Monkey Island (serie)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Monkey Island
Distribuidora LucasArts
Produtor LucasArts
Xénero Aventura gráfica
Modos de xogo Un xogador
Controis Mouse e teclado

Monkey Island (en galego, A Illa dos Monos) é unha saga de videoxogos de aventuras producida e publicada por LucasArts, orixinariamente coñecida como LucasFilms Games. Os xogos narran a historia de como Guybrush Threepwood intenta converterse no pirata máis temido do Caribe, enfrontándose ao malvado pirata LeChuck e conquistando o corazón da gobernadora de Mêlée Island, Elaine Marley.

Ron Gilbert, o creador da serie, só traballou nos dous primeiros xogos antes de abandonar LucasArts. Os dereitos de Monkey Island seguiron sendo propiedade de LucasArts, e o terceiro e cuarto xogos foron publicados sen a achega de Gilbert, o que a xuízo de moitos fans da saga influíu negativamente na mesma.

Os xogos[editar | editar a fonte]

The Secret of Monkey Island[editar | editar a fonte]

Artigo principal: The Secret of Monkey Island.

The secret of Monkey island (1990) foi o quinto xogo en usar a tecnoloxía SCUMM (tras Maniac Mansion, Zak McKracken, Indiana Jones and the Last Crusade e Loom), un potente (para a época) motor para aventuras gráficas, baseado nunha linguaxe script propio e desenvolvido para a primeira aventura: Maniac Mansion. Orixinalmente, consistía en catro disquetes de baixa densidade, con gráficos EGA (16 cores), pero subseguintes melloras no SCUMM deron lugar a versións con gráficos VGA (256 cores) e, finalmente, en CD-ROM con melloras de son.

LucasArts foi a compañía que lanzou este xogo ao mercado, cuxos creadores foron Ron Gilbert, Steve Purcell, Tim Schafer e Dave Grossman, dirixidos polo propio Gilbert.

O protagonista da historia é Guybrush Threepwood, un mozo que chega á illa Mêlée coa intención de converterse en pirata, pero para iso deberá pasar por unha serie de probas, percorrendo toda a illa e, unha vez logrado, viaxar á mítica Monkey Island, onde deberá enfrontarse ao terrible pirata pantasma LeChuck para rescatar ao seu novo amor Elaine Marley.

As súas frases teñen un gran sentido do humor. Actualmente segue sendo recoñecido como un dos mellores xogos para PC.

Monkey Island 2: LeChuck's Revenge[editar | editar a fonte]

Na segunda parte, atopamos a un Guybrush Threepwood rico que se lanza en procura de novas aventuras. Con todo, pronto é desposuído do seu diñeiro por Largo LaGrande, un matón que aterroriza a illa. Deberá achar o mítico tesouro do Big Whoop, e recuperar de paso o amor de Elaine Marley, volvéndose a enfrontar ao pirata, agora zombi, LeChuck.

Publicado en 1991, foi realizado co mesmo motor polos mesmos autores, e distribuído orixinalmente en disquete, con gráficos VGA para logo ser distribuído por separado e máis tarde xunto coa primeira parte, en CD-ROM. O xogo ten un inesperado final, do que se dixo que é o máis desconcertante da historia dos videoxogos.

The Curse of Monkey Island[editar | editar a fonte]

Artigo principal: The Curse of Monkey Island.

En 1997 publicouse a terceira entrega, de novo utilizando o SCUMM (foi o último título de LucasArts que utilizou este sistema), pero nunha versión moito máis avanzada que permitía gráficos de alta resolución, facéndoo parecer unha película de animación.

Ao abandonar para entón a empresa os autores de anteriores entregas, o xogo ten outros autores: Jonathan Ackley (que participou en The Dig) e Larry Ahern.

Guybrush Threepwood debía esta vez devolver a súa forma humana a Elaine, convertida en ouro polo feitizo dun anel maldito. Nesta historia LeChuck zombi transformarase nun pirata demo con barba de lume e demais.

