Melón (cetáceos)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

O melón é un órgano de forma ovalada formado por unha substancia de natureza lipídica que se encontra na fronte da maioría dos odontocetos e que se cre que se utiliza para a ecolocación.[1] [2] [3]

Función[editar | editar a fonte]

Cabeza dunha beluga onde se observa a gran prominencia frontal que alberga o melón.
O melón axuda á ecolocación.

Estruturalmente, o melón forma parte do aparato nasal e comprende a maior parte do tecido entre o espiráculo e a punta do nariz. É un órgano ovoide que se encontra na rexión facial dos odontocetos. Normalmente é asimétrico, lixeiramente desviado cara ao lado dereito. Encóntrase sobre unha almofadiñaa de tecido conectivo denso, sobre as turbinas óseas do cranio.[4]

O tamaño do melón non se relaciona coa máxima profundidade alcanzada nas inmersións dos cetáceos. A súa función aínda non foi aclarada totalmente, pero se cre que é un compoñente bioacústico, como un medio de enfocar os sons utilizados na ecolocación e adaptador de impedancia.
A función como adaptador de impedancia implica a creación dunha similitude entre as características deste tecido e a auga circundante, de tal modo que a enerxía acústica pode fluír cara ao exterior da cabeza e penetrar no medio acuoso cunha mínima perda de enerxía.
Algúns científicos crían erroneamente que o melón se utilizaba para somerxerse e como flotador. Pero estas ideas foron descartadas nos últimos 40 anos e deixaron de ser consideradas válidas polos cetólogos.[5]

Os lípidos (graxas, aceites e ceras) dentro da cabeza dos odontocetos son quimicamente distintos.[6] [7] Estes teñen a característica inusual de que trasmiten os sons a diferente velocidade dependendo da composición química e que son tóxicos para o metabolismo. Parece como se esta estrutura lipídica especializada evolucionou como compoñente da máquina bioacústica dos odontocetos. O melón e os tecidos lípidicos mandibulares que están involucrados na produción e recepción do son están compostos de ácidos graxos ricos en ácido isovalérico.
A composición bioquímica dos lípidos en varios odontocetos cambia segundo a idade do individuo, o que suxire que a ecolocación non está completamente desenvolvida cando estes animais nacen.[4]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Cranford, T. W., M. Amundin, e K. S. Norris. (xuño 1996). «"Functional morphology and homology in the odontocete nasal complex: Implications for sound generation."». J. Morphol. 228 (3): 223–285. PMID 8622183. 
  2. Harper, C. J. et al. (xullo 2008). «"Morphology of the melón and its tendinous connections to the facial muscles in bottlenose dolphins (Tursiops truncatus)."». J. Morphol. (en inglés) 269 (7): 820–839. PMID 18473369. 
  3. Cranford, T. W. et al. (2008). «"Anatomic Geometry of Sound Transmission and Reception in Cuvier's Beaked Whale (Ziphius cavirostris)."». Anat. Rec. 291 (4): 353–378. PMID 18228579. 
  4. 4,0 4,1 Berta, Annalisa (2006). Marine Mammals: Evolutionary biology. Academic Press. ISBN 0-12-088552-2. 
  5. Cranford, T. W. (agosto 1999). «"The sperm whale's nose: Sexual selection on a grand scale?"». Marine Mammal Science 15 (4): 1134–1158. 
  6. Koopman, H. N. et al. (2003). «"High concentrations of isovaleric acid in the fats of odontocetes: variation and patterns of accumulation in blubber vs. stability in the melon."». J. Comp. Physiol. B 173: 247–261. PMID 12743728. 
  7. Litchfield, C. et al. (abril 1975). «"Comparative lipid patterns in acoustical and nonacoustical fatty tissues of dolphins, porpoises and toothed whales."». Comp. Biochem. Physiol. 50B: 591–597. PMID 1122741.