Pop rock

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Pop rock
Orixes do estilo: pop, rock
Orixes culturais: anos 60 no Reino Unido e nos Estados Unidos
Instrumentos típicos: guitarra eléctrica, baixo, batería, voz, teclado, sintetizador
Popularidade: dende os anos 60 ata a actualidade
Derivados: dream pop
Subxéneros
British Invasion - Manila Sound - glam metal - glam rock - power pop - soft rock - pop punk
Xéneros de fusións
noise pop

O pop rock é un xénero musical que mestura o estilo pegadizo e as letras lixeiras do pop en cancións con guitarras baseadas no rock. Hai varias definicións do termo, que van dende unha forma máis lenta e suave do rock ata un subxénero da música pop. Os detractores do pop rock adoitan a burlarse del por ser un produto comercial, moi pulido e menos auténtico que a música rock[1].

Definicións[editar | editar a fonte]

O pop rock ten sido descrito como unha "variedade alegre da música rock representada por artistas como Elton John, Paul McCartney, Rod Stewart, Chigago e Peter Frampton"[2]. Polo contrario, o crítico musical George Starostin defíneo como un subxénero da música pop que usa cancións pegadizas baseadas principalmente nas guitarras. Starostin di que a meirande parte da música que tradicionalmente é chamada 'power pop' ven do pop rock. El afirma que o contido lírico do pop rock e "normalmente secundario á música"[3].

O crítico Philip Auslander di que a distinción entre pop e rock é máis pronunciada nos Estados Unidos que no Reino Unido. Afirma que nos Estados Unidos o pop ten raíces nos crooners brancos como Perry Como, mentres que o rock ven de formas musicais afro-americanas como o rock and roll. Auslander sinala que o conceto do pop rock que mestura pop e rock contradise á típica concepción de ámbolos dous xéneros como opostos. Auslander e outros estudiosos como Simon Frith e Grossberg argumentan que a música pop adoita a ser representada como unha forma de entretemento non auténtica, cínica, comercial e estereotipada. Polo contrario, a música rock adoita a ser considerada como unha forma auténtica, sincera e anti-comercial, en fai énfase nas composicións, na virtuosidade e na conexión real coa audiencia[4].

A análise da historia da música popular entre os anos 50 e 80 de Simon Frith ten sido criticada por B. J. Moore-Gilbert, que argumenta que Frith e outros expertos sobre-enfatizaron o papel do rock na historia da música popular ao nomear cada xénero novo usando o sufixo "rock". Así, cando un estilo de música orientado ao folk desenvolveuse nos anos 60, Frith denominouno "folk rock", e os estilos infundidos polo pop dos anos 70 foron chamados "pop rock". Moore-Gilbert afirma que este enfoque coloca inxustamente ao rock no cumio, e fai que todas as demais influencias se convirtan nun complemento do rock[5].

Notas[editar | editar a fonte]

  1. S. Jones, Pop music and the press (Temple University Press, 2002), p. 109.
  2. L., Starr and C. Waterman, American Popular Music (Avale, 2ª ed): http://www.us.oup.com/us/companion.websites/019530053X/studentresources/chapter11/key_terms/
  3. http://starling.rinet.ru/music/zstyles.htm
  4. P. Auslander, Liveness: Performance in a Mediatized Culture
  5. B. J. Moore-Gilbert, The Arts in the 1970s: Cultural Closure? (Routledge, 1994), p. 240, ISBN 0-415-09906-4.