Fallout (videoxogo)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar para a navegação Saltar para a pesquisa
Este artigo trata sobre o videoxogo de 1997. Para a saga homónima á que pertence véxase Fallout (serie).
Fallout
Desenvolvedor(es) Black Isle
Distribuidora(s) Interplay
Director(es) Feargus Urquhart
Produtor(es) Brian Fargo
Tim Cain
Deseñador(es) Christopher Taylor
David Hendee
Scott Everts
Escritor(es) Scott Campbell
Brian Freyermuth
Mark O'Green
Artista(s) Leonard Boyarsky
Jason D. Anderson
Gary Platner
Compositor(es) Mark Morgan
Lanzamento 1997
Xénero RPG
Modos de xogo Un xogador
Clasificación +15
Plataforma(s) DOS, Windows, Macintosh
Formato(s) 1 CD
Requisitos Intel Pentium 90 ; Microsoft Windows 95 ou posterior (no Windows NT), ou DOS 5.0 ou posterior; 16MB RAM; CD-ROM x2; DirectX 3.0a (para versión Windows); tarxeta gráfica de 1 MB; tarxeta de son Sound Blaster ou compatible
Serie Fallout (serie)
editar datos en Wikidata ]

Fallout é un videoxogo de rol producido por Tim Cain e publicado por Interplay en 1997. Aínda que o videoxogo desenvólvese no século XXII, a historia e a estética están moi fortemente influenciados pola paranoia posnuclear dos anos 1950. O videoxogo (así como toda a saga) é considerado por algúns como unha secuela non oficial de Wasteland, aínda que non leva ese nome porque Electronic Arts posuía os dereitos sobre o mesmo, e, aínda que con algunhas referencias comúns, ambos videoxogos desenvólvense en universos diferentes.

Historia[editar | editar a fonte]

Fallout ten lugar nun escenario no que os Estados Unidos víronse envoltos nunha guerra nuclear mundial, o que dexenerou nun mundo postapocalíptico ao estilo de Mad Max.

O protagonista de Fallout é un habitante dun dos búnkeres antinucleares (coñecidos como Vaults) construídos por unha empresa de tecnoloxía chamada Vault-Tec coa idea de preservar a vida humana ata que o inverno nuclear pasara. O xogo desenvólvese no ano 2161 no sur de California. O Chip de Auga do búnker, que controla o bombeo e reciclado de auga, estragouse, e encoméndase ao protagonista a misión de buscar un novo.

Se o xogador consegue o novo chip antes de cumprirse 150 días de misión descubrirá que existe unha nova ameaza, e será enviado a dúas novas misións. Un mutante coñecido como O Mestre (anteriormente coñecido como Richard Grey) comezou a usar un virus xeneticamente modificado para crear unha raza de Súper-Mutantes. O xogador debe vencer ao Mestre e destruír a base dos Super-Mutantes. Unha vez superada esta proba, vese unha secuencia de animación e o xogador retorna automaticamente ao búnker 13, pero alí díselle que cambiou demasiado e que a súa presenza pode influír negativamente nos habitantes do búnker, xa que os máis rapaces quererán imitar as súas accións, e como única recompensa obtén o exilio. É importante aclarar que despois de 500 días de xogo, mostrarase o final malo, no que os mutantes atoparán e arrasarán o búnker 13, provocando o final do xogo. O límite redúcese a 400 días se a Caravana da Auga é enviada ao búnker (aínda que este xesto aumenta a 230 días o límite para atopar o Chip de Auga). O parche v1.1 eliminou este límite, aínda que mantén a opción de mandar a caravana. O vídeo que se mostra cando os mutantes arrasan o búnker 13 tamén pódese observar se acéptase ser convertido en mutante na base militar (por suposto, esta elección tamén provoca o final do xogo). Posiblemente, a imaxe máis memorable do xogo é o final "bo" (Destruíndo ao Mestre e ao seu exército de Super Mutantes), có xogador camiñando cara o deserto mentres sóa "Maybe".

Historia despois do xogo[editar | editar a fonte]

Despois de que o xogador (coñecido como "Vault Dweller") sexa expulsado do refuxio 13, comezou a vagar ata que se atopou cun grupo de habitantes do refuxio 13 que escaparon para seguilo. O seu pouco coñecemento do mundo faríaos morrer de non ser polo Vault Dweller que os guiou e protexeu ata que fundaron o pobo de Arroio, entre canóns, lonxe do refuxio 13. É entón cando o Vault Dweller quítase o seu traxe do refuxio para nunca máis volvelo a pór.

