Sobekneferu

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Sobekneferu
Louvre 0320O7 01.jpg
Nacementoséculo XIX a. C.
Falecemento1785 a. C.
SoterradaNorthern Mazghuna pyramid
Ocupaciónestadista e raíña rexente
PaiAmenemhat III e Amenemhat IV
FillosSekhemre Khutawy Sobekhotep
IrmánsAmenemhat IV, Sekhemre Khutawy Sobekhotep e Sonbef
editar datos en Wikidata ]

Sobekneferu (ás veces escrito Neferusobek) reinou como faraoa de Exipto trala morte do seu irmán Amenemhat IV. Foi a última gobernante da duodécima dinastía e reinou en Exipto durante case catro anos dende 1806 e 1802 a.C.[1] O seu nome significa "a beleza de Sobek".

Familia[editar | editar a fonte]

Era a filla do faraón Amenemhat III. Manetho afirma que tamén era irmá de Amenemhat IV, mais non existe ningunha proba. Sobekneferu tiña unha irmá máis vella chamada Neferuptah, que era a suposta herdeira. O nome de Neferuptah aparece pechado nun cartucho e tivo a súa propia pirámide en Hawara. Neferuptah faleceu a idade temperá permitindo a Sobekneferu ser a seguinte na liña sucesoria.[2]

Reinado[editar | editar a fonte]

Sobekneferu foi a primeira muller coñecida que reinou como faraoa da que existen probas. Hai cinco mulleres que se cre que reinaron na quinta dinastía e Nitocris pode ser que reinase durante a sexta dinastía.

Amenemhat IV seguramente faleceu sen herdeiro varón, polo que a filla de Amenemhat III, Sobekneferu, asumiu o trono. Segundo o canon de Turín, reinou durante tres anos, dez meses e 24 días[3] a finais do século XIX a.C.

Faleceu sen fillos ou sen herdeiros e coa fin do seu reinado concluíu a duodécima dinastía e a idade de ouro do Reino Medio, inaugurando a décimo terceira dinastía.

Monumentos e tumba[editar | editar a fonte]

Cabeza da faraoa Sobekneferu
Debuxo de Flinders Petrie do selo cilíndrico de Sobekneferu no Museo Británico.[4]

Descubríronse poucos monumentos para ela, aínda que se conservan moitas das súas estatuas (sen cabeza), incluíndo a base dunha representación dunha filla do rei que se descubriu en Gezer e leva o seu nome.[5] Coñécese unha estatua cunha cabeza. Un busto do Museo Exipcio de Berlín (Inv. no. 14476), perdido na segunda guerra mundial, puido identificarse como pertencente a ela. A escultura só se coñece de imaxes fotográficas e baleirados de escaiola. Chegou ao museo en 1899. A cabeza encaixa enriba da parte máis baixa dunha estatua real descuberta en Semna. Esta última pode identificarse como real porque o símbolo real "unificación dos dous países" aparece no lado do seu trono.[6] Sábese que fixo engadidos ao complexo funerario de Amenemhat III en Hawara (chamado o labirinto por Heródoto) e tamén construíu estruturas en Heracleopolis Magna.

Un fino selo cilíndrico que leva o seu nome e un título real está localizado no Museo Británico.[7] Un graffiti na fortaleza de Kumma sinala a altura da inundación do Nilo aos 1,83 metros no terceiro ano do seu reinado.[8] Outra inscrición descuberta no deserto oriental indica "ano 4, segundo mes da Estación da Emerxencia".[9] Os seus monumentos asociána consistentemente con Amenemhat III máis que con Amenemhat IV, apoiando a teoría de que era a filla real de Amenemhat III e quizais só medio irmá de Amenemhat IV.[5] O exiptólogo dinamarqués Kim Ryholt sinala que as fontes contemporáneas do seu reinado indican que Sobekneferu nunca adoptou o título de "Irmá de Rei", só o de "Filla de Rei", o que apoia esta hipótese.[5] Ademais, todos os gobernantes exipcios recibiron o título de "rei", independentemente do seu xénero.

A súa tumba non foi identificada positivamente, aínda que pode ser que fose enterrada no complexo da pirámide de Mazghuna que non ten inscricións. Está inmediatamente ao norte dun complexo similar adscrito a Amenemhat IV. Un lugar chamado Sekhemneferu aparece mencionado nun papiro atopado en Harageh. Este podería ser só o nome da súa pirámide.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Kim S. B. Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period, c.1800-1550 BCE, Museum Tusculanum Press, Carsten Niebuhr Institute Publications 20, 1997. páx. 185
  2. Dodson, Hilton, The Complete Royal Families of Egypt, 2004, páx. 98.
  3. Kim Ryholt, The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period, Carsten Niebuhr Institute Publications, Museum Tusculanum Press, (1997), páx. 15 ISBN 87-7289-421-0
  4. Flinder Petrie: Scarabs and cylinders with names (1927), available copyright-free here, pl. XIV
  5. 5,0 5,1 5,2 Ryholt, páx. 213
  6. B. Fay, R. E. Freed, T. Schelper, F. Seyfried: Neferusobek Project: Part I, in: G. Miniaci, W. Grajetzki: The World of Middle Kingdom Egypt (2000-1550 BC), Vo. I, Londres 2015, ISBN 978-1906137434, páx. 89-91
  7. Gae Callender, 'The Middle Kingdom Renaissance' in Ian Shaw, The Oxford History of Ancient Egypt, (Oxford Univ. Press: 2003), libro de peto, páx. 159
  8. Gae Callender, páx. 159
  9. A. Almásy, Catalogue of Inscriptions, In: U. Luft (editor), Bi'r Minayh, Report on the Survey 1998-2004, Budapest 2011, ISBN 978-9639911116, páx. 174-175

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Dodson, Aidan. Hilton, Dyan. 2004. The Complete Royal Families of Ancient Egypt, Thames & Hudson
  • W. Grajetzki, The Middle Kingdom of Ancient Egypt: History,Archaeology and Society, Duckworth, Londres 2006 ISBN 0-7156-3435-6, 61-63
  • Shaw, Ian. Nicholson, Paul. 1995. The Dictionary of Ancient Egypt. Harry N. Abrams, Inc., Publishers.
  • Shaw, Ian, ed. 2000. The Oxford History of Ancient Egypt, Oxford University Press. Graffito ref. páx. 170.