Emilio Golás

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
(Redirixido desde "Emilio Golás Rodríguez")
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Emilio Golás
Nacemento1908
 Paradela
Falecemento30 de novembro de 1946
 Lugo
NacionalidadeEspaña
Ocupaciónmembro da resistencia
editar datos en Wikidata ]

Emilio Golás Rodríguez, coñecido como Villa, nado en Paradela en 1908 e finado en Lugo o 30 de novembro de 1946, foi un guerrilleiro antifranquista galego.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Garda municipal en Sarria. Foi detido en outubro de 1934 con Vicente Páramo Losada, Pedro García Arcas, Antonio Rodríguez Castro, Antonio Sanmartín López, Manuel Durán Fernández, Julio Páramo Sánchez e Felipe Rodríguez García, acusados de confeccionar e repartir follas subversivas incitando á revolución.[1] Foi secretario da Agrupación Socialista Obrera constituída en Sarria o 1 de abril de 1936 vinculada ao PSOE.[2] Co golpe de Estado do 18 de xullo de 1936 foi detido o día 20. Xulgado por traizón, foi condenado a cadea perpetua. Despois foi militante do PCE. Desenvolveu un traballo de expasión e organización do partido en Galicia. Mantivo contactos coa guerrilla lucense de Xosé Castro Veiga. Foi membro do Comité Provincial do PCE de Lugo, xunto a Julio Nieto López e Enriqueta Otero, con tarefas de propaganda e axitación. Pasou ao monte o 23 de xaneiro de 1946, ante as caídas de febreiro de 1946. Participou con Ramón Rodríguez Varela "Curuxás" nalgunha das xuntanzas que se organizaron na zona de Palas de Rei para intentar organizar a guerrilla. Foi acusado da morte do párroco de Meixente (Sarria) Pedro Páramo Arias o 2 de setembro de 1946, aínda que finalmente foi descartada a acusación. Ocasionalmente acudía á súa casa en Outeiro de Barán, e nunha desas ocasións, o 29 de novembro de 1946, un veciño seu denunciouno á garda civil. A forza pública rodeou a casa; ferido no enfrontamento cos gardas xunto coa súa cuñada e o seu sobriño de tres anos, foi finalmete detido. Levárono a Lugo, onde morreu no Hospital Civil de San Xosé ao día seguinte. A vinganza do Piloto pola morte do seu amigo foi queimar a casa do delator con el e a súa muller dentro.

Notas[editar | editar a fonte]

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Parrado, Carlos (2009). Curuxás, o guerrilleiro que non cazou Franco. Vigo: A Nosa Terra. pp. 204–210. ISBN 84-87783-79-1. 
  • Redondo Abal, Francisco Xavier (2006). Botarse ao monte. Censo de guerrilleiros antifranquistas na Galiza (1939-1965). Sada: Do Castro. p. 76. ISBN 84-8485-231-8. 

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]