Íbico

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Monumento a Íbico en Reggio di Calabria

Íbico, (en grego antigo, Ἴβυκος ), nacido en Rhegium, na Magna Grecia italiana, foi un poeta lírico grego do século -VI. Foi contemporáneo do tamén poeta lírico Anacreonte. Estaba incluído na canónica lista dos Nove poetas líricos da entón helenística Alexandría.

Malia a desafogada e despreocupada situación económica familiar, viviu unha vida de aventuras e pasou unha considerábel parte da súa vida na corte de Polícrates, tirano de Samos, por quen foi protexido. Cóntase así a historia da súa morte: Mentres estaba na veciña vila de Corinto, o poeta foi mortalmente ferido por uns ladróns. Mentres xacía moribundo, viu un numeroso grupo de grúas que voaban sobre a súa cabeza, ás que invitou a vingar a súa morte. Os ladróns (que eran de Corinto), logo da súa criminal acción dirixíronse ao teatro a ver unha representación. Alí apareceron as grúas. Un dos ladróns, nun xesto de burla ao ver as grúas, berrou: Observade aos vingadores de Íbico!, e así eles mesmos deron a pista para a súa detención polo crime cometido [1]. A frase "as grúas de Íbico" converteuse así nun proverbio entre os gregos polo descubrimento do crime a través da intervención divina.

Obra poética[editar | editar a fonte]

Segundo o Suda, Íbico escribiu sete libros de lírica, ata certo punto mítica e heroica, pero xeralmente erótica [2], celebrando os encantos dos máis novos e as raparigas fermosas. Foi soado polo carácter pederasta da súa literatura, algo que aos antigos gregos non lles parecía mal: "IÍbico, que escolleu o doce florecer de Persuasión e o amor dos rapaces." [3]. Considérano o inventor ou introdutor do eloxio (escribiu o do tirano Polícrates) e o seu poema Xogos para Pelia é de carácter épico-lírico. Pero deses sete libros só subsistiu un centenar de versos. Os antigos gregos comparábano a Estesícoro no tratamento dos temas míticos (a Guerra de Troia, a expedición dos Argonautas), pero o pouco que del se conservou, con todo, revela unha sensíbel diferenza e independencia, proba da diversidade de estilo do poeta. Algunhas das súas fórmulas foron retomadas polo poeta latino Horacio. A balada do poeta romántico alemán Friedrich Schiller As grúas de Íbico celebra a súa famosa lenda. F.G. Welcker suxire que as súas obras eran cantadas por coros de raparigos nas competicións de beleza que se levaban a cabo na illa de Lesbos. Aínda que a súa métrica e o seu dialecto eran dóricos, os poemas teñen o espírito da poesía melódica eólica.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Plutarco, De Garrulitate, xiv.
  2. Cicerón, Tusc. Disp. iv. 33
  3. Antoloxía grega, IX,184

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]