Demetrio de Montferrato

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Demetrio de Montferrato
Nacemento1205
 Tesalónica
Falecemento1227
 Amalfi
Relixióncatolicismo
Ocupacióngobernante
PaiBonifácio I de Monferrato
NaiMargarida da Hungria
IrmánsGuilherme VI de Monferrato e John Angelus of Syrmia
editar datos en Wikidata ]

Demetrio de Montferrato (en italiano: Demetrio del Monferrato; grego: Δημήτριος Μομφερρατικός, trans. Dēmētrios Momferratikós), nado en Tesalónica, Grecia en 1205 e finado en Amalfi, Italia, en 1230, foi rei de Tesalónica desde 1207 até 1224. Foi o fillo de Bonifacio de Montferrato e a súa segunda esposa Margarida de Hungría. Sucedeu ao seu pai en 1207 como rei de Tesalónica, baixo a rexencia da súa nai. A rexencia foi tomada por Oberto II de Biandrate que se negou a xurar lealdade a Henrique I emperador latino de Constantinopla, quen invadiu Tesalónica para impor a súa autoridade, capturando a Oberto e coroando a Demetrio o 6 de xaneiro de 1209. Teodoro Comneno Ducas de Epiro atacou o reino de Tesalónica, que se debilitou cando moitos dos seus cabaleiros regresaran a Europa occidental, e entrou na cidade en decembro de 1224, depondo a Demetrio. Demetrio legou os dereitos de Tesalónica a Federico II de Alemaña (aínda que este último renunciou aos seus dereitos en favor do marqués Bonifacio II de Montferrato) e regresou a Italia, onde morreu en 1230.

Primeiros anos[editar | editar a fonte]

Demetrio foi o fillo do marqués Bonifacio de Montferrato con Margarida de Hungría, a viúva do emperador bizantino Isaac II Anxo[1][2]. A consecuencia da Cuarta Cruzada Bonifacio conseguira para si o reino de Tesalónica na repartición do botín[3]. Casando coa antiga emperatriz bizantina, resultoulle máis fácil de conseguir o apoio dos membros da aristocracia bizantina[4]. Cando o fillo de Bonifacio naceu en 1205, levou o nome de San Demetrio, o patrón de Tesalónica.

Rei de Tesalónica[editar | editar a fonte]

O Reino de Tesalónica e os seus vasalos en 1214.

Bonifacio foi morto nunha batalla contra os búlgaros en 1207, e Kaloyan de Bulgaria inmediatamente cercou Tesalónica[5]. O cerco terminou co asasinato de Kaloyan, pero o goberno de Demetrio non estaba seguro. Os magnates máis influentes do reino conspiraron na súa contra, planeando substituír ao gobernante infante co seu medio irmán, o marqués Guillerme VI de Montferrato. O emperador latino Henrique de Flandres decidiuse a deter este movemento e avanzou sobre Tesalónica en decembro de 1208[6]. Os baróns, acaudillados polo conde Oberto II de Biandrate, pecharon as portas da cidade ante o emperador e presentaron varias demandas pouco razoábeis[7]. O emperador finxiu aceptar os termos de Biandrate (a condición de que Margarida os aceptase) o tempo suficiente para que puidese entrar á cidade. Margarida recibiu instrucións de facer caso omiso dos termos e Henrique coroou rei ao mozo Demetrio o 6 de xaneiro de 1209 e obtivo xuramento de vasalaxe dos baróns lombardos[8]. As accións do emperador foron confirmadas polo papa Inocencio III.

Os dereitos do novo rei estaban ameazados polas guarnicións lombardas de Biandrate en importantes fortalezas como Serres e Kavala. Henrique tomou Serres, pero Kavala resistiu. Coa esperanza de chegar a unha reconciliación, o emperador convocou á nobreza do reino de Tesalónica a un parlamento en Ravennika, pero moitos señores non se someteron. Despois dunha maior acción militar, Henrique obtivo a submisión de Biandrate e do resto dos señores lombardos. Repeleu o ataque epirota sobre Tesalónica en 1210 e deixou ao seu irmán menor Eustaquio como rexente do rei Demetrio. A situación cambiou de novo á morte de Henrique en 1216[9].

O novo emperador latino, Pedro de Courtenay, foi convencido polos señores lombardos e outorgou a Guillerme de Montferrato o reino antes de abandonar Italia[10]. A raíña nai Margarida fuxiu a Hungría, pero Demetrio aparentemente permaneceu no seu lugar, mentres que o emperador Pedro foi capturado e finalmente executado por Teodoro Comneno Ducas en Epiro[11].

Exilio e morte[editar | editar a fonte]

O gobernante de Epiro, Teodoro Comneno Ducas, explotou a disensión entre a nobreza de Tesalónica para conquistar gradualmente as cidades fortificadas do reino unha tras outra[12]. Aínda que Guillerme de Montferrato se mostrou remiso a desposuír ao seu medio irmán, estivo de acordo en levar unha cruzada para axudar a Tesalónica en 1222, e preparouse para partir, enviando previamente a Oberto de Biandrate[13]. Antes de que a forza principal desta cruzada chegase a Tesalónica, con todo, Teodoro forzou a rendición da cidade en decembro de 1224[14]. Xunto co arcebispo latino, o rei Demetrio fuxiu á corte do emperador Federico II Hohenstaufen en Italia. Demetrio participou na cruzada de Federico no Levante, e morreu en 1230 en Amalfi, despois de ceder os seus dereitos sobre Tesalónica a Federico II[15][16].

Devanceiros[editar | editar a fonte]

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Gibbon 2006 p. 240
  2. Setton 1976 p. 29
  3. Finlay, 2009, p. 135
  4. Moriondus 1790 p. 176
  5. Finlay, 2009, p. 136
  6. Finlay, 2009, p. 125
  7. Finlay, 2009, p. 127
  8. Fine, 1994, pp. 88–89
  9. Finlay, 2009, p. 118
  10. Finlay, 2009, p. 137
  11. Finlay, 2009, p. 129
  12. Finlay, 2009, p. 145
  13. Finlay, 2009, pp. 137–138
  14. Fine, 1994, pp. 119–120
  15. Miller, 1908, p. 85
  16. Sturdza, 1999, p. 542

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]