Brazil (filme)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Brazil
Ficha técnica
Título orixinal Brazil
Director Terry Gilliam
Produtor Arnon Milchan
Guión Terry Gilliam
Tom Stoppard
Charles McKeown
Intérpretes Jonathan Pryce
Kim Greist
Michael Palin
Robert De Niro
Katherine Helmond
Bob Hoskins
Ian Holm
Música Michael Kamen
Fotografía Roger Pratt
Montaxe Julian Doyle
Estrea 1985
Duración 130 min.
Orixe Reino Unido
Xénero Comedia
Orzamento 15 millóns de dólares

Brazil é unha comedia cinematográfica de 1985, dirixida por Terry Gilliam. Protagonizada por Jonathan Pryce e Robert De Niro, obtivo dous nomeamentos ós Oscar, á mellor dirección artística e ó mellor guión orixinal.

Trama[editar | editar a fonte]

Sam Lowry (Jonathan Pryce) é un tecnócrata eficiente pero soñador cun posto de terceira categoría dentro da xigantesca máquina burocrática que move (ou paraliza) a unha antiutopía opresiva, inhumana, afundida pola ineficiencia e ameazada polo terrorismo.

Un erro no apelido debido a unha mosca caída na testa dun teletipo, provoca a detención errónea dun inocente, de consecuencias fatais para este. Como oficialmente non existen erros no sistema burocrático, ninguén quere facerse cargo do papelorio agás o benintencionado Lowry. Durante a súa visita á familia do falecido ten un encontro casual coa súa veciña, á que recoñece como a muller dos seus soños. Pero ela foxe.

O descubrimento fai que, para poder obter información sobre ela, Sam sométese ós desexos da súa nai, unha narcisista recalcitrante e moi ben relacionada obsesionada con darlle unha carreira ó fillo. Así, Lowry comeza a súa escalada ás altas esferas a pesar da súa natureza escrupulosa e pouco ambiciosa.

Tanto a súa implicación no erro burocrático do principio, como a súa obsesión pola muller e os seus contactos cun fontaneiro clandestino complican a vida a Lowry ata o punto de que pasa a ser considerado unha ameaza para o sistema. Mentres, a pesar de moitas dificultades, é quen de acadar o amor da súa rapaza soñada.

Finalmente o Sistema, implacable, faise cargo de Sam Lowry e destrúeo mediante a tortura. Pero Lowry obtén refuxio na tolemia.

Elenco[editar | editar a fonte]

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • A distopía na que se desenvolve a acción está situada "nalgún lugar do século XX" (Somewhere in the 20th Century) e a imaxinería visual mestura elementos de moitas décadas do devandito século, o que contribúe a crear unha atmosfera irreal. Por exemplo: os ordenadores están construídos a partir dunha máquina de escribir, un pequeno tubo de raios catódicos e unha lente fresnel.
  • Todos os nomes dos lugares son ironicamente idílicos. Así, o protagonista vive nuns enormes bloques grises (pertencentes en realidade a unha cidade francesa) chamados "bloque Flor de Azahar, avenida Verdes Pastos", mentres que Buttle vive nas torres "Shangri-la".
  • A omnipresente burocracia consome o 26% do PIB, segundo se asegura no noticiario que podemos ver ó principio da película. A maneira máis eficaz de afastar un fontaneiro estatal é solicitarlle un impreso 27B/6.
  • A película está salpicada de detalles en segundo e terceiro plano:
    • Un exemplo: cando a Sam Lowry lle comentan nunha festa que determinada rapaza as ten "máis grandes e de punta", acláranlle posteriormente que a observación se refire ás súas orellas. Pouco despois, noutra escena, podemos ver como a moza, en segundo plano, se deixa examinar as orellas por outro personaxe.
    • Outro exemplo: Cando o protagonista vai visitar a familia do señor Buttle, podemos ver un cartel cunha oferta de vacacións que reza: "Luxo sen medo. Diversión sen sospeita. Reláxese nun ambiente libre de pánico." (Luxury without Fear. Fun without suspiction. Relax in a Panic-Free Environment).
  • O "agasallo para executivos" que aparece varias veces ó longo da película non existe nos comercios e foi creado especialmente para a película.
  • A escena do tiroteo no vestíbulo do ministerio de "Obtención de Información" é unha homenaxe a O acoirazado Potemkin.

Influencias[editar | editar a fonte]

O director, Terry Gilliam referiuse a esta película como a segunda dunha triloxía formada por Os bandidos do tempo (1981) e As aventuras do Barón Munchausen (1989). As tres películas teñen como tema común a loita pola imaxinación e a liberdade de pensamento nun mundo que se opón ás devanditas ideas.

Esta película contén numerosos temas complexos e sutís aderezados cunha mestura de humor cruel e ideas que dificultan un seguimento lineal da trama pero que contribúen a crear un filme rico que pode ser visto en varias ocasións. A película posúe unha importante riqueza visual presentando unha visión inusual do futuro e con imaxes oníricas que admiten diferentes interpretacións.

Tamén contén numerosas referencias á serie de televisión británica dos anos sesenta The Prisoner e á novela de George Orwell 1984.

Na súa estrea a película tivo importantes dificultades en recadación. Con todo, permanece como unha película de culto entre os fans de Gilliam. A edición en VHS da cinta é unha versión máis curta de 131 minutos. A edición en DVD é a mesma que a película orixinal.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]