Steadicam

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
John E Fry Steadicam Operator UK

O steadycam , inventado no 1976 por Garret Brown, e o sistema de estabilización de cámara mais popular na actualidade.

Consiste nun sistema de suspensión e un brazo recto mecánico con soporte para a cámara e un sistema de contrapesos unido por un arnés e un chaleco co operador, que facilitan a labor de gravación nas tomas largas, xa que o peso se traslada por todo o corpo da persoa.

Utilizando a steadycam, e posible capturar a acción e mostrar imaxes similares o punto de vista subxectivo do personaxe, sen causar movementos bruscos involuntarios ou por falta de concentración no tiro do operador, xa que os illa, e permite un tiro de cámara suave, incluso cando se move rapidamente sobre una superficie irregular. O pouco tempo da súa invención, no 1980, Stanley Kubrick o utilizaría en O resplandor, película que popularizaría as súas ventas.

Steadycam é agora unha marca rexistrada por la empresa Tiffen, aínda hai outros fabricantes que comercializan estabilizadores baseados no mesmo funcionamento, e de distintos tipos, como a Glidecam, a Bodycam, a FlightStick, a EasyRig….

Técnica[editar | editar a fonte]

A steadycam esta composto por tres partes:

  • arnés
  • brazo mecánico
  • soporte preparado para a cámara.

A funcionalidade da steadycam basease nestas tres partes. Os mais simples, son a miúdo empregados con cámaras de mano nun lado, colocada no soporte, e un sistema de contrapesos no outro, que xeralmente esta composto polas baterías e o monitor. O arnés colocase o redor do torso e os ombros para crear un entorno seguro para a cámara. Debido a que esta subxección leva a maior parte do peso da cámara por un complexo sistema de poleas, axuda a manter o equilibrio, e o operador ten menos posibilidade de producir fatiga nos brazos. Sen embargo, o manexo de steadycam fai que so un operador experimentado obteña unhas imaxes fluídas.

As cámaras mais grandes cárganse en un soporte controlado hidraulicamente que axudan o operador de cámara a exercer a enerxía suficiente para manter a cámara estable. As grandes estruturas de estabilización poden incluír asentos para o operador, e deixar espazo para a mellor toma de ángulo de enfoque e a lente. Estes soportes de gran tamaño funcionan como trípodes mellorados.

Uso en películas[editar | editar a fonte]

A steadycam e un sistema de gran uso no mundo audiovisual, como eventos deportivos, entrevistas, reportaxes, pero sobre todo en películas como :

  • Bound for Glory (Hal Ashby, 1976) primeiro plano secuencia da historia da steadycam.
  • Rocky (John G. Avildsen, 1976) usada nas secuencias das carreiras e das pelexas.
  • Marathon Man (John Schlesinger, 1976) usada nas secuencias de persecución.
  • O resplandor (Stanley Kubrick, 1980) Kubrick usou a cámara para tomar planos de seguimento moi preto do solo.
  • O retorno do Jedi (Richard Marquand/ George Lucas, 1983) usada xunto dous xiroscopios para unha maior estabilidade nas escenas de persecucións.
  • Runaway (Michael Crichton, 1984) utilizada para simular o punto de vista duna bala futurista.
  • Uno de los nuestros (Martin Scorsese, 1990).
  • La hoguera de las vanidades (Brian De Palma, 1990).
  • Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994).
  • Snake Eyes (Brian De Palma, 1998).
  • Mision a Marte (Brian De Palma, 2000).
  • Kill Bill (Quentin Tarantino, 2003).

Vantaxes e desvantaxes[editar | editar a fonte]

Segway Steadicam.

Entre as vantaxes da steadycam atopamos o seu prezo, que posibilitou por exemplo substituír o travelling, dado o seu menor costo e a posibilidade de realizar movementos mais complexos, como subir escaleiras, gravacións en terreos accidentados, ou xiros en 360º sobre un obxecto. O mesmo tempo, tamén afeccionados poden comprar en tendas varios tipos de arneses para mellorar a calidade das súas cintas caseiras.

Entre as desvantaxes, atopamos o seu peso, aínda que o chaleco ou body axudan a súa manipulación, e necesario que o operador descanse cada certo tempo, e na maioría dos casos terminan padecendo diferentes lesións de costas.

Outros tipos de estabilizadores ou soportes de cámara[editar | editar a fonte]

  • Gildecam: parecida a steadycam, pero pensada para un uso menos profesional, aínda que de gran calidade. Permite tomar panorámicas de 360º e inclinación de mais de 270º.
  • Bodycam: como a steadycam, reduce a inestabilidade en movementos como correr ou subir escaleiras, ademais ten maior mobilidade que un dolly.
  • FlightStick: engade un peso na parte baixa do trípode e un monitor.
  • EasyRig: sistema baseado nunha liña de suspensión que parte das costas e distribúe adecuadamente o peso da cámara ata as cadeiras.

Curiosidades[editar | editar a fonte]

  • O monitor da steadycam é verde para que os operadores non perderan o encadre no momento de máxima claridade en exteriores, o con iluminacións moi potentes.
  • Dous anos mais tarde de inventar a steadycam, Garret Brown recibiría un óscar pola súa achega ao mundo do cine.
  • Actualmente, úsanse vehículos segway especialmente deseñados para a realización de travellings de seguimento.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Commons
Commons ten máis contidos multimedia sobre: Steadicam