Armand Lunel

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Fotografía de Armand Lunel do 25 de marzo de 1920.

Armand Lunel, nado en Aix-en-Provence o 9 de xuño de 1892 e finado en Mónaco o 3 de novembro de 1977, foi un escritor francés.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Armand Lunel naceu no seo ducha familia xudea orixinaria de Comtat-Venaissin, os cales tiñan raíces na zona da Provenza desde había polo menos cinco séculos. Lunel estudou na Universidade de Mónaco onde nun futuro ensinaría Dereito e Filosofía na Mónaco mesma. Lunel escribíu extensivamente sobre os xudeus da Provenza.

Recibiu o Premio Renaudot en 1926 pola súa novela Nicolo Peccavi.

Tamén é coñecido como o último falante coñecido de Shuadit, lingua xudeorromance extinta do sur de Francia. É considerada como un dialecto do occitano.

Obras[editar | editar a fonte]

  • L'imagerie du cordier, La Nouvelle Revue Française, París, 1924.
  • Nicolo-Peccavi o L'affaire Dreyfus à Carpentras, Gallimard, París, 1926.
  • Le balai de sorcière, Gallimard, París, 1935.
  • Jérusalem à Carpentras, Gallimard, 1937.
  • Les amandes d'Aix, Gallimard, París, 1949.
  • La belle à la fontaine, A. Fayard, París, 1959.
  • J'ai vu vivre la Provence, A. Fayard, París, 1962.
  • Juifs du Languedoc, de la Provence et des États français du Pape, Albin Michel, París, 1975.
  • Les chemins de mon judaïsme et divers inédits, presentado por Georges Jessula, L'Harmattan, París, 1993.