80 anos despois (en Fallout 2), Arroio está ao marxe da extinción. O personaxe a utilizar é un descendente directo do Vault Dweller, quen é posto a proba no templo sagrado para saber se era merecedor do lendario traxe do refuxio 13, e de saír vitorioso encomendarlle a misión de buscar e traer o G.E.C.K. (Garden of Eden Creation Kit ou Kit de Creación do Xardín do Edén) para salvar á aldea da morte. O G.E.C.K. é un dispositivo distribuído a certos refuxios, para reconstruír o mundo cando a radiación desaparecese. Equipado só co traxe orixinal do Vault Dweller, un PipBoy 2000 e algo de diñeiro, comeza o xogo, onde o mapa cambiou e agora estamos máis ao norte de EE.UU, descubrindo novas cidades e moita xente que coñeceu ao noso antepasado (personaxe de Fallout 1). No camiño, o refuxio 13 e Arroyo son atacados polo Enclave, o sucesor do Goberno dos Estados Unidos, os do Enclave capturan algúns tribais e habitantes do refuxio 13 para probar un virus neles e ver que efecto ten, pero o xogador (chamado agora o Elixido) logra destruír a súa base, e ao final os sobreviventes usan o G.E.C.K. para reconstruír as proximidades de Arroyo.

Personaxe destacado: Harold[editar | editar a fonte]

Un dos personaxes máis ilustres da serie é Harold. En Fallout, atopámolo en The Hub. Harold ten unha especie de "árbore" sobre a súa cabeza, sobre o que fai unha broma recorrente: di que se chama Hebert, aínda que iso é unha broma, pois aparentemente o verdadeiro nome da árbore é Bob. En Fallout 2, acharemos a Harold en Gecko, e ao parecer Bob non deixou de crecer. Pero en Fallout 3, Harold e Bob chegaron ata a Costa Este, pero Bob creceu ao punto de inmobilizar a Harold, e provocar un milagre: facer brotar árbores e arbustos verdes, no medio dunha pasaxe abatida (Algo que outras cidades na Costa Oeste só lograron por medio da ciencia), con todo, Harold está algo canso, e desexa que o Trotamundos Solitario o mate.

Ao ollo inexperto, Harold é un Ghoul. Pero é mentira. Un Ghoul é produto da exposición masiva á radiación. Harold, con todo, estivo exposto ao Virus de Evolución Forzada (VEF), na base Bolboreta. A diferenza da xente que estivo exposta ao VEF, Harold non se converteu nun Super Mutante. A aparencia actual de Harold e Bob, é o resultado dunha combinación única de radiación, VEF e pura sorte. Harold non é un mutante, nin un Ghoul. Segundo Tim Cain, "Harold é especial".

A pesar da súa aparencia en certo modo fea, Harold é bastante amigable cos nenos, e está dotado ademais dun curioso sentido do humor. Foi ademais, o único personaxe en aparecer en todos os xogos de Fallout (En Fallout: Tactics é un recruta ghoul). Coñeceu ao tres principais protagonistas: ao Vault Dweller en Fallout 1; ao seu neto, o Elixido (The Chosen One), en Fallout 2; e ao Trotamundos Solitario (Lone Wanderer) en Fallout 3. Ademais, en Fallout 3 demóstrase o seu carisma cos nenos, pois en Oasis chegou a ter a Sapling Yew como a súa segunda mellor amiga, á parte do Trotamundos Solitario e por suposto, de Bob.

Influencias[editar | editar a fonte]

Existen no videoxogo moitas referencias a clásicos da ciencia ficción postapocalíptica. Unha das primeiras armaduras que aparecen é igual á que loce Mel Gibson na saga de Mad Max. Un xogador que leve esta armadura pode atopar en Junktown a un can chamado Dogmeat (o cal é o nome do can de Mad Max na película). En Fallout 2, se o xogador golpea ao can, un personaxe non xogador có sospeitoso nome de Mel aparecerá para defender ao can. Moitas das referencias aparecen en encontros aleatorios, como unha pegada de Godzilla. Outras son simples citas, como un tolo en The Hub que anda en círculos murmurando frases, unha das cales é: Xoguemos Guerra Termo-Nuclear Global, en clara referencia á película de 1983 Xogos de Guerra. Tamén hai referencias a outras películas como Robin Hood.

