Ludomanía

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Ludopatía")
Ludomanía
Clasificación e recursos externos
O xogo compulsivo nas maquinas comecarto soen producir ludomanía
ICD-10 F63.0
ICD-9 312.31
MedlinePlus 001520
MeSH D005715
Aviso médico.
Advertencia: A Wikipedia non dá consellos médicos.
Se cre que pode requirir tratamento, por favor, consúltello ao médico.

A ludomanía[1] ou ludopatía[2] consiste nunha alteración progresiva do comportamento pola que un individuo sente unha incontrolable necesidade de xogar e apostar, de forma persistente e progresiva, afectando de forma negativa á vida persoal, familiar e vocacional.[3] Trátase dunha adicción e é un trastorno recoñecido pola Organización Mundial da Saúde (OMS) a partir do ano 1992 na súa clasificación Internacional de Enfermidades. Con todo, esta non foi a primeira vez que, como categoría diagnóstica e co nome de xogo patolóxico, se reflectiu nos ámbitos profesionais, xa que en 1980 aparece no Manual Diagnóstico e Estatístico (DSM III). Para detectar casos de xogo patolóxico en poboación normal (normalmente coa fin de coñecer a prevalencia e incidencia do problema), utilízanse diversos instrumentos estatísticos como o South Oaks Gambling Screen ou a Escala Breve de Detección de xogo patolóxico.[4]

O xogo pode chegar a ser algo máis importante na vida dun xogador que a súa familia, traballo ou bens materiais. Tan forte pode ser a dedicación ao xogo que a alimentación, sexo ou relacións sociais pasan a constituír algo secundario.

O xogador compulsivo é manexado por un impulso incontrolable para aceptar riscos, feito que vai minando toda a súa vida. En moitas ocasións, o xogador ten que recorrer a actividades ilegais ou contra a súa propia natureza para obter o diñeiro que escapa das súas mans. Tamén presenta un elevado risco de cometer suicidio.

Os ludónamos poden manifestar outras enfermidades de orixe psicosomático. Adoita estar aparellada con outras adiccións como o alcoholismo e o tabaquismo. As familias adoitan ter un patrón característico de funcionamento, de maneira que o propio afectado polo problema non adoita ser a persoa que solicita axuda aos servizos profesionais e/ou as asociacións de autoaxuda.

Indicios de xogo compulsivo:

  • O seu comportamento produce na familia síntomas de depresión ou desesperación.
  • Ameaza aos recursos económicos familiares.
  • Desatención ao traballo.
  • Actividades ilegais para poder xogar ou ben para reintegrar o diñeiro a amigos, familiares, entidades financeiras etc.

Clasificación da APA[editar | editar a fonte]

O xogo patolóxico foi recoñecido oficialmente como entidade nosolóxica de saúde mental no ano 1980 cando a Sociedade Americana de Psicoloxía (APA) inclúeo por primeira vez como trastorno no manual diagnóstico e estatístico dos trastornos mentais, na súa terceira edición (DSM-III).

De acordo co DSM-IV, o xogo patolóxico defínese actualmente de xeito separado á dun episodio maníaco. Só cando o xogo se da de forma independente doutros trastornos impulsivos, do pensamento ou do estado de ánimo considérase como unha patoloxía separadamente. Para recibir o diagnóstico, o individuo debe cumprir polo menos cinco dos seguintes síntomas:

  1. Preocupación. O suxeito ten pensamentos frecuentes sobre experiencias relacionadas co xogo, xa sexan presentes, pasadas ou produto da fantasía.
  2. Tolerancia. Como no caso da tolerancia ás drogas, o suxeito require apostas maiores ou máis frecuentes para experimentar a mesma emoción.
  3. Abstinencia. Inquietude ou irritabilidade asociada cos intentos de deixar ou reducir o xogo.
  4. Evasión. O suxeito xoga para mellorar o seu estado de ánimo ou evadirse dos problemas.
  5. Desquite. O suxeito intenta recuperar as perdas do xogo con máis xogo.
  6. Mentiras. O suxeito intenta ocultar as cantidades destinadas ao xogo mentindo á súa familia, amigos ou terapeutas.
  7. Perda do control. A persoa intentou sen éxito reducir o xogo.
  8. Actos ilegais. A persoa violou a lei para obter diñeiro para o xogo ou recuperar as perdas.
  9. Arriscar relacións significativas. A persoa continúa xogando malia que iso supoña arriscar ou perder unha relación, emprego ou outra oportunidade significativa.
  10. Recurso a alleos. A persoa recorre á familia, amigos ou a terceiros para obter asistencia financeira como consecuencia do xogo.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Definicións no Dicionario da Real Academia Galega e no Portal das Palabras para ludomanía.
  2. Xusto Rodríguez Río, Gumersindo Guinarte Cabada e Fernando Vázquez-Portomeñe Seijas Vocabulario de criminoloxía (galego-español-inglés)
  3. Ochoa, E. y Labrador, F.J. (1994). Juego patológico. Barcelona: Plaza y Janés
  4. American Psychiatric Association (2013). Diagnostic and statistical manual of mental disorders (5th ed.). Arlington, VA: American Psychiatric Publishing.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Wikimedia Commons ten máis contidos multimedia na categoría: Ludomanía Modificar a ligazón no Wikidata

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]