Maria Schneider

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Maria Schneider no Créteil Films de Femmes Festival, en París no ano 2001.

Maria Schneider, nada en París o 27 de marzo de 1952 e finada na mesma cidade o 3 de febreiro de 2011, foi unha actriz francesa. Acadou sona aos 20 anos polo seu papel en Ultimo Tango a Parigi de Bernardo Bertolucci.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Foi filla da modelo Marie-Christine Schneider e do actor Daniel Gelin, que non a recoñeceu como filla.

Debutou cn 15 anos no teatro, e iniciouse no cinema co director Terence Young, e cun pequeno papel en Madly, xunto a Alain Delon. Despois de aparecer en diversas producións francesas, alemás e italianas, presentouse ao cásting para un proxecto de Bernardo Bertolucci. Tras ser seleccionada interpretou o papel de Jeanne en Ultimo Tango a Parigi, acompañada de Marlon Brando, que a levaron á fama, pero que a marcaría negativamente para toda a vida.

Na década de 1970 participou en proxectos xunto a Jack Nicholson en Professione: reporter, David Bowie e Marlene Dietrich en Just a Gigolo, ou Gérard Depardieu en Violanta. En 1980 foi nominada ao Premio César á mellor actriz secundaria polo seu papel como prostituta violenta e malsá en La Dérobade.

Continuou con papeis menores e aparicións en televisión, regresando na década de 1990 con Les Nuits Fauves e Jane Eire. En Les Acteurs (año 2000) aparece cun papel semi-autobiográfico de actriz maldita.

Filmografía[editar | editar a fonte]

  • Madly (Roger Kahane, 1969)
  • L'Arbre de Noël (Terence Young, 1969)
  • La Vieille Fille (Jean-Pierre Blanc, 1972)
  • What a Flash! (Jean-Michel Barjol, 1972)
  • Ultimo Tango a Parigi (Bernardo Bertolucci, 1972)
  • Cari genitori (Enrico Maria Salerno, 1973)
  • Jeune fille libre le soirde (René Clément, 1975)
  • Professione: reporter (Michelangelo Antonioni, 1975)
  • La Baby-Sitter (René Clément, 1975)
  • Violanta (Daniel Schmid, 1977)
  • Voyage au jardin des morts (Philippe Garrel, 1978)
  • La Dérobade (Daniel Duval, 1979)
  • Just a gigolo (David Hemmings, 1979)
  • Weisse Reise (Werner Schroeter, 1980)
  • Haine (Dominique Goult, 1980)
  • Mamma Dracula (Boris Szulzinger, 1980)
  • Balles perdues (Jean-Louis Comolli, 1982)
  • Merry-Go-Round (Jacques Rivette, 1982)
  • L'Imposteur (Cercasi Gesù) (Luigi Comencini, 1983)
  • Résidence surveillée (Frédéric Compain, 1987)
  • Bunker Palace Hôtel (Enki Bilal, 1989)
  • Au pays des Juliets (Mehdi Charef, 1992)
  • Les Nuits fauves (Cyril Collard, 1992)
  • Jane Eyre (Franco Zeffirelli, 1996)
  • Les Acteurs (Bertrand Blier, 2000)
  • La Repentie (Laetitia Masson, 2002)
  • La Vie d'artiste (Marc Fitoussi, 2006)
  • La Clef (Guillaume Nicloux, 2007)
  • Cliente (Josiane Balasko, 2009)

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]