Escultura do Renacemento

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura

A escultura do Renacemento enténdese como un proceso de recuperación da escultura da Antigüidade clásica. Os escultores atoparon nos restos artísticos e nos descubrimentos de sitios arqueolóxicos desa época pasada a inspiración perfecta para as súas obras. Tamén se inspiraron na natureza. Neste contexto hai que ter en conta a excepción dos artistas flamengos no norte de Europa, os cales ademais de superar o estilo figurativo do gótico promoveron un Renacemento alleo do italiano, sobre todo no apartado da pintura.[1] O renacer da antigüidade co abandono do medieval, que para Giorgio Vasari «fora un mundo propio de godos»,[2] e o recoñecemento dos clásicos con tódalas súas variantes e matices foi un fenómeno case exclusivamente desenvolvido en Italia. A arte do Renacemento conseguiu interpretar a natureza e traducila con liberdade e con coñecemento en gran multitude de obras mestras.[3]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Castelfranchi Vegas, Liana (1996) páx.43
  2. Sureda, Joan, (1988) páx.10
  3. Sureda, Joan, (1988) páx.13.