Irmgard Flügge-Lotz

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Irmgard Flügge-Lotz
Nome completoIrmgard Wilhelmine Dorette Lotz
Nacemento16 de xullo de 1903
Lugar de nacementoHameln
Falecemento22 de maio de 1974
Lugar de falecementoStanford
NacionalidadeAlemaña
Alma máterUniversidade de Hanover
Ocupaciónmatemática, enxeñeira aeroespacial, enxeñeira e profesora universitaria
CónxuxeWilhelm Flügge
PremiosSociety of Women Engineers Achievement Award e Fellow of the American Institute of Aeronautics and Astronautics
Na rede
Find a Grave: 33949393 Editar o valor em Wikidata
editar datos en Wikidata ]

Irmgard Flügge-Lotz, nada en Hamelin (Alemaña) o 16 de xullo de 1903[1] e finada en Stanford o 22 de maio de 1974, foi unha matemática e enxeñeira alemá, coñecida polo seu traballo en matemática da aerodinámica, e por ser a primeira muller enxeñeira profesora na Universidade Stanford.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Irmgard Lotz naceu en Alemaña.[2] Despois de que o seu pai, Osark, xornalista, fose recrutado para servizo militar na Primeira Guerra mundial, a moza Irmgard axudou á familia exercendo de profesora.[3] Durante algún tempo, practicamente foi ela o soporte da familia. Estudou matemáticas aplicadas na Universidade Técnica de Hannover, diplomándose en 1927. Na universidade era a miúdo a única muller da súa clase. En 1929 obtivo o doutoramento en enxeñaría cunha tese sobre teoría matemática da condución de calor en cilindros circulares.

Lotz traballou no Instituto de Aerodinámica de Göttingen, xunto con Ludwig Prandlt e Albert Betz. Foi entón cando desenvolveu o "Método Lotz" para calcular a distribución da carga nas ás dun avión, técnica estándar utilizada aínda hoxe en día.[4][5] En 1938, casou con Wilhelm Flügge, un enxeñeiro civil, e a parella trasladouse a Berlín, onde Flügge-Lotz traballou como consultora sobre Aerodinámica e Dinámica de voos. En 1947, a parella traballou en ONERA (Oficina Nacional de Estudos e Investigación Aeronáutica), en París, onde Imrgard dirixiu un equipo de investigación aerodinámica até o ano 1948, en que Irmgard publicou a súa teoría do control automático, a aerodinámica e os problemas derivados da velocidade dos avións.

En 1948 trasladáronse á Universidade de Stanford, onde en 1961 Irmgard Flügge-Lotz converteuse na primeira profesora de enxeñaría a tempo completo da universidade.

En 1970, foi galardoada co "Premio ao logro" da Asociación de Mulleres Enxeñeiras. Tamén foi a primeira muller membro do Instituto Americano de Aeronáutica e Astronáutica, e en 1971 foi a primeira muller en ser seleccionada para dar a prestixiosa conferencia Von Karman. Aínda que se retirou en 1968, continuou a súa investigación en control por satélites, transferencia de calor e arrastre de vehículos a grandes velocidades.[5]

Flügge-Lotz morreu no Hospital de Stanford o 22 de maio de 1974, deixando máis de cincuenta artigos técnicos publicados.[2]

Traballos[editar | editar a fonte]

  • Die Erwärmung deas Stempels beim Stauchvorgang, Dissertation TH Hannover 1929
  • Discontinuous Automatic Control, Princeton University Press 1953[6]
  • Discontinuous and Optimal Control, McGraw Hill 1968

Notas[editar | editar a fonte]

  1. "Imgard Flügge-Lotz". urv.cat (en catalán). Consultado o 11-4-2020. 
  2. 2,0 2,1 "Irmgard Flügge-Lotz" (PDF). Stanford University. Arquivado dende o orixinal (pdf) o 06 de xullo de 2010. Consultado o 24 de novembro de 2009. 
  3. Cooper, Julie; Banderas, Maria (maio de 1977). "Irmgard Flugge-Lotz". Agnes Scott College. Consultado o 24 de novembro de 2009. 
  4. "Mulleres nas bibliotecas da UDC" (PDF). Universidade da Coruña. Consultado o 15 de febreiro de 2020. 
  5. 5,0 5,1 Claramunt Vallespí, Rosa; Claramunt Vallespí, Teresa (2012). MUJERES EN CIENCIA Y TECNOLOGIA. UNED. ISBN 9788436264210. 
  6. Bellman, R. (1954). "Review: Discontinuous automatic control, by I. Flügge-Lotz" 60 (4). doi:10.1090/s0002-9904-1954-09831-2. 

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]