Arte rupestre do Val Camonica

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Arte rupestre do Val Camonica
Scena di duello R6 - Foppe - Nadro (Foto Luca Giarelli).jpg
Petróglifos nunha rocha en Nadro.
Patrimonio da Humanidade - UNESCO
PaísItalia Italia
Localización46°01′26″N 10°21′00″L / 46.02389, -10.35000
TipoCultural
CriteriosIII, VI
Inscrición1979 (3ª sesión)
Rexión da UNESCOEuropa e América do Norte
Identificador94

As esculturas en pedra do Val Camonica están situadas na Provincia de Brescia, Italia, e constitúen a maior colección de petróglifos prehistóricos do mundo.[1] A colección foi recoñecida como Patrimonio da Humanidade pola Unesco en 1979 e foi o primeiro sitio recoñecido en Italia. A Unesco recoñeceu formalmente máis de 140.000 figuras e símbolos,[1] pero os novos descubrimentos aumentaron o número de incisións catalogadas entre 200.000[2] e 300.000.[3] Os petróglifos están espallados por todas as superficies do val, pero concéntranse nas áreas de Darfo Boario Terme, Capo di Ponte, Nadro, Cimbergo e Paspardo.

Características[editar | editar a fonte]

Moitas das incisións fixéronse durante un período de oito mil anos antes da Idade do Ferro (1º milenio a. C.),[2] mentres que os petróglifos do último período atribúense aos Camuni, mencionados por fontes latinas. A tradición dos petróglifos non remata abruptamente. Se identificaron gravados (aínda que en número moi pequeno, non comparables coa gran actividade prehistórica) do período romano, o período medieval e posiblemente da época contemporánea, ata o século XIX.[1][3] A maioría dos cortes realizáronse coa técnica "martellina" e en número máis pequeno a través de graffiti.[2]

As figuras son ás veces simplemente superpostas sen orde aparente. Outros parecen ter unha relación lóxica entre eles, por exemplo, unha foto dun rito relixioso ou unha escena de caza ou loita. Este enfoque explica o esquema das imaxes, cada unha das cales é un ideograma que non é o obxecto real, senón a súa "idea".[2] A súa función pertence a rituais de celebración, conmemorativa, iniciativa e propiciatoria, primeiro no campo da relixión, despois incluso secular, que se celebraban en ocasións especiais, únicas ou recorrentes.[3] Entre os máis famosos símbolos atopados en Valcamonica está a chamada "Rosa camuna", que adoptouse como o símbolo oficial da rexión de Lombardia.

O ciclo historiado: temas e periodización[editar | editar a fonte]

Na década de 1960, o arqueólogo Emmanuel Anati, un dos primeiros en estudar sistematicamente a área, elaborou unha cronoloxía de esculturas na rocha. Comparou o estilo e os tipos de símbolos para identificar posibles correlacións coa periodización histórica tradicional, desde a Prehistoria ata a Idade Media.[4]

Epipaleolítico[editar | editar a fonte]

As primeiras esculturas de rochas datan do epipaleolítico (ou Mesolítico, do oitavo ao sexto milenio aC), varios milenios despois da retirada do glaciar que cubría o Val Camonica (Glaciación de Würm). Esas esculturas foron obra cazadores nómades que pasaban, seguindo as migracións das súas presas. As figuras representadas de feito representan grandes animais, como cervos e alces, que eran a presa típica dese período. Representacións similares están presentes no parque de esculturas de pedra da cidade de Luine (comune de Darfo Boario Terme).[5]

Neolítico[editar | editar a fonte]

Durante o período neolítico (dos séculos V ao I do IV milenio a.C. aproximadamente), as prácticas agrícolas difundíronse no Val Camonica, correlacionadas coa formación dos primeiros asentamentos sedentarios. No campo da arte rupestre, figuras humanas e conxuntos de elementos xeométricos, como rectángulos, círculos e puntos, constitúen os elementos principais das composicións e completan o significado simbólico dos petróglifos antropomorfos.[6] Esculturas similares están presentes na Reserva Rexional de Gravados en Rocha de Ceto, Cimbergo, e Paspardo.[7] É cuestionado a pertenenza ao Neolítico das figuras antropomorfas esquemáticas, chamadas "oranti" ("figuras oradoras"), e algúns estudiosos dátanas na Idade do Bronce.[8] De acordo con esta interpretación, o único conxunto de figuras relativas ao Neolítico, ou ao Neolítico na primeira fase da Idade do Cobre (4º milenio a.C.), está constituída polos patróns xeométricos, que son interpretados como representación topográfica dunha terra arada e cultivada.[9]