Fallout toma como fontes os magazines e os cómics de ciencia ficción e superheroes dos anos 50. Por exemplo, as computadoras usan tubos de baleiro no canto de transistores, e existen armas de enerxía que lembran ás usadas por Flash Gordon. Os habitantes dos búnkeres visten un axustado traxe azul cunha liña horizontal amarela no peito, moi ao estilo do que na época considerábase unha vestimenta futurista. A interface está deseñada para lembrar os anuncios e xogos da época. Por exemplo, os debuxos que acompañan á folla de caracteres son similares ao da caixa do Monopoly. A ausencia deste estilo retro-futurista foi unha das causas polas que os spin-offs do xogo foron criticados.

A serie Fallout é famosa polas súas chiscadelas. Mentres que o primeiro baséase principalmente en referencias á cultura pop dos anos 1950 e 1960 (Doutor Who, Godzilla, etc), en Fallout 2 hai moitas referencias a Star Trek, Guía do Autoestopista Galáctico, ou Monty Phyton. Moitos fans de Fallout quéixanse de que demasiadas referencias rompen a ambientación do xogo.

Fallout 3 contén numerosas chiscadelas ao grupo estadounidense Weezer. O androide Pinkerton, ten o mesmo nome que un disco da banda. Outro personaxe, chamado Jonas, parece ser que toma o seu nome da famosa canción do grupo My Name is Jonas. Outra referencia, faise có alimento "Cochinillo con fabas", en inglés "Pork and beans", nome dunha canción da banda. Numerosos personaxes fan referencia a letras das súas cancións, Tired of sex, Island in the sun e Workers aren´t going home son algúns exemplos. A cidade River City pode tomar o seu nome do cantante Rivers Cuomo. Son algúns exemplos, que por si sós non terían sentido, pero ao ver tantas referencias, pódese asegurar que son chiscadelas á banda.

