Pirrón de Elis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Petrarcameister "O filósofo Pirrón no mar tormentoso", século XVI

Pirrón, (en grego Πύρρων οu Ηλείος) (360 adc270 adc) natural de Elis –cidade ó nordeste do Peloponeso, Grecia– foi o primeiro filósofo escéptico que fixo da dúbida o problema central de toda a súa filosofía.

Coñécese a súa existencia a través do seu discípulo Timón. Quizás formara parte das tropas na expedición de Alexandre Magno que chegou ata a India

Segundo Timón, era tan radical nas súas posturas escépticas que negaba que se puidese chegar aos primeiros principios da dedución aristotélica, aínda que sen chegar ás posturas de Antístenes, que renunciou a toda clase de filosofía.

Máis alá da dúbida de pensadores coma Sócrates, decía que "incluso é imposible saber que non sabemos nada, inmersos en mundos de aparencias contraditorias[1]". Como a maioría dos escépticos adicábase a demoler todos os argumentos utilizados polos que pretendían xustificar calquera dogma.

Por motivos facilmente imaxinables a Idade Media escolástica foi moi hostil cara á filosofía pirroniana, e como consecuencia diso destruíronse gran parte dos contidos escépticos. Posteriormente, no Renacemento volveu a estar de actualidade e tivo certo eco en pensadores posteriores coma por exemplo Hume.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. García Gual, Carlos, "Contra dogmáticos y pedantes" El País - Babelia, 2 xuño.