Fernando Luís Iglesias Sánchez

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Fernando Luís Iglesias Sánchez, máis coñecido polo alcume de Tacholas, nado en Ourense o 25 de agosto de 1909 e finado en Bos Aires o 14 de maio de 1991, foi un actor galego, que desenvolveu a súa vida artística na emigración arxentina, onde se converteu nunha gran figura do teatro e participou en numerosas películas.

Traxectoria[editar | editar a fonte]

A súa admiración polo cine viu porque o seu padriño, Julio Losada, era administrador do Cine Teatro Apolo. Estudou no Colexio dos Maristas de Ourense. As súas inclinacións cara ao canto levárono a pertencer a diversas entidades corais, en especial a Coral Ruada, onde comezaron as súas inquedanzas artísticas.

En 1929 emigrou a Arxentina, onde residían seus pais e súas irmás. En Bos Aires traballou nun obradoiro de fotografía e noutros empregos, ao tempo que se integrou na actividade cultural das sociedades galegas, en especial da Unión Provincial Oresana, da cal seu pai era tesoureiro.

En 1932, convidado por Manuel Núñez Búa, comeza a actuar na radio, comezando axiña a acadar sona entre a colectividade galega. Nesta época ten orixe o alcume de Tacholas. Durante a guerra civil participou en festivais dedicados a recadar fondos para axudar á causa republicana. Ao rematar o conflito bélico retomou o labor cultural. En 1941 funda con Maruxa Boga a Compañía de Comedias Galegas Boga-Tacholas, principal dinamizadora do teatro galego en Bos Aires xunto coa Compañía de Maruxa Villanueva. Tacholas participou na estrea da obra de Castelao Os vellos non deben de namorarse o 14 de agosto de 1941 no Teatro Mayo de Bos Aires, representando á Morte no primeiro lance e a Don Ramonciño no segundo.

En 1945, tamén con Maruxa Boga e Alfredo Aróstegui, funda a audición radiofónica Recordando a Galicia, programa baseado nunha idea orixinal de Castelao. En 1953 inaugurou un novo programa radiofónico: La Voz de Galicia.

A finais dos anos cincuenta comeza a traballar no cine arxentino e intégrase en diversas compañías teatrais. No eido cinematográfico negouse de forma sistemática a interpretar papeis que ridiculizasen aos galegos. En 1970 integrouse nos elencos do Teatro Municipal General San Martín, levando a cabo tamén numerosas xiras polo interior do país e polo estranxeiro.

Estivo fondamente integrado na colectividade emigrada galega, sendo membro da Asociación Gallega de Universitarios, Escritores y Artistas (AGUEA), Asociación Argentina de Actores, Centro Coruñés, Casa de Galicia, Centro Galego de Bos Aires, Centro Ourensán (do que foi vogal da comisión de cultura), Hogar Gallego para Ancianos (foi membro da súa directiva), a Irmandade Galega e a Sociedad General de Autores de la Argentina.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Bibliografía[editar | editar a fonte]

  • Pérez Rodríguez, L.: Fernando Iglesias “Tacholas”, un actor auriense na Galicia ideal. Sada: Ediciós do Castro, 1996.
  • Pérez Leira, L.: Galegos na Arxentina, galegas na Arxentina: unha ollada fotográfica. Vigo: Fesga, 2006.