Idade do cobre[editar | editar a fonte]

Durante a Idade do cobre (ou o período Chalcolithic, o 3º milenio aC aproximadamente) apareceron novos símbolos, documentando o xurdimento da roda, o vagón e as primeiras formas de metalurxia. As rochas estaban manchadas de símbolos celestes, animais, armas, representacións de arado, cadeas de seres humanos e outros signos. Estes monumentos, conservados principalmente no Parque Arqueolóxico Nacional de Massi Cemmo e no do Asinino-Anvòia (Ossimo), indican unha función ritual ligada á veneración dos antepasados.[10]

Escena de caza de venados

Idade do Bronce[editar | editar a fonte]

Durante a Idade do Bronce (segundo milenio a. C., aproximadamente), os gravados sobre afloramentos de rochas abordaron o tema das armas, reflectindo a maior importancia dos guerreiros na sociedade camúnica da época. Deuse énfase continuada as formas xeométricas (círculos e variantes), en continuidade cos gravados de eras anteriores.[11]

Idade do Ferro[editar | editar a fonte]

Os gravados da Idade do Ferro (1º milenio a. C.) son atribuídos aos Camuni e representan aproximadamente o 70-80% de todas as figuras do censo. Estas obras manifestan os seus ideais de masculinidade heroica e superioridade. Os temas dominantes inclúen representacións de duelos e figuras humanas, incluso grandes, facendo uso das súas armas, os seus músculos e os seus xenitais. Tamén hai figuras de cabanas, labirintos, pegadas, escenas de caza e outros símbolos..[12] Os patróns topográficos tamén están presentes, principalmente na parte central de a Idade do Ferro (século VI-IV a.C.), como no famoso Mapa de Bedolina, estudado por primeira vez por Miguel Beltrán Llorís[13] e máis recentemente por Cristina Turconi[14] para a Universidade de Milán, unha das superficies gravadas máis coñecidas do Val Camonica.

Idade romana[editar | editar a fonte]

Durante a dominación romana do Val Camonica (~ 100 AC - ~ 500 AD) a actividade de petróglifos sufriu unha forte contracción, entrando nunha fase de latencia.[15][16]

Idade Media[editar | editar a fonte]

A Idade Media no Val Camonica marcou a continuación dos gravados nas rochas, a partir da primeira fase da Idade Media. Moitas das inscricións durante este período son símbolos cristiáns, como cruces e chaves, que se xuntaron e se solapan cos considerados símbolos pagáns, no fondo, no intento de sacralizar estes lugares.[16]

Parques[editar | editar a fonte]

Existen diversas estruturas científicas e turísticas que acollen e protexen este patrimonio:

Nome Localidade/s Coordenadas Galería de imaxes
1. Parque nacional das incisións rupestres de Naquane[nb 1] Capo di Ponte 46°01′32″N 10°20′57″L / 46.02556, -10.34917
2. Parque arqueolóxico nacional de Massi di Cemmo[nb 2] Capo di Ponte 46°01′52″N 10°20′20″L / 46.03111, -10.33889
3. Parque arqueolóxico comunal de Seradina-Bedolina[nb 3] Capo di Ponte 46°02′00″N 10°20′29″L / 46.03333, -10.34139
4. Parque arqueolóxico de Asinino-Anvòia[nb 4] Ossimo 45°57′19″N 10°14′47″L / 45.95528, -10.24639
5. Parque arqueolóxico comunal de Luine[nb 5] Darfo Boario Terme 45°53′20″N 10°10′46″L / 45.88889, -10.17944
6. Parque arqueolóxico e mineral comunal de Sellero[nb 6] Sellero 46°03′26″N 10°20′29″L / 46.05722, -10.34139
7. Parque arqueolóxico comunal de Sonico[nb 7] Sonico 46°10′7″N 10°21′20″L / 46.16861, -10.35556
8. Reserva natural das incisións rupestres de Ceto, Cimbergo e Paspardo[nb 8] Ceto (Nadro)
Cimbergo
Paspardo
46°01′6″N 10°21′10″L / 46.01833, -10.35278