En Fallout, o xogador atópase cun personaxe chamado Tycho, que di ser Desert Ranger, e nas condicións adecuadas, fala do seu avó, quen faloulle de Fat Freddy, un personaxe das Vegas en Wasteland. Aínda que a xanela de tempo en que se desenvolve Wasteland é completamente diferente á de Fallout, e os desenvolvedores de Fallout negan que ambos xogos teñan lugar no mesmo universo, esta é unha das referencias polas que Fallout é considerado por algúns como o sucesor espiritual de Wasteland.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • Mentres que a maioría de pobos en Fallout non existen no mundo real (Junktown, Shady Sands, The Hub, etc) Os Ánxeles si se atopa no lugar correcto. Aínda que a cidade de Necropolis é supostamente Bakersfield, moitos fans do xogo opinan que pola súa posición no mapa é máis probable que se trate de Barstow.
  • A canción que soa durante a introdución titúlase Maybe, e é interpretada por The Ink Spots. Inicialmente o tema que ía soar era I Don't Want to Set the World on Fire, tamén de The Ink Spots, pero aparentemente Black Isle non foi capaz de conseguir a licenza. En cambio Bethesda Studios, encargado de Fallout 3, si puido conseguila, e I Don't Want to Set the World on Fire é o tema de introdución de Fallout 3. A canción non só soa no tráiler (Onde comeza a soar dende unha radio nun autobús destruído, mentres a cámara afástase para mostrar as ruínas de Washington D.C.), senón que, xunto con "Maybe" soan como cancións en Galaxy News Radio, unha estación de radio que pode ser escoitada en gran parte Washington e, logo dunha misión do mesmo nome, en todo o mapa.
  • Tres membros clave do equipo de desenvolvemento de Interplay (Tim Cain, Leonard Boyarski e Jason Anderson) deixaron a compañía en 1998 e crearon Troika Games, que pechou en febreiro de 2005 por problemas económicos.
  • Presionando Maiúsculas ao facer clic no botón de Créditos accédese a unha serie de comentarios humorísticos dos membros de Interplay que desenvolveron Fallout.
  • Mentats é no xogo unha droga que aumenta a intelixencia. O nome é posterior á publicación de Dune, onde os Mentats son humanos con facultades mentais superiores.
  • Brahmin, as vacas de dúas cabezas do xogo, comparten nome cunha casta sacerdotal hindú. (Nótese que no Hinduísmo as vacas son sagradas). Estas vacas reapareceron en Fallout 3, e para evitar problemas, Microsoft India decidiu non comercializar Fallout 3 nese país, nin na súa versión PC nin na súa versión Xbox 360. Non obstante, a referencia é ás vacas "brahman", orixinarias da India e que se levaron a moitos lugares (Arxentina, Brasil, Uruguai, EEUU, etc.) para cruzalas con outras especies, facéndoas máis resistentes ás enfermendades e aos climas adversos. A decisión de Microsoft quizais débase a que no Hinduísmo as vacas son sagradas, e o xogador pode matalas e comer a súa carne.
  • Unha versión inicial do xogo incluía no CD un cartafol con salvapantallas e un prototipo do xogo de 1994.
  • Dogmeat, o can que aparece en Fallout e Fallout 2, reaparece en Fallout 3, onde o xogador pode convertelo nun NPC que o axude. Dogmeat pode ser enviado a buscar medicamentos, comida, munición ou armas a lugares próximos, e se o perdemos de vista atoparémolo merodeando preto da entrada ao Vault 101. Dogmeat é, por certo, un dos poucos cans en todo o xogo (A parte dos cans dos "Preeiros") que non sufriu as consecuencias da radiación, pois hai outros cans mutados que atacarán ao xogador, mesmo cando este vén acompañado de Dogmeat.
  • Dogmeat pode seguir vivo tras destruír a base Bolboreta, onde están as celas FEV para crear Super Mutantes. Segundo as Memorias do Vault Dweller, un documento que vén xunto a Fallout 2 escrito polo Vault Dweller do xogo, Dogmeat morreu por unha porta de seguridade na base Bolboreta. Unha chiscadela da propia Interplay a unha morte común do can durante esa fase.
  • Crese que na trama da serie, o Vault Dweller (O xogador) chámase Albert. Isto débese a varias coincidencias nas Memorias do Vault Dweller, e que en todos os screenshots de Fallout 3, o personaxe chámase Albert.
  • O Mestre ten a voz máis curiosa de toda a saga. Debido á súa mutación (E ao absorber varias mentes humanas), sempre que "fala", o xogador escoitará diversas voces que se "unen" para formar a oración.
  • Ao final do xogo (Se destruímos ao Mestre e a baséea Bolboreta), o Vault Dweller será exiliado ao deserto levando posto un traxe do Vault 13, pero mellorado con varios anacos de metal. Esta armadura non aparece no xogo. Con todo, en Fallout 3 existe un "Traxe Armado do Vault 101" que o xogador pode atopar en Megaton, na tenda "Craterside Supply", e en todos os screenshots oficiais, o xogador está a levar ou ben o traxe do Vault 101, ou o traxe armado.
  • Arcanum: Of Steamworks and Magick Obscura, un xogo de Troika Games, contén unha referencia ás vacas de dúas cabezas, das que se di que veñen dun afastado deserto.
  • Entre os moitos encontros aleatorios atópase un OVNI estrelado con corpos de alieníxenas mortos. Pódese atopar unha arma de raios e unha foto de Elvis Presley preto da nave, e a frase Sempre soubeches que existiron aparece na pantalla. Segundo varios xogadores, o OVNI posúe unha inscrición que di "Propiedade da área 51. Devólvao se o atopa". Unha referencia ao suposto ocultamiento de tecnoloxía alieníxena na área 51
  • War. War never changes (Traducido como Guerra. A guerra nunca cambia), a famosa frase que dá comezo ás introducións de Fallout, Fallout 2 e Fallout Tactics é pronunciada por Ron Perlman. A frase reaparece en Fallout 3, seguido dunha conversación solitaria do narrador, mentres se pasan imaxes de Washington D.C. en ruínas, onde ambientase o xogo; ao final, volve soar a frase. En Fallout New Veigas, a frase volve aparecer.
  • Nuka Cola e Nuka Cola quantum (similar á Nuka Cola pero en azul) son refrescos nunha botella con forma de Coca-cola, é unha referencia cruzada entre Coca-Cola e Nuke, forma coloquial en inglés para referirse a armas nucleares.
  • Durante o desenvolvemento do xogo, en Junktown, se o xogador axudaba ao sheriff local Killian a matar ao criminal Gizmo, Killian volvíase corrupto. Con todo, se o xogador axudaba a Gizmo a matar o sheriff Killian, Gizmo podía axudar ao pobo a prosperar. A distribuidora obrigou a cambiar isto para facelo máis politicamente correcto.
  • As voces de moitos dos personaxes non xogadores son de famosos actores:

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]