.[5]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. García Colorado (2006), p. 1015
  2. Sánchez Jiménez (1986), p. 9
  3. 3,0 3,1 García colorado (2006), p. 1020
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 García Colorado (2016), p. 1016
  5. 5,0 5,1 5,2 "Un cardenal en la memoria". diariodejerez.es (en castelán). 15-2-2016. Consultado o 18-10-2019. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • García Colorado, Concepción (2006). "El cardenal don Ángel Herrera Oria y su obra social". En Campos y Fernández de Sevilla, Francisco Javier (coord.). La Iglesia española y las instituciones de caridad (en castelán). San Lourenzo do Escorial (Madrid): EDES (Ediciones Escurialenses). pp. 1013–1026. ISBN 84-89788-16-2. 
  • García Escudero, José María (1998). De periodista a cardenal: vida de Ángel Herrera. Madrid: Biblioteca de Autores Cristianos. ISBN 978-8479143886. 
  • García Escudero, José María (1987). El pensamiento de Ángel Herrera: antología política y social. Madrid: La Editorial Católica. ISBN 84-220-1274-X. 
  • Gutiérrez García, José Luis (2009). Estudios sobre Ángel Herrera Oria. Colección Centenario, nº 4 (en castelán). Madrid: CEU Ediciones. ISBN 978-84-96860-99-5. 
  • Herrera Oria, Ángel (2009). Gutiérrez García, José Luis, ed. Obras completas (en castelán). (9 vols.). Madrid: Biblioteca Autores Cristianos. ISBN 978-8479149499. 
  • Maestre, Agapito (2009). El fracaso de un cristiano. El otro Herrera Oria (en castelán). Madrid: Tecnos. ISBN 978-84-309-5017-1. 
  • Herrera Oria, Ángel: Obras completas (9 vols., edición de José Luis Gutiérrez García), Madrid: Biblioteca de Autores Cristianos, 2002-2009.
  • Sánchez Jiménez, José (1986). El Cardenal Herrera Oria: Pensamiento y acción social (en castelán). Madrid: Encuentro. ISBN 9788474901504. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]