Porfirión

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Zeus acaba con Porfirión (Altar de Pérgamo, Berlín)
Reprodución hipotética

Porfirión (do grego antigo Πορφυρίων Porphyriôn, 'puxar', erguerse', 'brotar') foi un personaxe mitolóxico, un dos Xigantes que se rebelaron contra Zeus e os outros deuses olímpicos. Como o resto da súa raza, foi enxendrado por Xea (a Terra) a partir das pingas de sangue que caeron ó chan ó castrar Cronos a Urano (esposo de Xea e pai de Cronos). Para Hixino, era fillo de Éter e Nix (a Noite).

Con Alcioneo foi un dos principais protagonistas do enfrontamento coñecido como Xigantomaquia. Algún mitógrafo engade que a súa nai, Xea, prometéralle a man de Hebe, se loitaba contra os deuses, para destronar a Zeus.

Cando Porfirión atacou a Zeus, lanzando sobre el a illa de Delos, o deus inspiroulle un desexo lascivo por Hera e, cando o xigante estaba distraído intentando espir á deusa arrincándolle o peplo [1] para violala, Zeus lanzoulle o seu raio divino, á vez que Heracles o aseteaba, dándolle morte.

"Superaban a todos Porfirio e Alcioneo... En canto a Porfirio, enfrontouse na batalla a Heracles e Hera. Pero Zeus fixolle concibir desexo por Hera, e ela, ó desgarrarlle Porfirio o peplo coa intención de violala, gritou pedindo axuda e, ó mesmo tempo que Zeus fulminábao co raio, Heracles deulle morte coas súas frechas".
(Pseudo-Apolodoro: Biblioteca mitológica I, 6, 1-2)

Outras narracións do mito fano vítima das frechas de Apolo, xunto a Tifón.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Vestidura sen mangas empregada polas mulleres gregas, formada por unha tea que se abrochaba nos ombros cunha fibela e se cinguía ao corpo cun cinto, e facía caídas en punta por diante", (Dicionario en liña da Real Academia Galega [consultado o 17.12.2010]).

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • GRIMAL, Pierre: Diccionario de mitología griega y romana. Ed. Paidós, 1981.
  • PSEUDO-APOLODORO: Biblioteca mitológica. Tradución e notas de Julia García Moreno. Alianza Editorial 3ªed. 2016 [a numeración segue a utilizada neste texto].