Steadicam
 |
Atención: Este artigo ou apartado precisa dun traballo de revisión. Por favor, vexa a lista de Artigos con problemas e de acordo coas indicacións que aparecen nesa páxina. Cando os problemas se resolvan, retire esta mensaxe e borre a páxina da lista de artigos con problemas, pero, por favor, non quite esta mensaxe ata que estea todo solucionado (se fose posible, sería mellor substituír este marcador por outro máis específico). (Desde marzo de 2012.) |
 |
Os títulos de obras literarias, musicais, filmes etc., contidos neste artigo, deberían aparecer na súa forma orixinal, a non ser que exista versión en galego (consulte a base de datos de libros editados en España ou a lista de filmes con versión en galego). Colabore connosco neste artigo e noutros en condicións semellantes para que a Galipedia mellore e medre. |
O steadycam , inventado no 1976 por Garret Brown, e o sistema de estabilización de cámara mais popular na actualidade.
Consiste nun sistema de suspensión e un brazo recto mecánico con soporte para a cámara e un sistema de contrapesos unido por un arnés e un chaleco co operador, que facilitan a labor de gravación nas tomas largas, xa que o peso se traslada por todo o corpo da persoa.
Utilizando a steadycam, e posible capturar a acción e mostrar imaxes similares o punto de vista subxectivo do personaxe, sen causar movementos bruscos involuntarios ou por falta de concentración no tiro do operador, xa que os illa, e permite un tiro de cámara suave, incluso cando se move rapidamente sobre una superficie irregular. O pouco tempo da súa invención, no 1980, Stanley Kubrick o utilizaría en O resplandor, película que popularizaría as súas ventas.
Steadycam é agora unha marca rexistrada por la empresa Tiffen, aínda hai outros fabricantes que comercializan estabilizadores baseados no mesmo funcionamento, e de distintos tipos, como a Glidecam, a Bodycam, a FlightStick, a EasyRig….
Índice |
Técnica [editar]
A steadycam esta composto por tres partes:
- arnés
- brazo mecánico
- soporte preparado para a cámara.
A funcionalidade da steadycam basease nestas tres partes. Os mais simples, son a miúdo empregados con cámaras de mano nun lado, colocada no soporte, e un sistema de contrapesos no outro, que xeralmente esta composto polas baterías e o monitor. O arnés colocase o redor do torso e os ombros para crear un entorno seguro para a cámara. Debido a que esta subxección leva a maior parte do peso da cámara por un complexo sistema de poleas, axuda a manter o equilibrio, e o operador ten menos posibilidade de producir fatiga nos brazos. Sen embargo, o manexo de steadycam fai que so un operador experimentado obteña unhas imaxes fluídas.
As cámaras mais grandes cárganse en un soporte controlado hidraulicamente que axudan o operador de cámara a exercer a enerxía suficiente para manter a cámara estable. As grandes estruturas de estabilización poden incluír asentos para o operador, e deixar espazo para a mellor toma de ángulo de enfoque e a lente. Estes soportes de gran tamaño funcionan como trípodes mellorados.
Uso en películas [editar]
A steadycam e un sistema de gran uso no mundo audiovisual, como eventos deportivos, entrevistas, reportaxes, pero sobre todo en películas como :
- Bound for Glory (Hal Ashby, 1976) primeiro plano secuencia da historia da steadycam.
- Rocky (John G. Avildsen, 1976) usada nas secuencias das carreiras e das pelexas.
- Marathon Man (John Schlesinger, 1976) usada nas secuencias de persecución.
- O resplandor (Stanley Kubrick, 1980) Kubrick usou a cámara para tomar planos de seguimento moi preto do solo.
- O retorno do Jedi (Richard Marquand/ George Lucas, 1983) usada xunto dous xiroscopios para unha maior estabilidade nas escenas de persecucións.
- Runaway (Michael Crichton, 1984) utilizada para simular o punto de vista duna bala futurista.
- Uno de los nuestros (Martin Scorsese, 1990).
- La hoguera de las vanidades (Brian De Palma, 1990).
- Pulp Fiction (Quentin Tarantino, 1994).
- Snake Eyes (Brian De Palma, 1998).
- Mision a Marte (Brian De Palma, 2000).
- Kill Bill (Quentin Tarantino, 2003).
Vantaxes e desvantaxes [editar]
Entre as vantaxes da steadycam atopamos o seu prezo, que posibilitou por exemplo substituír o travelling, dado o seu menor costo e a posibilidade de realizar movementos mais complexos, como subir escaleiras, gravacións en terreos accidentados, ou xiros en 360º sobre un obxecto. O mesmo tempo, tamén afeccionados poden comprar en tendas varios tipos de arneses para mellorar a calidade das súas cintas caseiras.
Entre as desvantaxes, atopamos o seu peso, aínda que o chaleco ou body axudan a súa manipulación, e necesario que o operador descanse cada certo tempo, e na maioría dos casos terminan padecendo diferentes lesións de costas.
Outros tipos de estabilizadores ou soportes de cámara [editar]
- Gildecam: parecida a steadycam, pero pensada para un uso menos profesional, aínda que de gran calidade. Permite tomar panorámicas de 360º e inclinación de mais de 270º.
- Bodycam: como a steadycam, reduce a inestabilidade en movementos como correr ou subir escaleiras, ademais ten maior mobilidade que un dolly.
- FlightStick: engade un peso na parte baixa do trípode e un monitor.
- EasyRig: sistema baseado nunha liña de suspensión que parte das costas e distribúe adecuadamente o peso da cámara ata as cadeiras.
Curiosidades [editar]
- O monitor da steadycam é verde para que os operadores non perderan o encadre no momento de máxima claridade en exteriores, o con iluminacións moi potentes.
- Dous anos mais tarde de inventar a steadycam, Garret Brown recibiría un óscar pola súa achega ao mundo do cine.
- Actualmente, úsanse vehículos segway especialmente deseñados para a realización de travellings de seguimento.
