Xerga

As xergas ou xirias son unha linguaxe falada propia de determinados oficios tradicionais, de carácter esotérico ou críptico (só coñecida polos membros do grupo) que a utiliza para se diferenciar e afirmar como grupo así como para evitar ser comprendido polos demais.

Nestas linguas mestúranse palabras galegas propias cun significado modificado, neoloxismos e deformacións. Sempre foron transmitidas por vía oral e só na primeira metade do século XX comezaron a ser rexistradas por escrito.

Algunhas xergas

Na lingua galega existen varias xirias profesionais que reciben o nome de verbos, verbas ou latíns e que están en proceso de desaparición.

• Barallete: xerga dos afiadores e paragüeiros, de Nogueira de Ramuín.
• Xerga dos cesteiros: Mondariz.
• Latín dos chafoutas: xerga dos albaneis de Goián (Tomiño).
• Verbo dos arxinas: xerga dos canteiros, da Terra de Montes.
• Fala dos cabaqueiros ou verbo daordes: xerga dos telleiros do Rosal (Pontevedra).
• Fala dos bugardeiros: xerga dos cesteiros de Mondariz.
• Lafrada: fala dos albaneis de Bueu.
• Fala dos ingreiros: xerga dos músicos de Celanova.
• Barallete dos grañudos: falado polos vendedores ambulantes da Graña (Covelo).
• Garisma: latín dos cegos galegos.

Véxase tamén

Dicionario de dicionario de xirias

Outros artigos

• Variedades diastráticas