Luis Cernuda

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Luis Cernuda
Bust of Luis Cernuda, Estepona.jpg
Nacemento21 de setembro de 1902
 Sevilla
Falecemento5 de novembro de 1963
 Cidade de México
CausaInfarto agudo de miocardio
SoterradoPanteón Jardín
NacionalidadeEspaña
Educado enUniversidade de Sevilla
Ocupaciónpoeta, escritor, tradutor, catedrático de universidade e crítico literario
Coñecido/a porDonde habite el olvido
PremiosLambda Literary Award
editar datos en Wikidata ]
Casa natal de Luis Cernuda

Luis Cernuda Bidón, nado en Sevilla en 1902 e finado en México en 1963, foi un poeta español, membro da xeración do 27.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Fillo dun militar, licenciouse en dereito pola Universidade de Sevilla. Dedicado á poesía obtivo a cátedra de español da Universidade de Tolosa, posteriormente domiciliouse en Madrid e durante a guerra civil española trasladouse a Inglaterra, e viviu en Francia, Escocia, Estados Unidos ata que en 1952 fixou a súa residencia en México.

Obra[editar | editar a fonte]

A súa é unha poesía de meditación. En 1927 publicou as súas primeiras poesías, co título de Perfil del aire e Égloga, elegía, oda onde homenaxea a tradición clásica.
Con Un río, un amor e Los placeres prohibidos escritos entre 1929 e 1931 únese ao surrealismo, ao tempo que se rebela contra a orde establecida e reinvindica abertamente a homosexualidade. La realidad y el deseo (1936, edición definitiva 1964) é a súa principal obra, que comezou a escribir a comezos da década de 1930 e que continou ata a súa morte. Cernuda explora o desexo, o amor, a historia e a sexualidade en poemas con influencias que van do romanticismo e o clasicismo ao surrealismo.
En Las nubes (1940 e 1943) trata da guerra civil.
En México desenvolve a súa última etapa poética. Variaciones sobre tema mexicano (1952), Vivir sin estar viviendo (1944-49) e Con las horas contadas (1950-56), son os principais libros, nos que substitúe a musicalidade elegante, garcilasiana por un ritmo seco, duro e renuncia á ornamentación en favor do concepto; este estilo acada a súa plenitude en Desolación de la Quimera (1962).