Notas[editar | editar a fonte]

  1. 1,0 1,1 1,2 "Rock Drawings in Valcamonica - UNESCO World Heritage Centre". Consultado o 29 de xuño de 2010. 
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 Piero Adorno, Mesolitico e Neolitico, p. 16.
  3. 3,0 3,1 3,2 "Introduzione all'arte rupestre della Valcamonica" [Introduction to the rock art of Valcamonica] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 11 de maio de 2009. 
  4. "Il ciclo istoriativo camuno" [Restoration cycle] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  5. "L'Epipaleolitico camuno on Archeocamuni.it" (en italiano). Consultado o 11 de setembro de 2009. 
  6. "Il Neolitico camuno on Archeocamuni.it" (en italiano). Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  7. "Riserva Regionale delle Incisioni Rupestri di Ceto, Cimbergo e Paspardo" (en italiano). World Wide Meta Museum. Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  8. Arcà Andrea, 2001. Chronology and interpretation of the “Praying figures” in Valcamonica rock-art. In: Archeologia e arte rupestre: l’Europa – le Alpi – la Valcamonica, secondo convegno internazionale di archeologia rupestre. Atti del Convegno di studi, 2-5 ottobre 1997, Darfo Boario terme, Milano: 185-198, online as TRACCE open access paper
  9. Arcà Andrea, 1997. Settlements in topographic engravings, TRACCE Online Rock Art Bulletin 9, 1997, online http://www.rupestre.net/tracce/?p=2335, retrieved 2 de decembro de 2014
  10. "L'età del Rame camuna on Archeocamuni.it" (en italiano). Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  11. "L'età del Bronzo camuna" [Bronze Age Camuna] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  12. "L'età del Ferro camuna" [Iron Age Camuna] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  13. Beltrán Llorís M., 1972. Los grabados rupestres de Bedolina (Valcamonica), BCSP, vol. VIII, Capo di Ponte (BS): 121-158
  14. Turconi C., 1997, The map of Bedolina, Valcamonica Rock Art, TRACCE Online Rock Art Bulletin 9, online http://www.rupestre.net/tracce/?p=2422, retrieved December 2, 2014
  15. "L'età romana in Valcamonica" [Roman Age in Valcamonica] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 10 de setembro de 2009. 
  16. 16,0 16,1 "L'età medioevale sulle rocce camune" [Middle Ages of Camuna] (en italiano). Archeocamuni.it. Consultado o 10 de setembro de 2009. 

  1. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque nacional das incisións rupestres de Naquane.
  2. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico nacional de Massi di Cemmo.
  3. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico comunal de Seradina-Bedolina.
  4. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico de Asinino-Anvòia.
  5. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico comunal de Luine.
  6. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico e mineral comunal de Sellero.
  7. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Parque arqueolóxico comunal de Sonico.
  8. Existe material gráfico sobre este parque no repositorio multimedia Commons, de Wikimedia: Reserva natural das incisións rupestres de Ceto, Cimbergo e Paspardo.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Emanuele Süss, Rock Carvings in the Valcamonica, 1954.
  • Emmanuel Anati, Camonica Valley: A Depiction of Village in the Alps From Neolithic Times to the Birth of Christ as Revealed by Thousands of Newly found Rock Carvings, 1961.
  • Emmanuel Anati, Evolution and style in Camunian rock art: An inquiry into the formation of European civilization, 1976.
  • Emmanuel Anati, I Camuni, 1982.
  • Emmanuel Anati, Valcamonica rock art: A new history for Europe, 1994.
  • The intellectual expressions of prehistoric man, art, and religion, Acts of the Valcamonica Symposium, 1979.

Outros artigos[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]