Carallo

Mastro dunha embarcación

O termo carallo na lingua galega, ao igual que nalgunhas outras linguas romances (o portugués caralho, o italiano cazzo ou o castelán carajo), é o termo popular para designar o pene, mais tamén é empregado a modo de interxección, denotando abraio, sorpresa ou anoxo. Na lingua galega cobra especial relevancia, de maneira que decote o carallo é desposuído do seu significado orixinal chegando a desvirtuarse até o punto de crear novas acepcións.

Malia que é de orixe incerta, crese que deriva do latín caraculu(m) (pois seria a única reconstrucción que acabar dando -c'lu > -lho > -llo en galego-portugués e > -jo en castelán), esta é a etimoloxía tanto do Estraviz como outros dicionários portugueses, tamén poderia proceder dun caraliu (con análoga evolución), tamén tense proposto cassus ou carassus, mais neste caso é difícil (de feito seria o único caso) que acabar en "carallo", sendo o normal e previsíbel, "caraixo"*, "careixo"* ou mesmo "creixo"*, como for, por metáfora en xerga mariñeira facía referencia ao mastro maior dunha embarcación.

Emprego de carallo

Expresións e frases feitas

• Manda carallo
• Manda carallo na Habana
• O carallo 29 (Fai referencia a un fito situado no número 29 da rúa Travesa en Santiago de Compostela).
• Que carallo
• Bueno, carallo, bueno
• Vai ao carallo
• Vai rañar o carallo
• Carallo!
• Tóca(me/lle) o carallo
• Máta(lle/me) o carallo
• Arre carallo
• Vai/Fai un sol de carallo
• Ala, carallo
• Ten carallo a cousa
• Éche o carallo!

Derivacións de carallo

• Carallada
• Carallán
• Caralludo
• Caralludamente
• Caralla (dito popular: Cada can que lamba a súa caralla)