Carallo

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Mastro dunha embarcación.

O termo carallo na lingua galega, ao igual que nalgunhas outras linguas romances (o portugués caralho, o italiano cazzo ou o castelán carajo), é o termo popular para designar o pene, mais tamén é empregado a modo de interxección, denotando abraio, sorpresa ou anoxo. Na lingua galega cobra especial relevancia, de maneira que decote o carallo é desposuído do seu significado orixinal chegando a desvirtuarse até o punto de crear novas acepcións.

Etimoloxía[editar | editar a fonte]

A orixe do termo é de orixe incerta. Segundo o Dicionário Estraviz e outros dicionarios portugueses, deriva do latín caraculu(m) (pois seria a única reconstrución que acabar dando -c'lu > -lho > -llo en galego-portugués e > -jo en castelán). Outra teoría é que procede dun caraliu (con análoga evolución), ou de cassus ou carassus, mais neste caso é difícil (de feito seria o único caso) que acabar en "carallo", sendo o normal e previsíbel, "caraixo"*, "careixo"* ou mesmo "creixo"*, como for, por metáfora en xerga mariñeira facía referencia ao mastro maior dunha embarcación.

Emprego de carallo[editar | editar a fonte]

Expresións e frases feitas[editar | editar a fonte]

  • Manda carallo
  • Manda carallo na Habana
  • O carallo 29 (Fai referencia a un fito situado no número 29 da rúa Travesa en Santiago de Compostela).
  • Que carallo
  • Bueno, carallo, bueno
  • Vai ao carallo
  • Vai rañar o carallo
  • Carallo!
  • Tóca(me/lle) o carallo
  • Máta(lle/me) o carallo
  • Arre carallo
  • Vai/Fai un sol de carallo
  • Ala, carallo
  • Ten carallo a cousa
  • Éche o carallo!

Derivacións de carallo[editar | editar a fonte]

  • Carallada
  • Carallán
  • Caralludo
  • Caralludamente
  • Caralla (dito popular: Cada can que lamba a súa caralla)