Renaud Séchan
Renaud | |
---|---|
![]() Renaud no 2016. | |
Nome completo | Renaud Séchan |
Data nacemento | 11 de maio de 1952 (71 anos) |
Nado en | ![]() |
Cónxuxe | Romane Serda e Dominique Quilichini |
Fillos | Lolita Séchan e Malone Séchan |
Irmáns | Thierry Sechan |
Ocupación | |
Xénero | Chanson française Pop rock |
Instrumento(s) | Voz Guitarra Acordeón Harmónica |
Selo(s) discográfico(s) | Polydor (1975-1983) Virgin |
Relacionado con | Olivier Séchan Thierry Séchan Lolita Séchan Alain Lanty Jean-Pierre Bucolo Romane Serda(ancienne compagne) Renan Luce |
Tempo en activo | 1968-actualidade |
Na rede | |
www.renaud-lesite.fr | |
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() | |
![]() | |
[ editar datos en Wikidata ] |
Renaud Séchan, nado en París o 11 de maio de 1952, é un cantante e actor francés, tamén coñecido como Renaud.
Fillo dun intelectual, os seus traballos iniciais caracterízanse polo seu innovador uso do francés, pola súa temática social e pola súa ideoloxía de esquerda. Nas súas cancións iniciais reflectía o descontento da maior parte da sociedade francesa coa pequena burguesía e as políticas de dereita.
Traxectoria[editar | editar a fonte]
As súas cancións céntranse na loita de clases, os abusos do poder político e o antimilitarismo. Posteriormente, en etapas máis avanzadas da súa carreira pasou a outros temas, como cancións dedicadas á súa muller e filla, ou experimentacións musicais con músicas rexionais ou en dialectos do francés.
Ten certo renome nos países francófonos, sen ter maior transcendencia en países de distinta lingua.
Discografía[editar | editar a fonte]
- 1975: Amoureux de Paname (1975)
- 1977: Laisse béton (1977)
- 1979: Ma gonzesse (1979)
- 1980: Marche à l'ombre (1980)
- 1980: Bobino (1980, directo)
- 1981: Le retour de Gérard Lambert (1981)
- 1982: Un Olympia pour moi tout seul (1982, directo)
- 1983: Morgane de toi (1983)
- 1985: Mistral gagnant (1985)
- 1988: Putain de camion (1988)
- 1989: Visage pâle rencontrer public (1989, directo)
- 1991: Marchand de cailloux (1991)
- 1992: Renaud cante el' nord (1992; Música folk tradicional)
- 1994: A la belle de mai (1994)
- 1996: Paris-Province (1996, directo)
- 1996: Renaud chante Brassens (1996)
- 2002: Boucan d'enfer (2002)
- 2003: Tournée d'enfer (2003, directo)
- 2006: Rouge Sang (2006, disco dobre)
- 2009: Molly Malone- balade irlandaise (2009)
Véxase tamén[editar | editar a fonte]
Ligazóns externas[editar | editar a fonte]
- Sitio oficial (en francés)