Nino Bravo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Nino Bravo
Nb1.jpg
Unha das últimas fotos do cantante en 1973.
Nome completo Luis Manuel Ferri Llopis.
Alias Nino Bravo.
Naceu 3 de agosto de 1944.
Orixe Aielo de Malferit, Valencia Flag of the Valencian Community (2x3).svg.
Morreu 16 de abril de 1973
en Villarubio, Cuenca.
Ocupación (s) Cantante.
Xénero Canción lixeira.
Instrumento(s) Voz.
Tipo de voz Tenor dramático.
Selo(s) discográfico (s) Universal.
Relacionado con Los Supersón.
Tempo en activo 1962 - 1973.
Web NinoBravo.net
{{{tamaño_sinatura}}}px


Luis Manuel Ferri Llopis, coñecido artisticamente como Nino Bravo, nacido en Aielo de Malferit (Valencia) o 3 de agosto do 1944 e morto en Villarrubio (Cuenca) o 16 de abril de 1973, foi un cantante español.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

Nino Bravo naceu en Aielo de Malferit e aos poucos anos mudouse a Valencia. Aos 16 anos comezou a traballar na xoiería Casa Amat onde foi promocionado a mestre pulidor de diamantes.

Durante estes anos compaxina o traballo coa súa afección ao canto e a finais de 1962 funda o grupo Los Hispánicos cos seus amigos Félix Sánchez e Salvador Aranda. O trío musical fíxose moi popular no barrio de Sagunt onde actuaron en diversos festexos e fallas valencianas.

Trala separación do grupo, Bravo crea outro chamado Los Supersón xunto a Salvador Pelejero, Vicente Lopéz e os irmaos Pepe e Vicente Juesas. Estes acompañaron ao cantante nas súas xiras ata o final da súa carreira artística . Con todo, ten que facer un parón para alistarse no servizo militar (entón obrigatorio) na Marina de Cartagena. Ao regreso, fai a súa presentación como cantante solista no festival da canción de Vall d'Uixo no 1968.

Realizou as súas primeiras galas e un recital no Teatro Principal de Valencia que só lle deron perdas. Posteriormente, a casa discográfica Fonogram contratoulle durante catro anos. O seu primeiro sinxelo gravouse con cancións de Manuel Alejandro: Como todos e Es el viento. No festival da canción de Barcelona foi eliminado co tema No debo pensar en ti.

Pero no verán do 1969, Augusto Algueró deulle Te quiero, te quiero, canción que por distintas razóns e pesar de tela gravada os cantantes Raphael, Lola Flores e a actriz Carmen Sevilla non saíron á venda. Nino conseguiu con ela un grande éxito sendo elixida canción do verán. Ao Te quiero, te quiero seguiron Noelia, Perdona, Mi gran amor, Esa será mi casa, Mi querida mamá, Voy buscando, Un beso y una flor e Libre entre outras máis.

Participou en dúas ocasións no Festival de Eurovisión. A primeira foi en 1970 co tema Esa será mi casa, co que non conseguiu chegar á final, gañada por Julio Iglesias coa canción Gwendolyne. A segunda foi co programa de Valerio Lazarov, Pasaporte a Dublín onde quedou en segunda posición. A cantante Karina foi elixida gañadora.

O 20 de abril de 1971 casou en segredo con María Amparo Martínez Gil. Logo viaxou a Bos Aires onde actuou en Canal 9 xunto co cantante de tango Argentino Ledesma.

O 24 de xaneiro de 1972 naceu a súa primeira filla, Amparo. Pouco despois editou o seu terceiro álbum Un beso y una flor co que obtivo un grande éxito en España e Hispanoamérica.

En novembro de 1972 participa no Festival da Canción de Rio de Xaneiro como representante español, onde logra empatar no primeiro lugar con David Clayton-Thomas (Estados Unidos, pero perdeu tras unha votación na que o presidente do xurado, Joseph Lee Zhito, votou polo seu propio país. Semanas despois sae á venda o seu cuarto álbum, Mi tierra, no que inclúe un do seus principais éxitos: Libre.

O 14 de marzo de 1973 realiza a súa ultima actuación en Valencia, nas fallas valencianas. Alí canta por primeira e última vez o Himno de Valencia xunto co público asistente.

Discografía[editar | editar a fonte]

  • 1970 Nino Bravo (lanzado semanas despois como Te quiero, te quiero)
  • 1971 Nino Bravo (Edición Especial Círculo de Lectores)
  • 1971 Nino Bravo (rebautizado en 1995 como Puerta de amor)
  • 1972 Un Beso y una flor
  • 1972 Mi tierra
  • 1973 ... Y Vol. 5 (rebautizado en 1995 como América, América)
  • 1973 Nino Bravo (Edición Especial Círculo de Lectores)
  • 1973 Nino Bravo (Edición Especial DiscoLibro)
  • 1973 Los Artistas Españoles a Nino Bravo (concerto-homenaxe)
  • 1974 Nino Bravo (Edición Especial Círculo de Lectores)
  • 1974 Nino Bravo (Recompilación Círculo de Lectores)
  • 1975 Lo Mejor de Nino Bravo
  • 1976 Nino Bravo (Super 20)
  • 1980 La Voz de Nino Bravo (con novos arranxos de Luis Cobos)
  • 1981 El Ayer de Nino Bravo
  • 1981 Tus Canciones Favoritas "Quién eres tú" (inclúe tema inédito)
  • 1983 Los Grandes Éxitos de Nino Bravo, Vol. 6
  • 1985 Érase Una Vez... Nino Bravo
  • 1988 Nino Bravo (reedición de "Érase Una Vez...")
  • 1990 30 Grandes Éxitos Originales
  • 1992 Nino Bravo (recompilación Planeta Agostini)
  • 1995 50 Aniversario (duetos con artistas nacionais)
  • 1995 Aniversario 1945-1995 (dixitalización de "La Voz De Nino Bravo")
  • 1997 Duetos 2
  • 2002 Esa será mi casa y otros grandes éxitos
  • 2002 Homenaje a Nino Bravo (triple CD Conmemorativo MovieMusic)
  • 2003 Sus Tres Primeros Lp's (Edición de Rama Lama Music)
  • 2003 Todo Nino, La Obra Completa de Nino Bravo
  • 2004 Colección Universal.es (reúne os seus 3 últimos discos)
  • 2005 Éxitos (Edición de Nhoa Music)
  • 2005 N1NO, Todos Los Números 1 de Nino Bravo (recompilación con canción inédita "Sin darte cuenta", mesturas e DVD con videoclips e presentacións televisivas)
  • 2005 Éxitos, Vol. 2 (Edición de Nhoa Music)
  • 2006 N1NO, Todos Los Números 1 de Nino Bravo (reedición sen DVD)
  • 2009 Sus 50 Mejores Canciones
  • 2009 Nino Bravo·40 Años Con Nino

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Guillermo J. Ortigueira: Nino Bravo, historia de un hombre bueno, Editorial J. Domenech, 1973.
  • Darío Ledesma, Francisco J. Fuentes, Isaac Guerrero, Isabel Juan: Memoria viva de Nino Bravo, Ayuntamiento de Aielo de Malferit, 2003.
  • Pere Delmonte i Hurtado, Ximo Moragues: Llibret fallero 2004 - Homenaje a Nino Bravo, Falla El Charco de Catarroja, 2004.
  • Guillermo J. Ortigueira: Nino Bravo... Y la voz se hizo mito, Carena Editors, 2007.
  • Boro Aranda: De Manolito a Nino Bravo: Las historias jamás contadas, Ediciones Generales de la Construcción, 2007.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]