Hipólito Yrigoyen

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Hipólito Yrigoyen
Hipólito Yrigoyen.jpg
presidente de (país): Flag of Argentina.svg Arxentina
1º Período de goberno: 12 de outubro de 1928 - 12 de outubro de 1922
Predecesor: Victorino de la Plaza
Sucesor: Marcelo Torcuato de Alvear
2º Período de goberno: 12 de outubro de 1928 - 6 de setembro de 1930
Predecesor: Marcelo Torcuato de Alvear
Sucesor: José Félix Uriburu
Nado en: 12 de xullo de 1852
Lugar de nacemento: Buenos Aires, Arxentina
Faleceu en: 3 de xullo de 1933
Lugar: Buenos Aires, Arxentina
Profesión: profesor
Partido politico Unión Cívica Radical - UCR

Juan Hipólito del Sagrado Corazón de Jesús Irigoyen Alem, tamén coñecido como Hipólito Yrigoyen, avogado (1852-1933) foi o presidente de Arxentina en dúas ocasións: entre 1916 e 1922, e entre 1928 e 1930.

Biografía[editar | editar a fonte]

Nado na cidade de Buenos Aires, fillo do éuscaro francés Martín Irigoyen e de Marcelina Alem, irmá do político Leandro M. Alem, fundador da Unión Cívica Radical (UCR).

Yrigoyen gradouse en Dereito pola Universidade de Buenos Aires o 1878, exercendo a súa profesión na oficina de Leandro Alem e de Aristóbulo del Valle. Foi electo deputado pola Provincia de Buenos Aires en 1880.

Despois do suicidio de seu tío Leandro Alem, Yrigoyen tornouse líder da UCR. Asumiu como política a intransixencia, unha postura de oposición ó rexime coñecido como concordancia, que establecía, mediante fraude electoral, a alternancia no poder entre distintos sectores conservadores. O seu celo levou o partido á loita armada en 1893 e 1905. Máis tarde, orientou a súa forma de acción non violenta mediante a abstención revolucionaria. A súa loita terminou coa promulgación da Lei Sáenz Peña, que estableceu o voto obrigatorio, secreto e universal (aínda que non incluíse ás mulleres).

Era coñecido como O Peludo por seu carácter pouco sociábel e introvertido. Filosoficamente foi asociado co krausismo español.

Primeira presidencia (1916-1922)[editar | editar a fonte]

O impulso inicial da conquista dos dereitos democráticos veuse freado ao non controlar o Senado e tamén o goberno de moitas provincias. Yrigoyen recorre entón á intervención federal nas provincias, profundando o enfrentamento cos sectores conservadores.

Economicamente Arxentina benefíciase da Primeira Guerra Mundial, coa apertura dos mercados aos seus productos primarios (carne e cereais) que eran a base de súa riqueza. Arxentina era coñecida como o celeiro do mundo e tiña un dos máis altos PIB por habitante.

A pesar de súas medidas de carácter social, como o descanso remunerado os domingos, por acción ou omisión deixou que sectores militares reprimisen os movimentos dos traballadores e das minorías.

Ao non ser reelecto conforme decisión constitucional, foi sucedido por Marcelo Torcuato de Alvear, líder da facción antipersonalista do seu partido.

Segundo presidencia (1928-1930)[editar | editar a fonte]

Ao ser reelecto, Yrigoyen xa se encontraba vello e estaba rodeado de asesores que, ao lle falaren das oposicións socialista e conservadora, ocultaban a realidade, filtrando así o acceso ao que acontecía no país e no mundo (era coñecido como o Diario de Yrigoyen).

A situación económica tornouse grave cos primeiros sinais da Gran Depresión, e os sectores do exército simpatizantes do fascismo e os intelectuais, como Leopoldo Lugones, conspiraban abertamente por unha mudanza do réxime.

Finalmente, o 6 de setembro de 1930 Yrigoyen foi deposto por un golpe militar dado por José Félix Uriburu.

Últimos anos[editar | editar a fonte]

Despois de súa deposición, Yrigoyen foi detido e confinado na Illa de Martín García. Faleceu en Buenos Aires a 3 de xullo de 1933. O seu funeral foi acompañado por unha enorme multitude.


Presidentes de Arxentina

Segue a:
Victorino de la Plaza
Hipólito Yrigoyen
Precede a:
Marcelo Torcuato de Alvear
Unión Cívica Radical - UCR
Presidentes de Arxentina

Segue a:
Marcelo Torcuato de Alvear
Hipólito Yrigoyen
Precede a:
José Félix Uriburu
Unión Cívica Radical - UCR