Brazil (filme)

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.
Brazil
Título orixinal Brazil
[[Ficheiro:{{{imaxe}}}|200px| ]]
Ficha técnica
Director Terry Gilliam
Produtor Arnon Milchan
Guión Terry Gilliam
Tom Stoppard
Charles McKeown
Baseado en {{{baseado}}}
Intérpretes Jonathan Pryce
Kim Greist
Michael Palin
Robert De Niro
Katherine Helmond
Bob Hoskins
Ian Holm
Música Michael Kamen
Fotografía Roger Pratt
Montaxe Julian Doyle
Estudio {{{estudio}}}
Distribuidor
Ano 1985
Duración 130 min.
País Reino Unido
Xénero Comedia
Orzamento 15 millóns de dólares
Recadación {{{recadación}}}
Filme anterior {{{anterior}}}
Filme seguinte {{{seguinte}}}
Ficha en IMDb

Brazil é unha comedia cinematográfica de 1985, dirixida por Terry Gilliam. Protagonizada por Jonathan Pryce e Robert De Niro, obtivo dúas nominacións ós Oscar, á mellor dirección artística e ó mellor guión orixinal.

Trama[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.

Sam Lowry (Jonathan Pryce) é un tecnócrata eficiente pero soñador cun posto de terceira categoría dentro da xigantesca máquina burocrática que move (ou paraliza) a unha antiutopía opresiva, inhumana, afundida pola ineficiencia e ameazada polo terrorismo.

Un erro no apelido debido a unha mosca caída na testa dun teletipo, provoca a detención errónea dun inocente, de consecuencias fatais para este. Como oficialmente non existen erros no sistema burocrático, ninguén quere facerse cargo do papeleo agás o benintencionado Lowry. Durante a súa visita á familia do falecido ten un encontro casual coa súa veciña, á que recoñece como a muller dos seus soños. Pero ela foxe.

O descubrimento fai que, para poder obter información sobre ela, Sam sométese ós desexos da súa nai, unha narcisista recalcitrante e moi ben relacionada obsesionada con darlle unha carreira ó fillo. Así, Lowry comeza a súa escalada ás altas esferas a pesar da súa natureza escrupulosa e pouco ambiciosa.

Tanto a súa implicación no erro burocrático do principio, como a súa obsesión pola muller e os seus contactos cun fontaneiro clandestino complican a vida a Lowry ata o punto de que pasa a ser considerado unha ameaza para o sistema. Mentres, a pesar de moitas dificultades, é quen de acadar o amor da súa rapaza soñada.

Finalmente o Sistema, implacable, faise cargo de Sam Lowry e destrúeo mediante a tortura. Pero Lowry obtén refuxio na tolemia.

Reparto[editar | editar a fonte]

Curiosidades[editar | editar a fonte]

Aviso: Esta sección pode revelar detalles da trama e/ou do argumento.
  • A distopía na que se desenvolve a acción está situada "nalgún lugar do século XX" (Somewhere in the 20th Century) e a imaxinería visual mestura elementos de moitas décadas do devandito século, o que contribúe a crear unha atmosfera irreal. Por exemplo: os ordenadores están construídos a partir dunha máquina de escribir, un pequeno tubo de raios catódicos e unha lente fresnel.
  • Todos os nomes dos lugares son ironicamente idílicos. Así, o protagonista vive nuns enormes bloques grises (pertencentes en realidade a unha cidade francesa) chamados "bloque Flor de Azahar, avenida Verdes Pastos", mentres que Buttle vive nas torres "Shangri-la".
  • A omnipresente burocracia consome o 26% do PIB, segundo se asegura no noticiario que podemos ver ó principio da película. A maneira máis eficaz de afastar un fontaneiro estatal é solicitarlle un impreso 27B/6.
  • A película está salpicada de detalles en segundo e terceiro plano:
    • Un exemplo: cando a Sam Lowry lle comentan nunha festa que determinada rapaza as ten "máis grandes e de punta", acláranlle posteriormente que a observación se refire ás súas orellas. Pouco despois, noutra escena, podemos ver como a moza, en segundo plano, se deixa examinar as orellas por outro personaxe.
    • Outro exemplo: Cando o protagonista vai visitar a familia do señor Buttle, podemos ver un cartel cunha oferta de vacacións que reza: "Luxo sen medo. Diversión sen sospeita. Reláxese nun ambiente libre de pánico." (Luxury without Fear. Fun without suspiction. Relax in a Panic-Free Environment).
  • O "agasallo para executivos" que aparece varias veces ó longo da película non existe nos comercios e foi creado especialmente para a película.
  • A escena do tiroteo no vestíbulo do ministerio de "Obtención de Información" é unha homenaxe a O acoirazado Potemkin.
Os detalles da trama e/ou do argumento rematan aquí.

Influencias[editar | editar a fonte]

O director, Terry Gilliam referiuse a esta película como a segunda dunha triloxía formada por Os bandidos do tempo (1981) e As aventuras do Barón Munchausen (1989). As tres películas teñen como tema común a loita pola imaxinación e a liberdade de pensamento nun mundo que se opón ás devanditas ideas.

Esta película contén numerosos temas complexos e sutís aderezados cunha mestura de humor cruel e ideas que dificultan un seguimento lineal da trama pero que contribúen a crear un filme rico que pode ser visto en varias ocasións. A película posúe unha importante riqueza visual presentando unha visión inusual do futuro e con imaxes oníricas que admiten diferentes interpretacións.

Tamén contén numerosas referencias á serie de televisión británica dos anos sesenta The Prisoner e á novela de George Orwell 1984.

Na súa estrea a película tivo importantes dificultades en recadación. Con todo, permanece como unha película de culto entre os fans de Gilliam. A edición en VHS da cinta é unha versión máis curta de 131 minutos. A edición en DVD é a mesma que a película orixinal.

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Ligazóns externas[editar | editar a fonte]