O Partido Constitucional foi unha agrupación política que estivo activa na España de fins do século XIX, que durante a Revolución de setembro tamén levou o nome de Partido Conservador.[1]
O Partido Constitucional alternou no poder co Partido Radical durante o breve reinado de Amadeu I. Durante o ano 1874, o Partido Constitucional tivo ao seu cargo boa parte da responsabilidade do goberno.
En maio de 1875, o Partido Constitucional dividiuse: os conducidos por Manuel Alonso Martínez ofrecéronlle colaboración a Cánovas na elaboración do texto constitucional, mentres que o resto do partido seguiu defendendo a vixencia da Constitución de 1869, expresión das conquistas liberais do ano anterior.[3]
En 1880, os constitucionais uníronse a algunhas destacadas personalidades políticas e formaron o Partido Liberal Fusionista, baixo o liderado de Sagasta.
Avilés Farré, Juan (et alii) (2002). Historia política de España, 1875-1939 (volume 1). Serie: Historia de España. Colección Fundamentos nº 193 (en castelán). Madrid: Istmo. ISBN84-7090-320-9.
Palomas, Joan (2002). Institut Municipal d'Història (Barcelona), ed. "Els liberals reformistes: Víctor Balaguer". Barcelona Quaderns d’Història(en catalán) (6): 217–237. ISSN1135-3058.
