Sebastià Juan Arbó

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Sebastià Juan Arbó, nado en Sant Carles de la Ràpita en 1902 e finado en Barcelona en 1984, foi un escritor catalán.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Naceu no seo dunha familia de labregos sen terra, aos oitos anos trasládase a vivir a Amposta cos seus pais, aos 12 anos traballa nunha oficina. En 1927 marcha a Barcelona, e alí comeza unha carreira como xornalista en La Vanguardia e ABC e tamén traballou en varias editoriais. En 1931 publica a a súa primeira novela L'inútil combat, protagonizada por un mozo humilde que se ve marxinado pola súa condición social e que acabará fuxindo.

En 1932 sae do prelo Terres de l'Ebre, a súa obra máis coñecida, unha novela na que describe a situación dos campesiños do delta do Ebro, esquecidos e humildes que traballan nunha terra pouco agradecida e dura, avocados á fatalidades e a soidade que conduce á destrución, e na que transforma as súas experiencias persoais e comunitarias en ficción. En 1933 publica Notes d'un estudiant que va morir boig e en 1935 Camíns de nit.

Logo da Guerra Civil española deixa de publicar ata que en 1947 publica Tino Costa, con versións en catalán e castelán. En 1946 publica unha biografía en castelán, Cervantes. A partir de 1948 escribe en castelán con obras como Sobre las piedras grises (1948) co que gaña o premio Nadal, e sobre todo Martín Caretas (1959). Nos seus últimos anos volta ao catalán: Narracions del Delta (1965), L'espera (1948), La masia (1975)