Mikoyan-Gurevich MiG-15

Mikoyan-Gurevich MiG-15
Instancia de familia de aeronaves  Subclase de caza a reacción de primeira xeración monoplano de caza baseado en terra caza dun asento
Implicados  Operador/a Forza aérea afgá Forza Aérea Soviética Forza Aérea de Albania Força Aérea do Exército de Libertação Popular (pt) Albania Força Aérea Argelina (pt)  Desenvolvedor/a Mikoyan  Fabricante Mikoyan Tbilisi Tbilisi Aircraft Manufacturing (pt) Moscova KhAZ (en) Aero Vodochody (pt) Khárkiv República Popular de Polonia PZL (pt) Novosibirsk Samara Novosibirsk Aircraft Production Association (en) Sokol (en) Ulan-Ude (pt) Komsomolsk-na-Amure Progress State Research and Production Rocket Space Center (pt) Saratov Aviation Plant (en) Ulan-Ude Aviation Plant (en) KnAAPO (pt) Shenyang Aircraft Corporation (pt)
Características
Total producido 15560
Impulsado por RD-45 (en) Klimov VK-1 (pt)
Velocidade de cruceiro 840
Dimensións Altura 3,6 m Lonxitude 10,08 m Envergadura 10,08 m
Datas  Entrada en servizo 1949  Retiro do servizo 2006  Primeiro voo 30 de decembro de 1947
Localización  País de orixe Unión Soviética
Códigos e identificadores Freebase /m/018z5l
Wikidata G:Commons C:Commons

O Mikoyan MiG-15 (designación OTAN: Fagot) foi un caza deseñado para os roles de superioridade aérea e cazabombardeiro na Unión Soviética por Artem Mikoyan e Mikhail Gurevich. O MiG-15 foi un dos primeiros cazas a reacción con á en frecha, e conseguiu fama nos ceos de Corea, onde superou de sobra a todos os cazas inimigos coa excepción do F-86 Sabre.

O MiG-15 tamén serviu como punto de partida para o desenvolvemento do máis avanzado MiG-17, que foi aínda unha ameaza efectiva para os cazas estadounidenses na Guerra do Vietnam. O MiG-15 foi un dos avións máis fabricados da historia, ao producirse ao redor dos 12.000 exemplares e uns 6.000 máis baixo licenza.

Produción

MiG-15

A Unión Soviética fabricou ao redor de 12.000 MiG-15 en todas as súas variantes. Tamén se produciron baixo licenza en Checoslovaquia (como S-102 e S-103) e Polonia (como Lim-1 e Lim-2, e os biprazas SB Lim-1 e SB Lim-2).

A principios dos anos 50 a Unión Soviética entregou centos de MiG-15s a China, onde recibiron a designación J-2. Os soviéticos tamén enviaron case un cento de enxeñeiros e especialistas do avión a China, onde axudaron á fabricación do adestrador MiG-15UTI (designado JJ-2) na factoría de avións de Shenyang. China nunca produciu unha versión monopraza do caza, só o bipraza JJ-2.

A designación "J-4" non é clara; algunhas fontes afirman que os observadores occidentais designaron erroneamente ao MiG-15bis chineses como "J-4", mentres que a Forza Aérea Chinesa asegura que nunca usou esta designación. Outras din que "J-4" é usado para o MiG-17F, mentres que "J-5" é usado para o MiG-17PF. Outra fonte afirma que a Forza Aérea Chinesa usou "J-4" para os MiG-17A de fabricación soviética, que foron rapidamente substituídos polos construídos baixo licenza MiG-17Fs (J-5). O que é seguro, é que as vidas de servizo dos J-2 e J-4 na China foron curtas, sendo substituídos polos máis capaces J-5 e J-6.