Presente (tempo)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
O presente é un momento no tempo discernible como intermedio entre o pasado e o futuro.

En xeral utilízase o termo presente para referirse ao conxunto de sucesos que están a ter lugar no momento de falalo ou a acción presentada no momento.

Ás veces represéntase como un hiperplano de espazo-tempo, adóitase chamar agora, a pesar de que a física moderna demostra que tal hiperplano non pode ser definido de maneira única para observadores en movemento relativo.[1] O presente tamén pode ser visto como unha duración.[2][3]

Sociedade e relixión[editar | editar a fonte]

O presente ponse en contraste co pasado e o futuro. A física moderna aínda non foi capaz de explicar o aspecto da percepción de "o presente" como "eliminador de posibilidades de que o futuro se converta en pasado". Un factor que o complica é que mentres que un observador dado que describe "o presente" como unha estrutura espacial cun lapso de tempo de lonxitude cero, outros observadores asocian tanto tempo e espazo a esta estrutura e por tanto non están de acordo sobre o que constitúe «o presente».

A experiencia directa da presenza de cada ser humano é que é o que está aquí, agora. A experiencia directa é, por suposto subxectiva por definición, con todo, neste caso, esta experiencia directa mesmo é certa para todos os seres humanos. Para todos nós, "aquí" significa "onde estou" e "agora" quere dicir "cando eu son". Así, a experiencia repetible común é que o presente está inexorablemente ligada a un mesmo.

No aspecto do tempo, o concepto convencional de "agora" é que é un punto minúsculo nunha liña de tempo continuo que separa o pasado do futuro. Non está claro, no entanto, que hai unha liña de tempo universal ou si, como parece indicar a relatividad, a liña de tempo está indisolublemente ligada ao observador. Por tanto, é "agora" para min ao mesmo tempo que "agora" para vostede nunha escala de tempo universal, asumindo unha escala de tempo universal existe? Agregándose á confusión, na vista da física, non hai ningunha razón demostrable de por que o tempo debe moverse en calquera dirección en particular.

Ao comparar o tempo en lugares separados por grandes distancias, a noción de actual pasa a ser máis subxectiva. Por exemplo, percibimos visualmente estrelas onde estaban cando a luz que chega aos nosos ollos emitiuse, porque a pesar de que a luz viaxa a aproximadamente 300.000.000 m/s, necesita moitos anos para chegar até nós desde fontes afastadas. Por tanto, o tempo de viaxe da luz debe ser tido en conta nas comparacións de tempo tales.

Cando se usa na expresión "antes do presente" (BP), como se usa na expresión das idades ou datas determinadas pola datación por radiocarbono, "Presente" defínese como o ano 1950.

O presente no budismo[editar | editar a fonte]

O budismo e moitos dos seus paradigmas asociados, fan fincapé na importancia de vivir no momento presente - é plenamente consciente do que está a suceder, e non deterse no pasado ou preocuparse polo futuro.[4] Isto non significa que alentan o hedonismo, senón simplemente que un enfoque constante na posición actual no espazo e o tempo (en lugar de consideracións futuras, ou reminiscencias do pasado) axudarao a un no alivio de sufrimento. Eles ensinan que os que viven no momento actual son os máis felices.[5] Unha serie de técnicas de meditación budista teñen por obxecto axudar ao practicante a vivir o momento presente.

O cristianismo e a eternidade[editar | editar a fonte]

Para algún cristiáns Deus vese coma se estivese fóra de tempo e, desde a perspectiva divina, pasado, presente e futuro actualízanse no momento da eternidade. Esta concepción trans-temporal de Deus propúxose como unha solución ao problema da presciencia divina (é dicir, como pode Deus saber o que imos facer no futuro sen nós ter decidido facelo), polo menos desde Boecio.[6] Tomás de Aquino ofrece a metáfora dun vixilante, que representa a Deus, de pé sobre unha altura mirando cara abaixo nun val a unha estrada onde pasado, presente e futuro, representados polos individuos e as súas accións que despregan ao longo da súa lonxitude, son visibles ao mesmo tempo a Deus.[7] Por tanto, o coñecemento de Deus non está atado a unha data determinada.[8]

Filosofía e ciencia[editar | editar a fonte]

Problema filosófico[editar | editar a fonte]

"O presente" expón a difícil cuestión: "Como é que todos os seres sentintes experimentamos agora, ao mesmo tempo?"[9] Non hai ningunha razón lóxica pola cal isto debe ser así e non hai resposta fácil á pregunta. Por exemplo, supoñamos que alguén chamado Xoán está a experimentar unha gran dor. Sara se apiada de Xoán debido á súa situación. O problema é: é lóxico que Sara se sinta mal por Xoán na actualidade, cando non hai maneira de probar que tanto Xoán e Sara experimentan a mesma existencia temporal?

Física e relatividade xeral[editar | editar a fonte]

Conos de luz futuro e pasado dun evento calquera. O presente vén reflectido segundo o marco da teoría clásica.

En física denomínase presente dun suceso A, a todos os puntos do espazo-tempo que non pertencen nin ao pasado nin ao futuro do punto A. É dicir, todos os puntos que non poden influír no que ocorre en A nin ser influídos polo que ocorre en A. [Cómpre referencia]

En física clásica o presente dun suceso só depende da súa posición no tempo e é representado gráficamente por un hiperplano que contén a todos os puntos que comparten a coordenada temporal con A.

En relatividad especial o presente equivale a todos os puntos desde os cales un raio de luz non podería alcanzar ao momento A nin tampouco ser alcanzados por un raio proveniente de A. Para un suceso calquera pertencente ao presente de A sempre é posible atopar un observador para o que ambos os sucesos ocorren simultaneamente. Noutros termos, pode definirse que dous sucesos ou eventos están no presente cando non poden conectarse causalmente.

Hoxe e agora[editar | editar a fonte]

"Hoxe" significa un "día", un intervalo de 24 horas para indicar a posición dun no plano do tempo, isto é contrario ao "agora", porque "agora" non ten ningunha medida definitiva para a súa propia duración. No gráfico do espazo-tempo, o presente pode parecer infinitamente pequeno, ou dar conta dunha gran parte dunha secuencia.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Sattig, T. (2006).
  2. James W. (1893).
  3. Hodder, A. (1901).
  4. Hanh, Thich Nhat (1990).
  5. Rahula, Walpola (1974). Lo que el Buddha enseñó. p. 151. 
  6. Consolatio Philosophae, Bk. 4
  7. Cline, de Austin.
  8. Irwin, William; White, Mark D. (2009).
  9. McInerney, Peter K. (1992).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]