Ariadna (mitoloxía)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Saltar ata a navegación Saltar á procura
Ariadna
Dionysos Ariadne Louvre CA929.jpg
PaiMinos
NaiPasífae
CónxuxeDioniso
FillosEstáfilo (filho de Dionísio), Enopião, Thoas, Thoas, sen etiquetar, Peparethus, Evanthes, Latramys e Evmédon
IrmánsFedra, Eurimedonte e Catreu
editar datos en Wikidata ]

Ariadna é unha figura da mitoloxía grega. Ten un papel relevante nos mitos do Minotauro e de Teseo e tamén no mito do deus Dioniso, con quen casou.

Filiación[editar | editar a fonte]

Ariadna era filla de Minos, rei de Creta e fillo de Zeus. A súa nai era a raíña de Minos, Pasiphaë, filla de Helios.

Mitos[editar | editar a fonte]

Ariadna foi posta polo seu pai a cargo do labirinto en que estaba encerrado o Minotauro. Secasí, Ariadna traizoou ao seu pai ao namorar de Teseo, un dos mozos atenienses que debía ser sacrificado ao Minotauro. Ariadna proporcionou a Teseo unha espada coa que matar ao Minotauro e un novelo para que, tirando do fío, poidese orientarse polo labirinto e atopar a saída despois de matar ao Minotauro.

Ariadna fuxiu entón con Teseo. Segundo as versións do mito, Ariadna foi abandonada ou cedida por Teseo a Dionisio, quen a levou á illa de Lemnos. De Dionisio, tivo a Enopión, Toante, Estáfilo e Pepareto. A coroa que Ariadna recibiu como agasallo de voda foi promovida aos ceos como a constelación Corona Boreal.

Ariadna permaneceu con Dioniso ata máis tarde,Perseo loitaba contra Dioniso en Argos e matou Ariadna para petrificala coa cabeza de Medusa ou despois de lanzar unha lanza que foi dirixido a outro guerreiro. Noutros mitos, Ariadna aforcouse despois de ser abandonada por Teseo. Con todo, Dionisio descendeu a Hades e devolvena coa súa nai Semele. Xuntos uníronse aos deuses do Olimpo. Segundo Hesíodo, foi inmortalizada por Zeus. Na mitoloxía romana, a deusa comparable é Libera, que poetas romanos asociaban coa greco-minoica Ariadna. Ariadna foi especialmente adorada en Naxos, Delos e Chipre. Probablemente tamén a veneraran en Argos, onde a tradición indica que alíse encontraba a súa tumba.o certame de Homero e Hesíodo tamén menciona un banquete na honra de Ariadna no lugar onde se atopou o corpo de Hesíodo, aínda que esta mención Ariadna non está segura.

Iconografía[editar | editar a fonte]

As primeiras representacións seguras de Ariadna na arte aparecen na era arcaica, na segunda metade do século VII a.C. Ela está representada como a esposa de Dioniso. Dende entón a parella foi considerada a miúdo como un símbolo de matrimonio feliz, como nas obras do pintor de Heidelberg, ao redor do 560 a.C. Na cerámica de figuras negras, aparecen escenas de encontros de Ariadna e Dioniso, Ariadna tamén aparece formando parte do tíaso de Dioniso pero dun xeito destacado, participando nun simposio, escenario que tamén aparece na olaría de figuras vermellas. No período clásico, a figura de Ariadna segue aparecendo moitas veces como a esposa de Dionisio en ambientes festivos ou ata onde ambos se abrazan ou se bican. Ademais están representadas escenas nas que Dioniso persegue a Ariadna, ás veces coa presenza de Eros. Tamén hai algunhas imaxes que representan o abandono que sufriu por parte de Teseo e os seus encontros posteriores con Dioniso, como na chamada Hidria de Berlín. Este episodio do abandono de Ariadna foi posteriormente o evento favorito das representacións de Ariadna nos períodos helenístico e romano. Atópase en mosaicos, relevos e pinturas nos que, xunto coa súa tía, Dioniso atopa a Ariadna durmida. Tamén hai imaxes deste período no que só aparece a figura de Ariadna acostada.

Na Idade Media as representacións de Ariadna deixaron de aparecer, as cales reapareceu no século XV, onde Donatello representa a Ariadna e Dionisio como parella ideal. Este tema foi repetido continuamente dende este momento e, no barroco, unha variante que representa a voda de Dioniso e Ariadna en presenza de Afrodita e onde ás veces Ariadna recibe a coroa foi posteriormente popularizada, transformada nunha constelación. Tamén está representado o auxe dos dous amantes do Olimpo, como nas obras de Giovanni Battista Tiepolo. Doutra banda, a escena do abandono de Ariadna por Teseo e do seu descubrimento por Dionisio ocorreu novamente a principios do século XVI, nas obras de Tiziano.