Leoncio Rubín de Celis

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Leoncio Rubín de Celis
Nacemento12 de novembro de 1810
Lugar de nacementoRedondela
Falecemento23 de novembro de 1875
Lugar de falecementoMadrid
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmilitar
editar datos en Wikidata ]

Leoncio Rubín de Celis Oroña, nado en Redondela o 12 de novembro de 1810 e finado en Madrid o 23 de novembro de 1875, foi un militar do exército español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Iniciou a súa carreira militar no ano 1829 no rexemento provincial de Tui co rango de subtenente de milicia. Entre 1834 e 1844 combateu na guerra contra os carlistas, acadando diferentes condecoracións e ascendendo a Tenente Coronel de Estado Maior.

Durante a revolución galega de 1846 sublevou a praza de Vigo e exerceu o mando da segunda división do Exército Libertador de Galicia co que dirixiu o intento de conquistar Ourense. O cargo duroulle unicamente dez días (do 15 ó 24 de abril). No último, saíron en dirección a Soutelo de Montes, onde se decataron do fracaso de Miguel Solís na Batalla de Cacheiras e se detiveron a descansar ata a mañá do 25, cando foron cara á Estrada e Cuntis, quizais coa idea de pasar a Portugal. Á noite Rubín fuxiu co seu axudante en dirección a Vigo, para poder embarcar con destino ó estranxeiro.[1]

Retornou amnistiado a España. En 1854 foi nomeado gobernador militar da Provincia de Pontevedra e sucesivamente da de Alacant e da de Valladolid. En 1859 combateu en África nas batallas dos Castillejos, de Cabo Negro e Tetuán. No seu regreso ocupou os cargos de capitán xeneral de Estremadura (1864), Granada (1865) e Andalucía (1871).[2]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada.
  2. Isabel Sánchez, Jose Luis. "Leoncio Rubín de Celís y Oroña". Real Academia de la Historia. Consultado o 2022-02-23. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]