Linguas zhuang

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á busca
Zhuang
Vahcuengh (za), Hauqcuengh (zyb)
Kauqnuangz, Kauqnoangz (zhn)
Hoedyaej (zgn), Hauƽyəiч (zqe)
Hauqraeuz, Gangjdoj (zyb, zhn, zqe)
Kauqraeuz, Gangjtoj (zhn, zyg, zhd)
Falado en: República Popular da China
Total de falantes: 16 millóns. Todas as linguas zhuang (2007)
Posición: 64
Familia: Tai-kadai
 Tai
  Zhuang
Escrita: zhuang, zhuang antigo, sawndip, sawgoek
Códigos de lingua
ISO 639-1: za
ISO 639-2: zha
ISO 639-3: varios:
zch — Lingua hongshuihe zhuang central
zhd — Lingua dai zhuang
zeh — Lingua hongshuihe zhuang oriental
zgb — Lingua guibei zhuang
zgn — Lingua guibian zhuang
zln — Lingua lianshan zhuang
zlj — Lingua liujiang zhuang
zlq — Lingua liuqian zhuang
zgm — Lingua minz zhuang
zhn — Lingua nong zhuang
zqe — Lingua qiubei zhuang
zyg — Lingua yang zhuang
zyb — Lingua yongbei zhuang
zyn — Lingua yongnan zhuang
zyj — Lingua youjiang zhuang

As linguas zhuang[1] (autónimo: vahcuengh (sawndip: 話僮), en chinés simplificado: 壮语; chinés tradicional: 壯語; pinyin: Zhuàngyǔ) son un grupo de linguas tai faladas polo pobo zhuang que habita no sur da China, na provincia de Guangxi e en partes de Yunnan e Guangdong. As linguas zhuang non forman unha unidade monofilética lingüística, xa que as linguas zhuang do norte e do sur están máis relacionadas con outras linguas tai que entre elas. As linguas zhuang do norte forman un continuo dialectal con diversas variedades tai na froteira da provincia Guizhou, que son chamadas bouyei, mentres que as linguas zhuang do sur forman outro continuo dialectarl co nung, co tay e co caolan, en Vietnam.[2] O zhuang estándar está baseado no dialecto zhuang do norte do condado de Wuming.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Entrada zhuang en Digalego
  2. Bradley, David (2007). Christopher Moseley, ed. Encyclopedia of the World's Engangered Languages. Routledge. pp. 349–422. ISBN 978-1-135-79640-2.  p. 370.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Zhuàng-Hàn cíhuì 壮汉词汇 (Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè 广西民族出版社 1984).
  • Edmondson, Jerold A. and David B. Solnit, ed. Comparative Kadai: The Tai Branch. Dallas, TX: Summer Institute of Linguistics; [Arlington]: University of Texas at Arlington, 1997.
  • Johnson, Eric C. 2010. "A sociolinguistic introduction to the Central Taic languages of Wenshan Prefecture, China." SIL Electronic Survey Reports 2010-027: 114 p. http://www.sil.org/silesr/abstract.asp?ref=2010-027.
  • Luo Liming, Qin Yaowu, Lu Zhenyu, Chen Fulong (editors) (2004). Zhuang–Chinese–English Dictionary / Cuengh Gun Yingh Swzdenj. Nationality Press, 1882 pp. ISBN 7-105-07001-3.
  • Tán Xiǎoháng 覃晓航: Xiàndài Zhuàngyǔ 现代壮语 (Beijing, Mínzú chūbǎnshè 民族出版社 1995).
  • Tán Guóshēng 覃国生: Zhuàngyǔ fāngyán gàilùn 壮语方言概论 (Nanning, Guǎngxī mínzú chūbǎnshè 广西民族出版社 1996).
  • Wang Mingfu, Eric Johnson (2008). Zhuang Cultural and Linguistic Heritage. The Nationalities Publishing House of Yunnan. ISBN 7-5367-4255-X.
  • Wéi Qìngwěn 韦庆稳, Tán Guóshēng 覃国生: Zhuàngyǔ jiǎnzhì 壮语简志 (Beijing, Mínzú chūbǎnshè 民族出版社 1980).
  • Zhang Junru 张均如, et al. 壮语方言研究 / Zhuang yu fang yan yan jiu [A Study of Zhuang dialects]. Chengdu: 四川民族出版社 / Sichuan min zu chu ban she, 1999.
  • Zhou, Minglang: Multilingualism in China: The Politics of Writing Reforms for Minority Languages, 1949–2002 (Walter de Gruyter 2003); ISBN 3-11-017896-6; pp. 251–258.