Vespasiano

Vespasiano
	;
Biografía
Nacemento	17 de novembro de 9 ; Falacrina
Morte	23 de xuño de 79 (69 anos); Aquae Cutiliae
Causa da morte	morte natural
Lugar de sepultura	Roma
9º Emperador romano
	21 de decembro de 69 – 24 de xuño de 79 ; ← Vitelio – Tito Flavio Sabino Vespasiano →
Edil plebeo
	38, 39 –
Pretor
Senador romano
Cónsul romano
Datos persoais
Relixión	Relixión na Roma antiga
Actividade
Ocupación	político, militar
Período	Alto Imperio Romano, Exipto grecorromano, Era do Exipto romano, Dinastia flaviana (pt) e principado
Carreira militar
Rango militar	legado romano
Outro
Título	Emperador
Familia	Dinastia flaviana (pt) e Flavii Sabini
Cónxuxe	Domitila a Maior
Parella	Caenis
Fillos	Tito Flavio Sabino Vespasiano; () Domitila a Maior; Domitila a Menor; () Domitila a Maior; Domiciano; () Domitila a Maior
Pais	Tito Flávio Sabino e Vespásia Pola
Irmáns	Tito Flávio Sabino; Flavia Vespasia
Descrito pola fonte	Enciclopedia de Otto; Enciclopedia Leksikon; Enciclopedia militar Sytin

Caesar Vespasianus Augustus, nado en Falacrinae o 17 de novembro de 9 e finado nas proximidades de Rieti o 23 de xuño de 79, coñecido con anterioridade como Titus Flavius Vespasianus, foi un emperador romano. Subiu ó poder no ano 69, despois de ser nomeado polas lexións de Oriente, en contra do nomeamento de Vitelio. Con este emperador iníciase a dinastía Flavia, destinada a rexer Roma durante un cuarto de século.

Traxectoria

Tivo que realizar un moi difícil labor de pacificación, xa que o Imperio estaba nunha auténtica guerra civil dende os tempos de Nerón. Soubo gañar a lealdade do exército, que tornaría nunha peza chave da gobernabilidade. Puxo orde na administración, dando entrada nela á clase ecuestre, e rematar deste xeito co monopolio dos libertos imposto por Claudio, e restableceu a paz.

As feridas morais e materiais das guerras civís pronto desapareceron e Roma entrou nunha etapa de estabilidade.

En Oriente, puxo fin á rebelión dos xudeus. Tito, vinculeiro de Vespasiano, sufocouna, tomou Xerusalén e destruíu o seu Templo (70). Tamén foi necesario cortar de raíz o intento do outrora fiel Marco Antonio Primo, que se propuña independizarse nas Galias. O exército destas provincias e mailo do Rhin foi redistribuído e Tito foi nomeado o seu prefecto.

Vespasiano tivo bo coidado de manter boas relacions co Senado, ó que consultaba tódolos asuntos e no que sentou numerosos representantes da aristocracia provincial, especialmente de Occidente. A súa política respecto ás provincias foi quen de impulsar a romanización, crear novas colonias e estender os beneficios da cidadanía romana. A latina foille concedida cando menos a 120 municipios de Hispania, o cal implicaba que os seus maxistrados, pertencentes na súa meirande parte á clase media local, accedesen á cidadanía romana ao ano de desempeñar o seu cargo.

A actuación dos gobernadores foi rigorosamente fiscalizada para evitar que fixesen abusos sobre dos naturais do país, o cal sempre acababa con reaccións antirromanas e rebelións.

Tamén na orde económica tratou de sanear as finanzas, despois do período de desorde anterior. Esta política, que lle custou a acusacion da avaricia, non tardou en dar os seus froitos e os Estado pronto puido contar con fondos non só para atender os seus orzamentos normais, senón en acometer ambiciosas obras suntuarias como o templo Capitolino e o famoso anfiteatro Flavio, máis coñecido como Coliseo, edificado en parte sobre da Domus Aurea de Nerón, que fora derrubada.

O emperador non quixo correr riscos en aventuras exteriores e renunciou a calquera expansión. A súa preocupación fundamental foi o reforzamento das fronteiras. A conquista dos Campos Decumates, unha rexión xermánica comprendida entre os ríos Danubio e Rhin, explícase como unha zona de seguridade para garantir o dominio sobre as provincias limítrofes.

Tito Flavio Vespasiano morreu no ano 79, despois de ter asociado ao seu fillo Tito ao goberno.

Imperio Romano
Segue a: Vitelio	Vespasiano (69-79)	Precede a: Tito
Segue a: Vitelio	Dinastía Flavia	Precede a: Tito