William Harrison Dillard

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

William Harrison Dillard, nado o 8 de xullo de 1923 en Cleveland (Ohio), foi un atleta estadounidense especialista en probas de velocidade e valas, e gañador de catro medallas de ouro olímpicas entre os Xogos de Londres 1948 e Helsinki 1952. É o único atleta na historia que foi campión olímpico de 100 metros lisos e 110 metros valas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Na súa adolescencia era un gran admirador do seu compatriota Jesse Owens, gañador de catro medallas de ouro en Berlín 1936, que tamén nacera en Cleveland e ademais acudira á mesma escola secundaria ca el, a East Tech High School. Dillard serviu no exército durante a Segunda Guerra Mundial, e logo regresou á Universidade.

Destacaba principalmente nas proba de valas, e foi probablemente o mellor valista do mundo na época de postguerra. En 1946 e 1947 proclamouse campión de Estados Unidos nos 110 metros valas.

Nas proba de clasificación do seu país para os Xogos Olímpicos de Londres 1948 sufriu unha caída e rematou 6ª nesta proba, polo que non puido clasificarse xa que só ían aos Xogos os tres primeiros. En cambio si o fixo na proba de 100 metros lisos, pese a non ser a súa especialidade, como terceiro integrante do equipo. Xa nos Xogos de Londres, a final dos 100 metros lisos foi unha das máis competidas que se lembran, con Dillard e o seu compatriota Norwood "Barney" Ewell chegando case igualados a meta. A foto-finish determinou que Dillard fora o gañador igualando o récord olímpico con 10,3.

A súa segunda medalla de ouro chegou a proba de relevos 4 x 100 metros, onde os estadounidenses gañaron con 40,6. O cuarteto formábano por esta orde Norwood "Barney" Ewell, Lorenzo Wright, Harrison Dillard e Mel Patton.

Tras permanecer algúns anos afastado do atletismo, regresou en 1952 coa ollada posta nos Xogos Olímpicos de Helsinki. Esta vez si logrou a súa clasificación para competir nos 110 metros valas, e lograría tamén a medalla de ouro nos Xogos .

Ó igual que en 1948, gañou outra medalla co equipo estadounidense de relevos 4 x 100 metros. Esta vez o equipo formábano Dean Smith, Harrison Dillard, Lindy Remigino e Andy Stanfield.

Catro anos máis tarde Dillard tentou clasificarse para ir aos Xogos Olímpicos de Melbourne 1956 pero non o conseguiu. Tras a súa retirada definitiva das pistas traballou como relacións públicas para o equipo Cleveland Indians, a liga nacional de béisbol. Tamén presentou un programa de radio na emisora WWGK de Cleveland.

En 1974 foi incluído no Salón de Fama do atletismo estadounidense.