Escape From Monkey Island[editar | editar a fonte]

Artigo principal: Escape from Monkey Island.

Realizado en 2000, utilizou o motor GrimE utilizado anteriormente para Grim Fandango, polo que os seus gráficos son tamén "semitridimensionales". Foi o primeiro xogo da saga que saíu en España con parte do título traducido ("La Fuga de Monkey Island").

Os veteranos de LucasArts Sexan Clark e Michael Stemmle, que xa participaron en Sam & Max Hit the Road foron os encargados e autores do proxecto.

Narra o retorno de Guybrush e Elaine da súa lúa de mel á illa Mêlée, para atoparse con que ela foi declarada oficialmente morta, e van demoler a súa mansión. Por suposto iso supón a convocatoria de eleccións para elixir ao novo Gobernador da illa, pero esta vez non se dá o típico caso "Cando só hai un candidato só hai unha elección", xa que Elaine terá que velas nas urnas con Charles L. Charles. O intento de solucionar estes problemas non é máis que o principio dunha historia que levará a Guybrush de volta a Monkey Island.

Futuras secuelas[editar | editar a fonte]

En LucasArts xa non queda ningún dos desenvolvedores especializados en aventuras gráficas da época de Escape From Monkey Island, xa que foron despedidos. Ademais, o compositor da música dos catro xogos, Michael Land, tamén abandonou a compañía tras devandito xogo.

Rumorease coa aparición dun quinto Monkey Island, pero non hai ningunha confirmación oficial de LucasArts respecto diso. A cancelación de Full Throttle: Hell on Wheels e de Sam & Max 2: Freelance Police podería indicar que a produción de novas aventuras gráficas non entra nos plans inmediatos da empresa.

Nunha entrevista a Gamespot, Gilbert afirma que o verdadeiro segredo de Monkey Island non foi desvelado e desexa desenvolver un quinto xogo para concluír a serie.

Durante o E3 de 2006, un executivo de LucasArts afirmou á cadea de televisión estadounidense G4 que a compañía estaba centrada en novas franquicias e que LucasArts podería volver ás "franquicias clásicas" na próxima década.

