Columna vertebral

Debuxo representativo dos segmentos da columna vertebral, vista lateral esquerda: rexión cervical (laranxa); rexión dorsal (índigo); rexión lumbar (amarelo); rexión sacra (verde); rexión coccígea (violeta). Th#: vértebra dorsal. Os Sacrum: Óso sacro. Coccyx: Coccis.

A columna vertebral, raquis ou espiña dorsal é unha complexa estrutura osteofibrocartilaxinosa articulada e resistente, en forma de talo lonxitudinal, que constitúe a porción posterior e inferior do esqueleto axial. A columna vertebral é un órgano situado (na súa maior extensión) na parte media e posterior do tronco, e vai dende a cabeza (á cal sostén), pasando polo pescozo e as costas, até a pelve á cal lle dá soporte.

Rexións da columna

A columna vertebral consta de cinco rexións, contando con 33 vértebras, diviéndose en:

• Rexión cervical (7 vértebras, C1-C7)
• Rexión dorsal (12 vértebras, T1-T12)
• Rexión lumbar (5 vértebras, L1-L5)
• Rexión sacra (5 vértebras, S1-S5)
• Rexión coxígea (4 vértebras, inconstantes)

Cada rexión ten unha serie de características propias, as cales se van superponiendo naquelas vértebras próximas á outra zona (por exemplo C7, T12 ou L5).

visión oblicua

Rexión cervical

Véxase tamén fractura de Jefferson
Existen 7 ósos cervicais, con 8 nervios espinales, en xeral son pequenos e delicados. Os seus procesos espiñentos son curtos ( con exepción de C2 e C7, os cales teñen procesos espiñentos mesmo palpables). Nomeados de cefálico a caudal de C1 a C7, Atlas (C1) e Axis (C2), son as vértebras que lle permiten a mobilidade do pescozo. Na maioría das situacións, é a articulación atlanto-occipital que lle permite á cabeza moverse de arriba a abaixo, mentres que a unión atlantoaxidoidea permítelle ao pescozo moverse e virar de esquerda a dereita. No [axis]] atópase o primeiro disco intervertebral da columna espinal. Todos os mamíferos salvo os manatíes e os perezosos teñen 7 vértebras cervicais, sen importar a lonxitude do pescozo. A vértebras cervicais posúen o foramen transverso por onde transcorren as arterias vertebrais que chegan até o foramen magno para finalizar no polígono de Willis. Estes forámenes son os máis pequenos, mentres que o foramen vertebral ten forma triangular. Os procesos espiñentos son curtos e con frecuencia están bifurcados (salvo o proceso C7, onde se ve claramente un fenómeno de transición, asemellándose máis a unha vértebra torácica que a unha vértebra cervical prototipo)

esquema dunha vértebra torácica

Rexión Dorsal

Véxase Vértebra torácica
Os 12 ósos torácicos e os seus procesos transversos teñen unha superficie para articular coas costelas. Algunha rotación pode ocorrer entre as vértebras desta zona, pero en xeral, posúen unha alta rixidez que prevén a flexión ou a excursión excesiva, formando en en conxunto ás costelas a caixa torácica, protexendo os órganos vitais que existen a este nivel (corazón, pulmón e grandes vasos). Os corpos vertebrais ten forma de corazón cun amplo diámetro Antero Posterior. Os forámenes vertebrais teñen forma circular.

Rexión Lumbar

Véxase Vértebra lumbar
As 5 vértebras teñen unha estrutura moi robustas, debido ao gran peso que teñen que soportar por parte do resto de vertebras proximales. Permiten un grao significativo de flexión e extensión, ademais de flexión lateral e un pequeno rango de rotación. É o segmento de maior mobilidade a nivel da columna. Os discos entre as vértebras constrúen a lordosis lumbar (terceira curva fisiológica da columna, con concavidade cara a posterior).

Rexión Sacra

Véxase Vértebra sacra
Son cinco ósos que na idade madura do ser humano atópanse fusionadas, sen disco intervertebral entre cada unha delas.

