Partido Demócrata Posibilista
| Partido Demócrata Posibilista | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| |||||||
| Wikidata |
Partido Demócrata Posibilista,[1] ou Partido Republicano Histórico,[2] foi o nome que adoptou en 1879 o Partido Demócrata, partido político español de ideoloxía republicana creado en 1876 por Emilio Castelar para diferenciarse do Partido Progresista Demócrata de Cristino Martos Balbi, no que se integrou boa parte en 1881.
Historia
[editar | editar a fonte]En xaneiro de 1876, Castelar condenou publicamente o federalismo e recomendou que se participara nas próximas eleccións que se prevían celebrar baixo a monarquía. Estas declaracións supuxéronlle unha ruptura total co resto do republicanismo español.[1] Pouco despois, En 1876, Castelar —antigo presidente da Primeira República— fundou o Partido Democrático, formación de ideoloxía republicana que en 1879 adoptará o nome de «Partido Democrático Posibilista» para diferenciarse do Partido Progresista Democrático. Máis adiante adoptará o nome de «Partido Republicano Histórico».[3]
Cando a Restauración borbónica foi un feito, centrou o seu programa no sufraxio universal e na participación electoral sen cuestionar a monarquía, polo que recibiu o apoio do Partido Liberal. Ao se aprobar o sufraxio universal en 1890, disolvesuse e integrouse no Partido Liberal.[4]
Voceiros
[editar | editar a fonte]Tivo varios voceiros en Madrid, especialmente, El Globo, propiedade de Eleuterio Maissonave[2] e El Pueblo Español. En Valladolid, dende 1889, o seu medio de difusión para Castela a Vella foi La Opinión, cuxo impresor foi Fernando Santarén Ramón. En Huelva, o diario La Provincia adoptaría posicións próximas ao republicanismo posibilista de Castelar.[5]
En Cataluña os principais dirixentes foron Eusebi Corominas i Cornell e Eusebi Pascual i Casas, en 1878 fundaron o diario La Publicidad, que nos seus inicios chegou a exercer como órgano do republicanismo posibilista en Barcelona[6] e estaba vencellado á burguesía comercial.[7] En Mallorca o principal dirixente foi Joaquim Fiol i Pujol, director de La Opinión (1879 a 1890) e de El Iris del Pueblo. En Alacant, tamén estaba apoiado por outro xornal creado por Maissonave, O Graduador.[2]
Notas
[editar | editar a fonte]Véxase tamén
[editar | editar a fonte]Bibliografía
[editar | editar a fonte]- Avilés Farré, Juan; Elizalde Pérez-Grueso, María Dolores; Sueiro Seoane, Susana (2002). Historia política de España, 1875-1939. Colección: Fundamentos nº 93 (en castelán). Madrid: Istmo. ISBN 84-7090-320-9.
- Ferrer Benimeli, José Antonio (2004). La masonería en Madrid y en España del siglo XVIII al XXI (en castelán). Zaragoza: Gobierno de Aragón. ISBN 9788496223479.
- Lissorgues, Yvan (1989). Clarín político I (en castelán). Barcelona: Editorial Lumen. ISBN 9788426423559.
- Menéndez Alzamora, Manuel (2009). La Generación del 14. Una aventura intelectual (en castelán). Madrid: Siglo XXI. ISBN 9788432312434.
- Reig García, Ramón (2011). La comunicación en Andalucía: Historia, estructura y nuevas tecnologías (en castelán). Sevilla: Centro de Estudios Andaluces. ISBN 978-84-939078-0-8.
- Suárez Cortina, Manuel (2001). "Élites republicanas y periodismo en la España del siglo XIX". En Aubert, Paul; Desvois, Jean Michel. Les élites et la presse en Espagne et en Amérique latine des Lumières à la seconde guerre mondiale (en castelán). Madrid: Casa de Velázquez. pp. 67–88. ISBN 9788495555182.