Por outra banda, un grupo arxentino de fans da saga chamado Metamorfo Entertainment é reponsable do desenvolvemento dun quinto e non oficial título, o Amuleto de Monkey Island, como proxecto non comercial.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Na primeira entrega os duelos a espada entre piratas eran, realmente, duelos de insultos, nos que se vencía cando se daban as réplicas apropiadas. A enorme lista de insultos e "contrainsultos" foi escrita orixinalmente por Orson Scott Card, o famoso escritor de ciencia ficción. Na terceira entrega, os duelos de insultos convertéronse en duelos de insultos con rimas, explicado con que os combates en mar ou en terra firme son diferentes.
  • A taberna pirata na que ocorre parte da acción pasou de chamarse "Scumm-Bar" nas tres primeiras partes (con motor SCUMM, aínda que scum en inglés significa "escoria" ou "gentuza") a chamarse "Lua-Bar" na cuarta (Lua era o nome da linguaxe script que se utilizaba no novo motor GrimE).
  • O nome do personaxe principal, Guybrush, provén do nome do arquivo en que se gardaban as súas imaxes durante o desenvolvemento do xogo: guy.brush, segundo confirmaron os seus deseñadores, que sempre lle chamaban guy (traducido como tipo, tío ou mozo) cando traballaban. Ao final non se puxeron de acordo para darlle un nome e Guybrush pareceulles gracioso e orixinal (Mozo-Brocha, de aí as continuas bromas ao nome de Guybrush).
  • Na segunda entrega hai unha alusión á curta animada de The Skeleton Dance, protagonizado polos falecidos pais de Guybrush. Na terceira entrega, volve haber unha referencia a Disney ao final dos créditos.
  • En The Curse of Monkey Island ao atopar á pantasma do Gales e logo de charlar un intre este dirá a frase "a néboa é bonita, pero aburrida", en alusión ao xogo que nese momento competía con Monkey Island: MYST
  • O grog, licor favorito dos piratas de Monkey Island, ao contrario do que poida parecer, non é un invento dos creadores do xogo. Foi a bebida favorita dos mariñeiros británicos durante anos. Evidentemente, a bebida real nunca tivo as calidades corrosivas da versión do xogo, no cal aseguraban estaba composto por queroseno, glicol propílico, acetona, ron, endulzantes artificiais, ácido sulfúrico, tinte vermello nº 2, scumm, ácido para baterías, graxa para eixes e/ou pepperoni. A verdadeira orixe do "grog" é ben coñecido. Débese ao almirante inglés Edward Vernon, a quen os seus subordinados apodaban Old Grog por unha capa impermeable que sempre vestía confeccionada cun material chamado "grogham". En 1740 Vernon emitiu unha orde pola cal o ron (ou "rum") debía ser rebaixado con auga baixo a vixilancia dun oficial. Os mariñeiros gozarían de dúas racións ao día. Para mellorar o sabor estes engadiron azucre e lima dando orixe ao "grog" que hoxe coñecemos, chamado así en honor ao almirante.
  • Ron Gilbert recoñeceu que para a idea do videoxogo baseouse en dúas referencias, a atracción "Pirates of the Caribbean" do parque de atraccións DisneyWorld e a novela En costas estrañas de Tim Powers, onde se mesturan piratería e bruxería. Isto explicaría o por que Ron Gilbert (o autor orixinal do videoxogo) dixo publicamente que ao saír de ver a película "Piratas do Caribe 2: O Cofre do Home Morto" sentiu a sensación de ver a película do seu xogo, ao estar as tres películas de "Piratas do Caribe" inspiradas en devandita atracción.
  • Guybrush asegura poder aguantar 10 minutos sen respirar baixo o auga. Se na escena na que se é arroxado desde a ponte ao redor dunha ducia de obxectos cortantes espérase ese tempo, o personaxe (tras cambiar de cor varias veces) quedará inerte flotando no auga e os verbos de acción cambiarán a outros máis adecuados coa súa nova condición (flotar, pinchar, pescar, apestar, descompoñerse...). En Monkey Island 4, se se esperan 10 minutos baixo o auga, Guybrush dirá "será mellor que me salga de aquí" ou algo polo estilo, xa que senón saíse, afogaría.
  • Na terceira entrega, na praia da Illa Blood, se se intenta coller a baía 25 veces meterase na auga e verase o cadáver flotando do Guybrush da primeira parte na escena en que é arroxado á auga.
  • Na terceira parte, na cripta dos Sopabuena da illa Blood, hai un buraco no teito; se se asoma a el aparecerá no bosque da illa Mêlée de Monkey Island 1. Se pola contra no primeiro xogo entra nese mesmo tocón sairalle unha mensaxe de "Inserte disco 22", como devandito disco non existía Guybrush dicía a frase "vaia! terei que perderme esa parte da historia"