Cóccix

Véxase Cóccix
En xeral, son 4 ósos ( en casos máis raros poden haber 3 ou 5 vértebras), sen discos intervertebrais. Moitos animais mamíferos poden ter un maior número de vértebras a nivel desta rexión, denominándoselles "vértebras caudais". A dor a nivel desta rexión denomínaselle coccigodinia, a cal pode ser de diversa orixe.

Funcións

As funcións da columna vertebral son varias, principalmente intervén como elemento de sostén estático e dinámico, proporciona protección á medula espinal recubríndoa, e é un dos factores que axudan a manter o centro de gravidade dos vertebrados.

A columna vertebral é a estrutura principal de soporte do esqueleto que protexe a medula espinal e permite ao ser humano desprazarse en posición ?de pé?, sen perder o equilibrio. A columna vertebral está formada por sete vértebras cervicais, doce vértebras torácicas ou vértebras dorsais, cinco vértebras lumbares inferiores soldadas ao sacro, e tres a cinco vértebras soldadas á ?cola? ou cóccix. Entre as vértebras tamén se atopan uns tecidos chamados discos intervertebrales que lle dan maior flexibilidade.

A columna vertebral serve tamén de soporte para o cranio.

Constitución

A columna vertebral está constituída por pezas óseas superpuestas e articuladas entre si, chamadas vértebras (vertebræ PNA), cuxo número ?considerado erroneamente case constante? é de 33 pezas aproximadamente, dependendo da especie.

As vértebras están conformadas de tal maneira que a columna goza de flexibilidade, estabilidade e amortiguación de impactos durante a locomoción normal do organismo.

A columna vertebral dun humano adulto mide máis ou menos 75 cm de lonxitude.

Curvaturas da columna vertebral humana

As curvaturas da columna vertebral, non se producen só debido á forma das vértebras, senón tamén, á forma dos discos intervertebrales. En humanos, a columna conta con dous tipos principais de curvaturas: anteroposteriores (ventrodorsales) e laterolaterales:

Curvaturas anteroposteriores

Descríbense dous tipos de curvaturas: cifosis e lordosis. A cifosis é a curvatura que dispón ao segmento vertebral cunha concavidade anterior ou ventral e unha convexidade posterior ou dorsal. A lordosis, ao contrario, dispón ao segmento vertebral cunha convexidade anterior ou ventral e unha concavidade posterior ou dorsal. A columna vertebral humana divídese en catro rexións, cada unha cun tipo de curvatura característica:

• Cervical: lordosis.
• Torácica: cifosis.
• Lumbar: lordosis.
• Sacro-coccígea: cifosis.

No recentemente nado humano, a columna cervical só conta cunha gran cifosis. A lordosis lumbar e sacro-coccígea, aparecen logo.

Curvaturas laterolaterales

En humanos, a columna vertebral presenta unha curvatura torácica imperceptible de convexidade contralateral á beira funcional do corpo. Debido ao predominio da condición destra na poboación, a maioría presenta unha curvatura laterolateral torácica de convexidade esquerda.

Anormalidades

Ocasionalmente a coalescencia das láminas non se logra completar e consecuentemente queda unha hendidura nos arcos de vertébralas, pola cal *protruye as meninges (dura nai e aracnoide) e xeralmente a propia medula espinal, constituíndo unha malformación denominada espiña bífida. A condición é máis común a nivel lumbosacra, pero pode ocorrer noutras rexións.

As seguintes corresponde a curvaturas anormais: Hipercifosis: É unha esaxerada cifosis a nivel torácico, coloquialmente coñéceselle como chepa, común en persoas maiores e secundaria a osteoporoses. Hiperlordosis: Lordosis esaxerada a nivel lumbar. A hiperlordosis resulta común entre as mulleres embarazadas. Listesis: Pode ser anterolistesis ou retrolistesis dependendo se o desprazamento do corpo vertebral é cara a adiante ou cara atrás con respecto á vértebra adxacente. Escoliosis: Curvatura lateral, é a máis común das curvatura anormais, ocorre nun 0,5%. É máis frecuente en mulleres e pode ser o produto dun crecemento desigual das caras dunha ou máis vértebras. Pode provocar atelactasias pulmonares e problemas respiratorios de tipo restritivos.

Véxase tamén

Ligazóns externas

• Autopsia do Raquis. Artigo de acceso en liña gratuíto da Revista Española de Medicamento Legal