Batalla da ponte de Stirling

Na Galipedia, a Wikipedia en galego.

Coordenadas: 56°7′37″N 3°56′5″W / 56.12694°N 3.93472°W / 56.12694; -3.93472

Batalla da ponte de Stirling
Parte de Primeira Guerra de Independencia de Escocia
Old Stirling Bridge and the Abbey Craig with the Wallace Monument, Stirling Scotland.jpg
A ponte de Stirling co monumento a Abbey Craig e Wallace
Data 11 de setembro de 1297
Lugar Stirling, Escocia
Resultado Vitoria decisiva de Escocia
Belixerantes
Royal Arms of the Kingdom of Scotland.svg Reino de Escocia England COA.svg Reino de Inglaterra
Líderes
William Wallace
Blason Murray (Moray) (selon Gelre).svg Andrew de Moray
Blason ville fr Dreux (Eure-et-Loir).svg John de Warenne, VII conde de Surrey
Hugh de Cressingham
Forzas en combate
2.300 homes
  • ~300 cabaleiros
  • ~2.000 de infantería
9.000 – 13.000 homes
  • ~1.000 – 3.000 cabaleiros
  • ~8.000 – 10.000 de infantería
Baixas
Descoñecidas 100 cabaleiros mortos[1]

5.000 de infantería mortos[2]

A Batalla da ponte de Stirling foi un dos enfrontamentos máis importantes da Primeira Guerra de Independencia de Escocia, entre escoceses e ingleses. O 11 de setembro de 1297, as forzas de Andrew de Moray e William Wallace derrotaron ós ingleses comandados por John de Warenne, VII conde de Surrey e Hugh de Cressingham, en superioridade numérica.

Antecedentes[editar | editar a fonte]

Aínda que Escocia foi invadida polo exército inglés en 1296 na Batalla de Dunbar, o país foi sorprendido máis que esmagado. Na primavera de 1297, as primeiras faíscas de rebelión fixéronse notar con William Wallace á fronte dela. Os seus esforzos no sur por animar á poboación a tomar as armas foron imitados por Andrew de Moray no norte. Algúns dos nobres escoceses tamén tomaron as armas, pero a maior parte, debido á desunión política, acataron as condicións de non agresión dos ingleses.

Os escoceses ían gañando terreo ós ingleses en diferentes enfrontamentos que converteron a Wallace e a Moray en comandantes do exército do Reino de Escocia e dos terreos comunitarios. Mentres tanto, a totalidade das tropas inglesas atopábase na guerra que Eduardo I libraba en Francia.

Coa maioría do norte de Escocia en mans dos rebeldes, John de Warenne, que controlaba aquela zona despois da invasión, tivo que fuxir polo perigo que se achegaba. Uniuse a Hugh de Cressingham o tesoureiro, e xuntos formaron un exército de infantería e cabalería, chegando a Stirling a comezos de setembro. Wallace e Moray chegaron dende o sur para reunirse con eles, e tomaron unha posición a carón da abadía de Cambuskenneth, moi preto do río Forth. Este río cruzaba o Castelo de Stirling, que era de importancia vital para Escocia. A ponte de Stirling servía como vía entre o norte e o sur do país. En vista do que sucedeu en Dunbar no ano anterior, onde os cabaleiros ingleses esnaquizaron ó exército escocés en campo aberto, Wallace propuxo que o seu exército, principalmente infantería, agardase a unha beira do río para que o exército inglés tivese que pasar pola ponte para chegar ata eles. Os escoceses estaban en absoluta inferioridade numérica.

Notas[editar | editar a fonte]

  1. Cowan, Edward J., The Wallace Book, 2007, John Donald, ISBN 0-85976-652-7, ISBN 978-0-85976-652-4, p. 69
  2. Cowan, Edward J., The Wallace Book, 2007, John Donald, ISBN 0-85976-652-7, ISBN 978-0-85976-652-4, p. 69

Véxase tamén[editar | editar a fonte]

Outros artigos[editar | editar a fonte]