  • Na segunda entrega, na pelexa contra o pirata zombi LeChuck, ao subir polo ascensor Guybrush aparece nunha rúa da illa Mêlée do primeiro xogo.
  • Na primeira entrega, segunda e na cuarta, se en calquera parte do xogo se presiona Ctrl W (na segunda é Alt W), sae un cartel que che pregunta se se quere gañar, e ao aceptar, sae unha mensaxe informando que se teñen todos os puntos, saen os créditos e ao final destes aparece unha mensaxe que invita a apagar o ordenador e e ir á cama, sen que haxa posibilidade de volver ao xogo, salvo reiniciando o ordenador.
  • Na terceira entrega no teatro logo de apertar os botóns das luces nunha orde adecuada, vese a Max de Sam & Max.
  • Na terceira entrega, no libro de receitas co que Guybrush consegue quitarlle a resaca ao camareiro do hotel, nunha páxina sae unha receita creada por Barbarrubia, o pirata do dente de ouro de Puertopollo (Illa Plunder).
  • Faise un duelo de banjo en The Curse of Monkey Island contra un futuro tripulante chamado Edwir van Helen, isto pode facer referencia ao guitarrista Eddie Van Halen, sen referencia.
  • En The Curse of Monkey Island se se entra e se sae da cripta de Stan 35 veces aparece nunha das telarañas a astronauta Maggie sendo devorada pola araña xigante.
  • Na habitación do enterrador de The Curse of Monkey Island, un dos libros da súa estantería é Zombies Ate My Neighbors, xogo de LucasFilms Games para Super Nintendo e Mega Drive.
  • Na illa Dinky da segunda entrega, ao perderse na selva, aparece un teléfono público, ao usalo, comunica a Guybrush coa oficina de LucasArts, onde se indica como saír da xungla.
  • Na primeira entrega, ao ser disparado do canón dos irmáns Fetuccinni, estes pregúntanlle a Guybrush se está ben, e dáse a opción de contestar "Son Bobbin Threadbare, ¿Es a miña nai?", protagonista do xogo Loom, mesma situación dáse ao entrar por primeira vez na casa da pequena illa á beira da illa Sccab.
  • Na segunda entrega LeChuck captura a Guybrush e a Wally e estes penden duns grillóns sobre ácido verde, se permanecen algún tempo colgados sen lograr escapar, estes caen no ácido e volvemos á primeira escena do xogo onde Guybrush conta a historia a Elaine, esta dille que non pode ser posible xa que el está vivo (contando a historia) Guybrush di que se deixou levar pola emoción e que esaxerou un pouco, continúa contando a historia e volvemos á cámara de torturas de LeChuck onde, de novo, Guybrush e Wally penden sobre o ácido.
  • No capítulo 3: "Tres velas ao vento" de The Curse of Monkey Island, se se introduce Mays. J durante a batalla naval, durante o duelo de insultos o son metálico das espadas é substituído polo son de sabres láser de Star Wars.
  • Na segunda entrega, na Illa Phatt, ao entrar na biblioteca, pódese observar que ao costado da bibliotecaria, colgado na parede, hai un cadro co logo de LucasArts.
  • Na mesma entrega, no catalogo pódense ver 3 libros da categoria "Os Peores De Guybrush", "Cando volei a LeChuck" "Por que volei a LeChuck" e "Cando volei a LeChuck", referencias a que, desde que derrotou a LeChuck, Guybrush só falou sobre iso.
  • Pódese ver un disfraz de Sam na Illa Booty, na tenda de disfraces.
  • The Curse of Monkey Island comercializouse en España sen a canción dos piratas no barco porque os tradutores e dobladores non conseguiron collerlle o ritmo na tradución.
  • O cadáver co coitelo cravado nas costas na casa do pirata do dente de ouro en The Curse of Monkey Island é Manny Caveira, protagonista do xogo de LucasArts Grim Fandango. Manny leva unha chapa que pon: "Pregúntame por Grim Fandango".
  • O reloxo da vila de Puertopollo en The Curse of Monkey Island dá a hora que teña o noso escritorio.

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]

Wikiquote
A Galicitas posúe citas sobre: Monkey Island
  • Intérprete de SCUMM, o script no que foron desenvolvidas as dúas primeiras versións do xogo, para poder xogar Monkey Island 1 e 2 en plataformas distintas a DOS. Inclúe versión para Windows, Linux, Mac OS X, Dreamcast, PocketPC, PalmOS, AmigaOS, BeOS, PSP e algunhas máis.
  • Monkey Mania Web-fan con información sobre o xogo.
  • Grumpy Gamer, blog persoal do creador de Monkey Island, Ron Gilbert.
  • Análise de The Secret of Monkey Island, no sitio web la-aventura.net.