Xuro

Xuro
Instancia de Taxa alfandegueira  Subclase de cantidade de cartos  Parte de sistema bancario
Fontes e ligazóns Freebase /m/012qn2 MathWorld Interest  Descrito pola fonte Enciclopedia de Otto  Tema: Úrok The Domestic Encyclopædia; Or, A Dictionary Of Facts, And Useful Knowledge  Tema: Domestic Encyclopædia (1802)/Interest (en) Meyers Konversations-Lexikon, 4ª edición (1885–1890)  Tema: Q132018866 Encyclopædia Britannica  Tema: 1911 Encyclopædia Britannica/Interest (en) Lean Logic Paulys Realenzyklopädie der klassischen Altertumswissenschaft  Tema: Fenus (Pauly-Wissowa)
Wikidata

O xuro é a tarifa que paga un prestameiro a un prestamista pola utilización temporal de diñeiro ou capital, calculada habitualmente como unha porcentaxe da cantidade principal durante un período determinado, e que serve como compensación polo custo de oportunidade do prestamista, pola súa exposición ao risco e polo valor temporal inherente do diñeiro. Este valor temporal xorde fundamentalmente da preferencia temporal dos individuos, segundo a cal os bens presentes se valoran máis que os bens futuros equivalentes debido á incerteza, á produtividade do capital e á impaciencia polo consumo.

Nas economías de mercado, os tipos de xuro xorden de forma endóxena para equilibrar a oferta de aforro coa demanda de investimento, coordinando a asignación intertemporal de recursos e influíndo nos padróns de crecemento a longo prazo. A evidencia empírica procedente de datos históricos que abranguen sete séculos revela un declive secular dos tipos de xuro reais, en contraste co aumento da poboación e da produción en moitos períodos, con tipos que en media foron máis elevados nas épocas preindustriais —superando a miúdo o 5-10% en termos reais— antes de caer a niveis próximos a cero ou negativos nas últimas décadas, no contexto de cambios demográficos, dun maior aforro e da innovación financeira.

$\lim _{n\to \infty }\left(1+{\frac {1}{n}}\right)^{n}=e$

O xuro composto, no que os rendementos se acumulan tanto sobre o principal como sobre os xuros xa devengados, amplifica este efecto de maneira exponencial, tal como se formaliza no límite anterior, poñendo de relevo o seu papel na acumulación de riqueza ao longo do tempo. Persisten certas controversias, enraizadas en doutrinas relixiosas históricas que equiparaban o xuro coa usura —calquera cobro por un préstamo— prohibíndoo por considerarse explotador, aínda que a análise económica distingue o xuro moderado como produtivo, ao tempo que critica os límites á usura por distorsionar os mercados de crédito e agravar a desigualdade en períodos de inestabilidade.

Historia

Documentos históricos redactados pola civilización sumeria, ó redor do ano 3000 a.C., revelan que o mundo antigo desenvolveu un sistema formalizado de crédito baseado en dous principais produtos, o gran e a prata. Antes de existiren as moedas, o préstamo de metal era un feito baseado no seu peso. Os arqueólogos descubriron pedazos de metais que foron usados no comercio nas civilizacións de Troia, Babilonia, Exipto e Persia. Antes de que se desenvolvese o empréstito en diñeiro, o préstamo de cereal e de prata facilitaba a dinámica do comercio.

Na República Romana, o ano do consulado de Marco Fabio Ambusto (pola terceira vez) e ou Tito Quincio ou Marco Popilio, a taxa de xuros foi reducida para 8 1/3 por cento, mesmo así, os plebeos continuaban sen conseguir pagar as súas débedas.