Balduíno VI de Flandres

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Balduíno VI de Flandres
Balduin Mons.jpg
Nacemento1030
Falecemento17 de xullo de 1070
 Hasnon
SoterradoAbbaye d'Hasnon
Ocupaciónpolítico
PaiBalduíno V da Flandres
NaiAdela de França
CónxuxeRichilde, Countess of Hainaut
FillosArnulfo III de Flandres, Balduíno II de Hainaut, Agnes de Flandre e Gilbert de Gant
IrmánsRoberto I de Flandres e Matilde de Flandres
editar datos en Wikidata ]

Balduíno VI de Flandres, tamén coñecido como Balduíno de Mons, Balduíno de Hasnon ou Balduíno o Bo, nado c. 1030 e finado en 1070, foi fillo do conde Balduíno V e Adela de Francia (1009 - 1079), condesa de Corbie, e, polo tanto, pola súa nai, neto do rei de Francia Roberto II. Era por dereito propio conde de Flandres (1067 - 1070) e por matrimonio foi conde de Hainaut (1051 - 1070) (co nome de Balduíno I de Hainaut).

Traxectoria[editar | editar a fonte]

En 1045 foi investido momentaneamente polo emperador Henrique III coa Marca de Antuerpen. En 1051, o seu pai casou con Riquilda, viúva do conde Herman de Hainaut, e tomou posesión deste territorio onde foi o primeiro Balduíno. Por causa da consanguinidade, os cónxuxes foron primeiro excomungados polo arcebispo de Cambrai actuando baixo a autoridade do Papa León IX[1], pero máis tarde foilles acordada unha dispensa papal[2] en 1057 polo Papa Vítor II.

Como conde de Hainaut, Balduíno recoñeceu entre 1066 e 1070 o gremio de Valenciennes (Karitet). Por ter restaurado a Abadía de Hasnon en 1065, foi chamado alternativamente a Balduíno de Hasnon[3].

Conde de Flandres á morte do seu pai en 1067, o seu reinado estivo marcado pola fundación da Abadía de Grammont (Geraardsbergen) que recibiu privilexios en 1068. Sabéndose enfermo, organizou a súa sucesión durante a asemblea de Audenarde: ao fillo maior Arnulfo pasaría Flandres, baixo a tutela de seu irmán Roberto o Frisón; ao fillo máis novo, Balduíno, o Hainaut[4] baixo a tutela da condesa Riquilda, a súa muller. No caso de morte dun dos fillos, o outro herdaría todo. Foi enterrado no mosteiro de Hasnon.

A pesar destas precaucións, a pronta morte de Balduíno deixou o condado de Flandres e o de Hainaut en disputa. O condado de Flandres logo foi apropiado por Roberto o Frisón, que se converteu en Roberto I de Flandres. O mozo Arnulfo III morrerá o ano seguinte na batalla de Cassel.

Devanceiros[editar | editar a fonte]

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
16. Balduíno III de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
8. Arnulfo II de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
17. Matilde de Saxonia
 
 
 
 
 
 
 
4. Balduíno IV de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
18. Berengario II de Ivrea
 
 
 
 
 
 
 
9. Rozala de Italia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
19. Wila de Arles
 
 
 
 
 
 
 
2. Balduíno V de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
20. Sixifredo de Luxemburgo
 
 
 
 
 
 
 
10. Federico de Luxemburgo
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
21. Hedwiga de Norddau
 
 
 
 
 
 
 
5. Oxiva de Luxemburgo
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
1. Balduíno VI de Flandres
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
24. Hugo o Grande
 
 
 
 
 
 
 
12. Hugo Capeto
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
25. Hedwiga de Saxonia
 
 
 
 
 
 
 
6. Roberto II de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
26. Guillerme III de Poitiers
 
 
 
 
 
 
 
13. Adelaida de Aquitania
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
27. Adela de Normandía
 
 
 
 
 
 
 
3. Adela de Francia
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
28. Bosón II de Arles
 
 
 
 
 
 
 
14. Guillerme I de Provenza
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
29. Constanza de Provenza
 
 
 
 
 
 
 
7. Constanza de Arles
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
30. Folque II de Anjou
 
 
 
 
 
 
 
15. Adelaida de Anjou
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
31. Xerberga ?
 
 
 
 
 
 

Matrimonio e fillos[editar | editar a fonte]

Do seu matrimonio con Riquilda naceron tres fillos:

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Anais da provincia e condado de Hainaut, Volume 2, p. 222
  2. Bavay e a comarca que o rodea, p. 89
  3. Abbrégé de l'histoire de Valenciennes, p. 47
  4. Os dous fillos de Herman de Hainaut foron privados da sucesión: Roxerio de Hainaut será bispo de Châlons-sur-Marne en 1066, e Xertrude entrará nun mosteiro.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]